Худо хидмати моро дар ёд дорад
Ду маротиба калимаи «ёдгорӣ» дар Аҳди Ҷадид истифода мешавад, вақте ки Худо касеро дар ёд дорад. Яке ба наҷот ишора мекунад ва дигаре ба хидмат.
Корнилюс ҷустуҷӯ мекард, яъне «аз рӯи табиат корҳои Қонунро» иҷро мекард (Румиён 2:14 KJV). Худо Корнилюсро дар ёд дошт ва фариштае ба ӯ гуфт: «Дуоҳо ва садақаҳои ту барои ёдгорӣ назди Худо омадаанд» (Аъмол 10:4). Сипас Худо Петрусро фиристод, то ба ӯ Инҷилро мавъиза кунад, ва дар натиҷа ӯ бо тамоми хонаводааш наҷот ёфт.
Марям, ки аллакай ба Масеҳ имон оварда буд, «он чиро, ки метавонист» кард (Марқӯс 14:8). Атри гаронбаҳои ӯ ба Ӯ рехта шуд, то Ӯро барои дафн омода созад. Аз байни ҳамаи пайравони Исо, Марям ягона касе буд, ки аз ҳадафи Ӯ дар рӯи замин огоҳ буд. Хидмати ӯ дар назари Худованд бузург буд, ва Ӯ инро барои ёдгории ӯ қайд кард: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки дар ҳар куҷое, ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, ин кореро, ки ӯ кардааст, низ барои ёдгории ӯ гуфта хоҳад шуд» (Марқӯс 14:9).
Худо моро низ дар ёд дошт, ҳатто вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем. Ӯ наҷоти Худро фиристод ва ҳамаи корҳоеро, ки мо ба шарафи Ӯ мекунем, дар ёд дорад. Биёед Ӯро барои чунин наҷоти бузург дар ёд дорем ва бо тамоми дили худ ба Ӯ хидмат кунем.
Худовандро ҳамду сано гӯед, ки барои наҷоти мо мурд, Номи пурфайзи Ӯро ҳамду сано гӯед; Ӯро ҳамду сано гӯед, ки барои баракат додани мо зинда аст, Ҳоло ва то абад ҳамон аст: Наҷотдиҳандаи муборак! Наҷотдиҳандаи муборак! Мо ҳама муҳаббати Туро эълон хоҳем кард.
— Томас Келли
