«Қурбониҳои Худо рӯҳи шикаста, дили шикаста ва пушаймон аст.» Забур 51:17
Вақте ки фарзандонам хурд буданд, онҳо аксар вақт бозичаҳои шикастаашонро ба ман меоварданд. Аксари онҳое, ки ман таъмир карда наметавонистам, партофта мешуданд — зеро ин корест, ки шумо бо чизҳои шикаста мекунед. Аммо Худо чизҳои шикастаро намепартояд — Ӯ онҳоро истифода мебарад.
Дар бораи ҳамаи мавридҳое, ки дар Навиштаҳо чизе ё касе шикаста буд, фикр кунед.
Танҳо пас аз он ки қувваи табиии Яъқуб шикаста шуд — вақте ки косаи ронаш дар он мубориза кашида шуд — ӯ ба нуқтае расид, ки Худо метавонист ӯро ба таври пурқувват баракат диҳад. Танҳо пас аз он ки 300 сарбози Ҷидъӯн кӯзаҳоро дар дастонашон шикастанд, ки рамзи шикастагӣ дар ҳаёти онҳо буд, нури пинҳонии машъалҳо барои шикаст додани душман дурахшид. Танҳо пас аз он ки бевазани камбағал мӯҳри кӯзаи охирини равғанашро шикаст ва ба рехтани он шурӯъ кард, Худо онро ба таври мӯъҷизавӣ зиёд кард, то қарзҳояшро пардохт кунад ва ниёзҳояшро қонеъ гардонад.
Танҳо вақте ки Марям кӯзаи алебастри атрро шикаст — фоиданокӣ ва арзиши онро нобуд кард — бӯй хонаро пур кард ва Исо эҳтиром карда шуд. Дар асл, танҳо вақте ки Исо панҷ нонро гирифт ва онҳоро шикаст, нон барои сер кардани 5000 нафар зиёд шуд. Тавассути худи раванди шикастани нонҳо, мӯъҷиза рӯй дод. Чизе мӯъҷизавӣ рӯй медиҳад дар шикастагӣ. Аз ин рӯ, Нони Ҳаёт, Худованд Исо, иҷозат дод, ки ҷисми Ӯ барои мо шикаста шавад. Дар хотир доред, ки ҳеҷ устухоне дар ҷисми Ӯ шикаста нашуд (Юҳанно 19:36; Забур 34:20). Аммо вақте ки Ӯ Шоми Худовандро таъсис дод, Ӯ нонро гирифт ва гуфт: «Бигиред, бихӯред; ин ҷисми Ман аст, ки барои шумо шикаста шудааст» (1 Қӯринтиён 11:24).
Дар бораи марги худ сухан ронда, Худованд Исо Худро ҳамчун донаи гандум тасвир кард, ки бояд ба замин афтад ва бимирад. Танҳо пас аз он он сабзида, тухмиҳои зиёдеро ба вуҷуд меорад (Юҳанно 12:24). Худованд минбаъд таълим медиҳад, ки мо низ бояд ба ҳамин монанд шикаста шавем, агар мо пайравони ҳақиқии Масеҳ бошем.
Лаҳзаи имрӯза:
Худо чизҳои шикастаро истифода мебарад. Ӯ метавонад моро бештар истифода барад, вақте ки мо дар дастони Ӯ чандир ҳастем, ба Кулолгари Устод иҷозат медиҳем, ки зарфро мувофиқи хоҳиши худ аз нав созад ва шакл диҳад (Ирмиё 18:4).
