«Онҳоро бо ҳақиқат муқаддас гардон: каломи Ту ҳақиқат аст. Чӣ тавре ки Ту Маро ба ҷаҳон фиристодӣ, Ман низ онҳоро ба ҷаҳон фиристодам» (Юҳанно 17:17-18). Худо ҳамеша шуморо пеш аз фиристоданатон муқаддас хоҳад кард. Падар дувоздаҳ шогирдро ҷудо кард ва онҳоро бо Ҳақиқат, Писари Худ, муқаддас гардонд. Вақте ки онҳо бо Исо, Ҳақиқат (Юҳанно 14:6) робита доштанд, шогирдон бо он Ҳақиқат пок карда шуданд ва барои мавъизаи Инҷил фиристода шудан омода шуданд. Исо ба орзуҳои онҳо муқобилат кард (Луқо 9:46-48), беимонии онҳоро сарзаниш кард (Матто 17:19-20), таъсири Шайтонро рад кард (Матто 16:23) ва ғурури онҳоро маҳкум кард (Матто 26:33-35). Вақте ки Исо онҳоро омода кард, шогирдон бо чунин қудрат фиристода шуданд, ки ҷаҳони онҳо дигар ҳеҷ гоҳ мисли пештара набуд.
Шайтон кӯшиш мекунад, ки шуморо бовар кунонад, ки гуноҳи шумо шуморо барои Худо бефоида мегардонад. Ин дурӯғ аз муаллиф ва падари дурӯғҳост. Ҳамин ки шумо гуноҳ мекунед, фиребгар пичиррос мезанад: «Ту нокомӣ! Ҳоло ту барои Худо бефоидаӣ.» Ин метавонад ба масеҳӣ ҳисси амиқи шикаст ва ноумедӣ орад. Аммо ҳеҷ озодие нест, ки бо рӯҳе, ки бо файзи Худо озод шудааст, муқоиса шавад. Вақте ки халқи Худо ба ҳақиқати Худо иҷозат медиҳад, ки онҳоро ба иродаи Худо ва меъёри Худо мувофиқ созад, он гоҳ қудрати Худо тавассути онҳо ҳамон тавре ки тавассути шогирдони аввал буд, озод карда мешавад.
Ҳақиқат шуморо озод кард. Ҳақиқат ин аст:
Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳама беадолатӣ пок кунад (1 Юҳанно 1:9),
ва мо ба фоидаи Худо барқарор мешавем.
