Ва Худо гуфт: «Рӯшноӣ шавад».

Ва Худо гуфт, «Бигзор нур бошад»

Калимаҳои дар боло зикршуда, ки дар Ҳастӣ 1:3 (KJV) омадаанд, аввалин суханони сабтшудаи Худо мебошанд ва аз ин рӯ, онҳо дар бораи нақшаҳои Худо барои ҷаҳон ва халқи Ӯ хеле муҳиманд. Онҳо инчунин дар бораи табиат ва хислати Худо нақл мекунанд, чунон ки дар навиштаи Юҳанно дида мешавад: «Худо нур аст ва дар Ӯ ҳеҷ зулмоте нест» (1 Юҳанно 1:5).

Табиати Худо

Нур моҳияти вуҷуди Худост. Барои мо тасаввур кардани Мавҷуди Олӣ, ки дорои покизатарин, ноофарида ва беохир энергия аст, душвор аст, аммо Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Худо маҳз ҳамон Як аст. Дар Ӯ ҳеҷ зулмоте нест; Ӯ ҳама нури пок, одилу муқаддас, вале меҳрубон аст. Китоби Ибриён ба мо мегӯяд: «Барои Худо дурӯғ гуфтан ғайриимкон аст» (Ибриён 6:18). Ӯ, Худованд Исо, Ҳақиқати ниҳоӣ ва ниҳоӣ аст, ва Ӯ гуфт: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам» (Юҳанно 14:6). Ин Як, ки «дурӯғ гуфта наметавонад» (Титус 1:2), инчунин гуфт: «Ман нури ҷаҳон ҳастам: Касе ки аз паи Ман меояд, дар зулмот роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳанно 8:12).

«Худо нур аст» як изҳороти мутлақ ва бечунучаро аст, ва оятҳое, ки мо дар Юҳанно иқтибос овардем, ба таври возеҳ нишон медиҳанд, ки Худованд Исо Худост. Худо, дар хотир доред, сегона аст – аксар вақт ҳамчун «Худоӣ» номида мешавад. Баъдтар дар Аҳди Ҷадид, Павлус изҳор дошт, ки Худованд Исо пуррагии Худоро дорад ва ҳаст (Қӯлассиён 1:19, 2:9).

Дар вазъияти ҳозира ва ҷисмҳои хории мо барои мо дар ҳузури Худо вуҷуд доштан ғайриимкон хоҳад буд, зеро шиддати нури Худо чунин аст. Мо дар ҷисмҳои нозук ва гунаҳкор ҳастем, аммо як рӯз ба зудӣ ин ҷисмҳои мо табдил хоҳанд ёфт. Дар осмон мо ҷисмҳои пурҷалол хоҳем дошт, «мисли ҷисми пурҷалоли Ӯ» (Филиппиён 3:21).

Таъсири Нур

Нури ҳақиқии Ӯ ошкор хоҳад шуд, аммо дар айни замон он нур дар зулмоти дилҳо ва ақлҳои инсонӣ медурахшад, ҷаҳолат ва бадро аз байн мебарад. Ин кори Ӯст, ки Нури ҳақиқӣ аст.

Дар аввали Инҷили Юҳанно ба мо гуфта мешавад, ки «нур дар зулмот медурахшад, ва зулмот онро дарк накард [ғолиб наомад]» (Юҳанно 1:5). Суханони нубувватии Худованд Исо пеш аз шифо додани марди нобино дар бораи вазифаи Ӯ он вақт ва ҳоло муҳиманд. Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Ман бояд корҳои Ӯро, ки Маро фиристодааст, то даме ки рӯз аст, иҷро кунам: шаб меояд, ки ҳеҷ кас кор карда наметавонад» (Юҳанно 9:4-5).

Сипас, пас аз эҳёи Ӯ ва омадани Рӯҳи Муқаддас, нур дар дилҳо ва ақлҳои одамон дурахшиданро идома дод, ошуфтагӣ, норозигӣ ва дурӯғҳоро аз байн бурд. Ин ба воситаи Инҷил ва қудрати Рӯҳи Худо анҷом дода шудааст. «Аммо агар Инҷили мо пинҳон бошад, он аз онҳое пинҳон аст, ки гумроҳ шудаанд: ки дар онҳо худои ин ҷаҳон ақлҳои онҳоеро, ки имон намеоваранд, кӯр кардааст, то нури Инҷили пурҷалоли Масеҳ, ки сурати Худост, ба онҳо надурахшад» (2 Қӯринтиён 4:3-4).

Чӣ тавре ки Худо фармуд, ки дар офариниш нур бошад, зулмот ва бесарусомонии ибтидоиро аз байн бурд, ҳамин тавр ҳамон раванд дар дилҳо ва ақлҳои инсонӣ ба воситаи Инҷил рух медиҳад. Павлус ба Қӯринтиён шарҳ дод: «Зеро Худое, ки фармуд, ки нур аз зулмот дурахшад, дар дилҳои мо дурахшид, то нури дониши ҷалоли Худоро дар симои Исои Масеҳ диҳад» (2 Қӯринтиён 4:6).

Рӯи Мусо пас аз бо Худо будан дар кӯҳ дурахшид (Хуруҷ 34:29), аммо Худованд Исо Нури воқеӣ аст, ки ҳамеша медурахшад, зеро Ӯ Худост ва ҳамеша бо Худои Падар аст (2 Петрус 1:19). Ҳоло, дар натиҷаи омӯхтани мо дар бораи Худованд Исо ва шинохтани Ӯ, мо ҳамчун нурҳо дар ин ҷаҳони торик медурахшем (Филиппиён 2:15).

Ҳукмронии Нур

Нур универсалӣ аст ва тамоми зулмоти аз ҷониби шайтон таҳмилшударо аз байн мебарад. Юҳанно изҳор дошт, ки мо аз Худо ҳастем, аммо ин ҷаҳон зери назорати Шайтон аст: Шарир (1 Юҳанно 5:19). Ҳавворӣ идома дод: «Ва мо медонем, ки Писари Худо омадааст, ва ба мо фаҳмиш додааст, то мо Ӯро, ки ҳақиқӣ аст, бидонем, ва мо дар Ӯ, ки ҳақиқӣ аст, яъне дар Писари Ӯ, Исои Масеҳ ҳастем. Ин Худои ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ аст» (1 Юҳанно 5:20).

Ишаъё тасвир кард, ки чӣ тавр Худованд Исо зулмоти шайтонии ин ҷаҳонро мағлуб мекунад. Ин ба воситаи дурахшидани нури Ӯ ва боиси инъикоси он аз халқи Ӯст, ки дар зулмот зиндагӣ кардаанд ва ҳоло озод шудаанд. «Аммо хирагӣ чунон нахоҳад буд, ки дар андӯҳи вай буд, вақте ки Ӯ дар аввал замини Забулун ва замини Нафталиро сабук азоб дод, ва баъдтар онро аз роҳи баҳр, берун аз Урдун, дар Ҷалилияи халқҳо сахттар азоб дод. Мардуме, ки дар зулмот роҳ мерафтанд, нури бузургеро диданд: бар онҳое, ки дар замини сояи марг зиндагӣ мекарданд, нур дурахшид» (Ишаъё 9:1-2).

«Мардум» аз Ҷалилия буданд. Фарисиён ва дигар мардони донишманд онҳоро нафрат мекарданд ва бо таҳқир мегуфтанд: «Ин мардум, ки шариатро намедонанд, лаънатӣ ҳастанд» (Юҳанно 7:49). Никодим бо мардони босавод баҳс кард, аммо баъд онҳо ӯро масхара карданд ва ишора карданд, ки ӯ низ Ҷалилиягӣ аст. Ба намоиши ҷаҳолати худ илова карда, онҳо эълон карданд, ки ҳеҷ пайғамбаре аз Ҷалилия барнахестааст (Юҳанно 7:52). Аён аст, ки онҳо Юҳаннои Таъмиддиҳандаро пайғамбар намеҳисобиданд, ҳарчанд ӯ буд, инчунин Худованд Исо – ҳарду аз Ҷалилия омада буданд.

Худованд вақти зиёдеро бо мардуми он минтақа гузаронд. Онҳо махсусан имтиёзнок ва интихоб шуда буданд, ки пас аз эҳёи Ӯ нурро ба халқҳо бибаранд. Ӯ дар куништҳои онҳо таълим медод, дар шаҳрҳо ва деҳаҳои онҳо мӯъҷизаҳо нишон медод ва онҳоро дар канори кӯл таълим медод. Қайд кунед, ки мо ҳамон нурро мебарем, ки насл ба насл аз халқи Худованд анҷом дода шудааст.

Мо баъдтар мебинем, ки мардони Ҷалилия ва дигарон аз касбҳои нафратӣ, ба монанди ҷамъоварандаи андоз, Инҷилро ба тамоми ҷаҳон мебурданд. Мардон ва занони мӯъмин ҳоло ҳам дар ин кор дар саросари ҷаҳон машғуланд. Ин ходимони азизи Худованд Исо кам аз табақаҳои болоии ҷомеа ҳастанд, аммо онҳо воситаҳоеро, ки Худо мувофиқи иродаи худ истифода мебарад, иҷро мекунанд. Павлус ба Қӯринтиён шарҳ дод: «Зеро шумо даъвати худро мебинед, бародарон, ки чӣ тавр на бисёре аз мардони доно аз рӯи ҷисм, на бисёре аз тавоноён, на бисёре аз ашрофзодагон даъват шудаанд: Аммо Худо чизҳои беақли ҷаҳонро интихоб кардааст, то доноёнро хиҷил кунад; ва Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кардааст, то чизҳои тавоноро хиҷил кунад; ва чизҳои пасти ҷаҳонро, ва чизҳоеро, ки нафрат доранд, Худо интихоб кардааст, бале, ва чизҳоеро, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷ чиз табдил диҳад: то ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад. Аммо аз Ӯ шумо дар Исои Масеҳ ҳастед, ки аз Худо барои мо ҳикмат, ва адолат, ва тақдис, ва наҷот шудааст: то, чунон ки навишта шудааст, Касе ки фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад» (1 Қӯринтиён 1:26-31).

Худованд Исо Нури Ҷаҳон аст. Ин паёми бузург аввал ба мардони Ҷалилия, сипас ба онҳое, ки онро шуниданд, супурда шуд. Ҳоло, вақте ки ҷаҳон аз ҷиҳати рӯҳонӣ дар зулмот аст, ҳамон паём ба мо супурда шудааст. Худованд ба шогирдонаш гуфт: «Шумо нури ҷаҳон ҳастед» (Матто 5:14). Ин танҳо нури инъикосшуда аст, аммо ба ҳар ҳол инъикоси Нури ҳақиқӣ.

Зулмот ва Нури дурӯғин

Ишаъё дар бораи ҷаҳони бе нур нақл кард. Ин ҷаҳонест, ки дар он ҳама халқҳо дар зулмоти сахт пӯшида шудаанд, аммо умед ба Нури ҳақиқӣ вуҷуд дорад. Ӯ навишт: «Бархез, дурахш; зеро нури ту омадааст, ва ҷалоли Худованд бар ту тулӯъ кардааст. Зеро, инак, зулмот заминро мепӯшонад, ва зулмоти сахт халқро: аммо Худованд бар ту тулӯъ хоҳад кард, ва ҷалоли Ӯ бар ту тулӯъ хоҳад кард. Ва халқҳо [миллатҳо] ба нури ту хоҳанд омад, ва подшоҳон ба дурахши тулӯи ту» (Ишаъё 60:1-3). Ин нубувват даъват ба боқимондаи мӯъмини Исроил аст, ки барои Худованд Исо дурахшанд, зеро Ӯ низ қариб аст, ки бархезад ва дурахшад, то зулмот ва қудрати онро абадӣ мағлуб кунад. Ин инчунин нубувватест, ки иҷрои он ҳама халқҳо дар ҳама давру замонҳо мебошанд, ки барои Ӯ шоҳид будан даъват шудаанд.

Дар айни замон Шайтон қувваҳои худро барои тасарруфи ин ҷаҳон аз ҷониби Антихрист ҷамъ мекунад. Иблис ҳатто дар ошуфта кардан ва гумроҳ кардани халқи Худо муваффақият дорад. Ӯ ин корро бо табдил додани худ ба намуди фариштаи нур мекунад (2 Қӯринтиён 11:14). Мо аз найрангҳои ӯ бехабар нестем, аммо ба мо лозим аст, ки ба ёд оварда шавем. Аз ин рӯ, Павлус Қӯринтиёнро дар бораи ҳаввориёни дурӯғин ва коргарони фиребгар, ки он вақт ва ҳоло «худро ба ҳаввориёни Масеҳ табдил медоданд ... Аз ин рӯ, агар ходимони ӯ [Шайтон] низ ҳамчун ходимони адолат табдил ёбанд, ин чизи бузурге нест» (2 Қӯринтиён 11:13,15) ҳушдор дод.

Худо кор мекунад, аз ин рӯ Шайтон низ ходимони худро ба кор мегузорад, то чизҳо ва Каломи Худоро вайрон кунанд. Аммо, мо тамоми захираҳои Худоро ба воситаи Рӯҳи Муқаддас ва қудрати Худованд Исо дорем. «Зеро Худо, ки фармуд, ки нур аз зулмот дурахшад, дар дилҳои мо дурахшид, то нури дониши ҷалоли Худоро дар симои Исои Масеҳ диҳад» (2 Қӯринтиён 4:6).

Бадӣ ва Бадкорон аз ҷониби Нур нобуд карда мешаванд

Як рӯз ба зудӣ қувваҳои зулмот ва бадӣ сӯхта хоҳанд шуд. «Зеро, инак, рӯзе меояд, ки мисли танӯр месӯзад; ва ҳамаи мағрурон, бале, ва ҳамаи онҳое, ки бадӣ мекунанд, коҳ хоҳанд буд: ва рӯзе, ки меояд, онҳоро месӯзонад, мегӯяд Худованд лашкарҳо» (Малокӣ 4:1, нигаред Закарё 14:12). Худи Антихрист аз дурахши ҳузури Худованд сӯхта хоҳад шуд. «Бо мо истироҳат кунед, вақте ки Худованд Исо аз осмон бо фариштагони тавонои худ, дар оташи алангагиранда қасос мегирад аз онҳое, ки Худоро намешиносанд; ва аз онҳое, ки ба Инҷили Худованди мо Исои Масеҳ итоат намекунанд: ки бо нобудии абадӣ аз ҳузури Худованд, ва аз ҷалоли қудрати Ӯ ҷазо дода хоҳанд шуд» (2 Таслӯникиён 1:7-9). Дар боби навбатии номаи Павлус мехонем, ки на танҳо қувваҳои бадӣ нобуд карда мешаванд, балки худи шахсе, ки ҷаҳонро ба таври куфрӣ ҳамчун намояндаи Шайтон ҳукмронӣ кардааст, низ нобуд карда мешавад. «Ва он гоҳ Шарир ошкор хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони худ нест хоҳад кард, ва бо дурахши омадани худ нобуд хоҳад кард» (2 Таслӯникиён 2:8; Нигаред инчунин Малокӣ 3:2; Ваҳй 19:15).

Доварӣ одилона ва дуруст аз ҷониби Довари одилона ва дуруст

Дар Ваҳй Худованд Исо бо «чашмҳо ... мисли алангаи оташ» тасвир шудааст (Ваҳй 1:14). Биниши Юҳанно бо он оғоз шуд, ки ӯ ногаҳон бо чунин шахсияти аҷиб ва пурҷалол рӯ ба рӯ шуд, ки ӯро водор кард, ки нависад: «Вақте ки Ӯро дидам, мисли мурда ба пойҳои Ӯ афтодам» (Ваҳй 1:17). Тавсифи ӯ «овози Ӯ мисли садои обҳои зиёд. Ва дар дасти рости Ӯ ҳафт ситора буд; ва аз даҳони Ӯ шамшери дудама баромад: ва чеҳраи Ӯ мисли офтоб буд, ки дар қуввати худ медурахшад» (Ваҳй 1:15-16). Ин Худованд Исоро тасвир мекунад, вақте ки Ӯ барои доварӣ кардани халқҳо меояд. «Инак, Ӯ бо абрҳо меояд; ва ҳар чашм Ӯро хоҳад дид, ва онҳое низ, ки Ӯро сӯрох карданд; ва ҳамаи қабилаҳои замин аз сабаби Ӯ нола хоҳанд кард. Ҳамин тавр, Омин!» (Ваҳй 1:7). Шамшер шамшери ҷанговарест, ки ба душманони худ доварӣ меорад. «Чашмҳо ... мисли алангаи оташ» ба мо мегӯянд, ки Ӯ ҳама чизро мебинад, аз ҷумла асрори дил ва андешаҳои ақлҳоеро, ки аз ҷониби Шайтон ва лашкарҳои девҳо баста ва таҳриф шудаанд.

Мо дар пайғамбарон Масеҳро мебинем, ки бо қудрат меояд, аммо дар Аҳди Ҷадид далели Худованд Исо ҳамчун Довари ҳама ба таври возеҳ шарҳ дода шудааст. «Зеро Падар ҳеҷ касро доварӣ намекунад, балки тамоми довариро ба Писар супурдааст: то ҳама одамон Писарро эҳтиром кунанд, чунон ки Падарро эҳтиром мекунанд» (Юҳанно 5:22-23). Ин дар ин порча борҳо таъкид шудааст. Он идома медиҳад: «Ба ростӣ, ба ростӣ [Ба ростӣ, ба ростӣ], ба шумо мегӯям, соате меояд, ва ҳоло ҳаст, ки мурдагон овози Писари Худоро хоҳанд шунид: ва онҳое, ки мешунаванд, зинда хоҳанд монд. Зеро чӣ тавре ки Падар дар Худаш ҳаёт дорад: ҳамин тавр Ӯ ба Писар додааст, ки дар Худаш ҳаёт дошта бошад; ва ба Ӯ қудрат додааст, ки доварӣ низ иҷро кунад, зеро Ӯ Писари Одам аст» (Юҳанно 5:25-27). Худованд Исо идома дод: «Чӣ тавре ки мешунавам, доварӣ мекунам: ва доварии Ман одилона аст; зеро Ман иродаи худро намеҷӯям, балки иродаи Падарро, ки Маро фиристодааст» (Юҳанно 5:30).

Мо дар номаи аввали Павлус ба Қӯринтиён мебинем, ки Худованд Исо корҳои халқи Худро доварӣ хоҳад кард ва мувофиқи он ба онҳо мукофот хоҳад дод, ё не (1 Қӯринтиён 3:10-15). Баъдтар, ваъда ба ҷаҳон ин аст, ки ҳама одамон мувофиқи он ки чӣ тавр ба паёми Худо посух додаанд, доварӣ хоҳанд шуд. Павлус ба мардуми Афина гуфт: «Ва замонҳои ин ҷаҳолатро Худо нодида гирифт; аммо ҳоло ба ҳама одамон дар ҳама ҷо фармон медиҳад, ки тавба кунанд: зеро Ӯ рӯзеро таъин кардааст, ки дар он Ӯ ҷаҳонро бо адолат ба воситаи он Мард, ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард, ки дар бораи он Ӯ ба ҳама одамон итминон додааст, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст» (Аъмол 17:30-31).

Худованд Исо ҷаҳонро бо адолат ҳукмронӣ хоҳад кард, инчунин трибунали ниҳоиро анҷом хоҳад дод. Ин ҳодисаи даҳшатнок боз дар Ваҳй пешгӯӣ шудааст, ки дар он Юҳанно онро бо тамоми даҳшат ва ноумедии худ тасвир кардааст: «Ва ман тахти бузурги сафедро дидам, ва Ӯро, ки бар он нишаста буд, ки аз рӯи Ӯ замин ва осмон гурехтанд; ва барои онҳо ҷое ёфт нашуд. Ва ман мурдагонро, хурду бузург, дидам, ки дар пеши Худо истода буданд; ва китобҳо кушода шуданд: ва китоби дигаре кушода шуд, ки китоби ҳаёт аст: ва мурдагон аз он чизҳое, ки дар китобҳо навишта шуда буданд, мувофиқи корҳои худ доварӣ шуданд. Ва баҳр мурдагонро, ки дар он буданд, дод; ва марг ва дӯзах мурдагонро, ки дар онҳо буданд, дод: ва онҳо ҳар як мувофиқи корҳои худ доварӣ шуданд. Ва марг ва дӯзах ба кӯли оташ партофта шуданд. Ин марги дуюм аст» (Ваҳй 20:11-14).