Худованд тиклайди
Шунда Довуд ва у билан бирга бўлган халқ овозларини кўтариб йиғладилар, токи уларда йиғлашга куч қолмагунча. —1 Шоҳлар 30:4 JND
Бу ерда биз Довуд ва унинг қудратли кишиларини нафақат ўзларини қўйган даҳшатли шароитлар, балки душман, амаликлар томонидан ҳам мағлуб бўлганларини кўрамиз. Қандай саҳна! Улар эга бўлган барча нарса бутунлай йўқолган эди. Уларнинг кучи тугаган, ва уларда келажакка юз тутишга журъат йўқ эди. Жон Худодан бошқа ҳеч нарса қолмаганини англаб етганида, бу драматик тажрибадир! Улар қадрлаган ва севган барча нарса йўқолган эди; фақат Худо қолган эди.
Баъзида Худо, Ўз инояти билан, ҳаётимизда тушунмайдиган нарсалар содир бўлишига рухсат беради. Бу нарсалар бизни Довуднинг дуоси билан тиз чўктиради: «Эй Худо, мени текшир ва юрагимни бил; мени сина ва фикрларимни бил» (Забур 139:23) – ҳатто хавотирли ва қарама-қарши фикрларни ҳам.
Худодан узоқлашган жон умидсизликдадир. Довуднинг одамлари уни тошбўрон қилишга тайёр эдилар. Уларнинг Довудга бўлган ишончи йўқолган эди, ва улар содир бўлган воқеа учун уни айбладилар. Ҳаётдаги ноумидликлар ва амалга ошмаган истаклар кўпинча юрагимизда аччиқликни келтириб чиқаради, ҳатто Худованднинг Мойланган кишисига тош отиш даражасигача. Муаммоларимиз учун Худованд Исони айблаш қандай даҳшатли нарса!
Унинг истаги бизни баракалашдир. Довуд улар билан йиғлади, аммо у вазият ҳақида Худованднинг олдига борди. У нафақат йўқотишни, худди ўз одамлари каби ҳис қилди, балки бундан ташқари уларнинг ғазабини ҳам бошдан кечирди. Ўша охирги ва якуний зарбалар қабул қилинганида, у имон кўзини Худога қаратди ва ўзини Худованд, ўз Худосида мустаҳкамлади (7-8-оятлар). Бу биз учун сабоқдир. Биз ҳам шундай қилиб, Худованднинг олдига борайлик. Унинг инояти бизнинг муваффақиятсизликларимиз ва эҳтиёжларимиздан чексиз даражада буюкроқдир. У тиклайдиган Зотдир.
