Падари меҳрубони мо раванди шикастан ва он чиро, ки шикастааст, барои тағйир додан, мустаҳкам кардан ва баракат додан истифода мебарад.
ШИКАСТАН – Қисми 5
Моҳи гузашта мо дида баромадем, ки чӣ тавр Худо шикастагиро барои беҳтар кардани муоширати мо, ҳам бо Ӯ ва ҳам бо дигарон, истифода мебарад. Ин моҳ мо хоҳем дид, ки чӣ тавр Худо шикастагиро барои баракат додани халқи Худ истифода мебарад.
Шикаста барои баракат додан
«Азобкаши оқил ба дарун нигоҳ намекунад, балки ба берун. Табиби муассиртар аз табиби захмдор нест.» — Филипп Янси
«Ҳама меҳрубониҳои файзбахш, ки барои Масеҳ бӯи хуш доранд ва ҷони масеҳиро бо ширинию хушбӯии осмонӣ пур мекунанд, меҳрубониҳои дилшикаста мебошанд. Муҳаббати ҳақиқии масеҳӣ, хоҳ ба Худо ва хоҳ ба одамон, муҳаббати фурӯтанонаи дилшикаста аст.» — Ҷонатан Эдвардс
«Агар шумо худхоҳии ҷисмонӣ, бепарвоии рӯҳӣ, беэҳсосии ахлоқӣ ё заъфи рӯҳониро иҷозат диҳед, ҳар касе, ки бо шумо дар тамос аст, азоб мекашад.» — Освалд Чемберс
Сангҳои шикаста ба чашмаҳо табдил меёбанд
Роҳбарӣ кардани тамоми халқи Исроил, ҷавону пир, бо молу мулк ва чорвои онҳо «дар биёбони бузург ва даҳшатнок, он замини ташна ва беоб» (Такрори Шариат 8:15) кори душвор будааст. Баъзан одамон ноумед шуда, об талаб мекарданд. Худованд розӣ шуд, ки бо Мусо дар назди санг дар Ҳӯреб вохӯрад ва ба ӯ як вазифаи оддӣ дод: «Сангро бизан, ва об аз он барои нӯшидани мардум берун хоҳад омад» (Хуруҷ 17:6).
Тақрибан 40 сол пас, насли нави исроилиён низ ноумед шуда, об талаб карданд. Худованд розӣ шуд, ки бо Мусо дар назди санг дар Қодеш, ҳамон ҷое, ки падарони онҳо 12 ҷосусро барои таҳқиқи Замини Ваъдашуда фиристода буданд, вохӯрад. Вазифаи ӯ оддӣ буд: «Ба он санг дар пеши назари онҳо сухан гӯй, ва он оби худро берун хоҳад рехт» (Ададҳо 20:8). Дар навиштаҳои баъдӣ ба мо гуфта мешавад, ки бо ин сангҳо чӣ шуд. Ишаъё шарҳ дод: «Ӯ сангро шикаст ва об ҷӯшид» (Ишаъё 48:21). Дар Забур мехонем: «Ӯ сангҳоро дар биёбон шикаст ва ба онҳо об дод» (Забур 78:15), ва «Ӯ сангро кушод, ва об ҷӯшид» (Забур 105:41). Аҳамият диҳед, ки сангҳо шикаста шуданд, то мардум баракат ёбанд.
Ин фикр эҳтимол дар зеҳни Павлус буд, вақте ки ӯ Масеҳро ба санг муқоиса кард (1 Қӯринтиён 10:4). Ӯ бояд мемурд (шикаста мешуд), то мо баракат ёбем. Аз сабаби ин монандӣ, баъзеҳо ин сангҳоро ҳамчун намунаи Масеҳ мебинанд. Аммо шояд мо инчунин дида метавонем, ки шикастани санг як принсипи рӯҳониро, ки дар дигар ҷойҳои Навиштаҳо мавҷуд аст, тасвир мекунад – ки Худо чизҳои шикаста ва одамони шикастаро барои баракат додани дигарон истифода мебарад. Тафсилоти ҷолиби зеринро қайд кунед.
Худо сангҳоро шикаст
Гарчанде ки Мусо дар ҳар як ҳолат кореро анҷом медод – задан ва сухан гуфтан – ин амалҳо худ аз худ сангҳоро нашикастанд. Ҳатто зарбаи дукаратаи ноумедонаи ӯ сангро дар Қодеш нашикаст (Ададҳо 20:11). Ба ҳамин монанд, мо ба дахолати Худо дар шикастани сангҳо вобастаем. Ин моро ташвиқ мекунад, ки чунин дуо кунем:
• «Худовандо, дили худхоҳи маро шикан, ва ба ман кӯмак кун, ки дарди дигаронро ҳис кунам.»
• «Худовандо, ғуруру такаббури маро шикан, ва ба ман кӯмак кун, ки фурӯтан ва мулоим бошам.»
• «Худовандо, муносибати ҳамадони маро шикан ва ба ман кӯмак кун, ки аз дигарон омӯзам.»
• «Худовандо, хоҳиши назорати маро шикан, ва маро ба як хизматгори фурӯтан табдил деҳ.» Шикастан беш аз иродаи оддӣ талаб мекунад. Чизи рӯҳонӣ бояд ба амал ояд.
Худо обро ҷорӣ кард
Барои сангҳои шикаста ба чашмаҳои об табдил ёфтан муқаррарӣ нест. Таҷрибаҳои шикастан метавонанд ба хашм, худбинӣ ё «ғамгинии дунявӣ» оварда расонанд (2 Қӯринтиён 7:10). Агар мо ба атрофиёнамон баракат диҳем ва тароват бахшем, ба мо беш аз сангҳои шикаста лозим аст. Ба мо лозим аст, ки Худо тавассути он чи шикастааст, кор кунад.
Итоаткорӣ дар раванди шикастан муҳим аст
Вақте ки Худо мегӯяд, ки ба санг сухан гӯем, мо бояд ба он сухан гӯем, на онро бизанем. Файзи Худо кафолат дод, ки об ҷорӣ шавад, аммо Ӯ аз беитоатии некбинонаи Мусо розӣ набуд. Баракати Худованд дар хидмат ҳеҷ гоҳ набояд ҳамчун далели тасдиқи Ӯ қабул карда шавад.
Ин як далел аст, ки баъзе одамон тавассути хидмати воизи беахлоқ, мавъизаи муаллими аз ҷиҳати доктринавӣ инҳирофшуда ва тамошои нусхаҳои ғайриқонунии видеоҳои масеҳӣ ба таври ҳақиқӣ табдил меёбанд. Теологияи дуруст ва принсипҳои ахлоқӣ бояд аз Каломи Ӯ гирифта шаванд, на аз таҷрибаи мо. Падари мо фарзандонеро мехоҳад, ки итоаткории онҳо ба муқаддасӣ ва ҳақиқати ошкоршуда асос ёфтааст. Баракатҳои Ӯ ҳамеша амалҳои файз мебошанд.
Иди солонаи хаймаҳо ҳафт рӯз давом кард. Дар рӯзи охир, «Исо истода, бо овози баланд гуфт: «Агар касе ташна бошад, назди Ман ояд ва бинӯшад. Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, чунон ки Навиштаҳо гуфтаанд, аз даруни ӯ ҷӯйҳои оби зинда ҷорӣ хоҳанд шуд»» (Юҳанно 7:37-38). Вақте ки қабати сахт ва ҷисмонии мо мешиканад, Рӯҳулқудс худро бо баракат додан, рӯҳбаланд кардан ва тароват бахшидан ба дигарон тавассути мо зоҳир мекунад. Онҳое, ки шикастаанд, мекӯшанд, ки бидиҳанд, на бигиранд, дигаронро созанд, на кори онҳоро беэътибор кунанд, ба дигарон хидмат кунанд, на роҳбарӣ ва назорат кунанд. Онҳое, ки шикастаанд, медонанд, ки бе кори Рӯҳулқудс тавассути онҳо, онҳо барои атрофиёнашон мисли санги сахт ва хушк дар «замини ташна ва беоб» бефоидаанд. Оё шумо барои баракат додани дигарон истифода мешавед? Оё шумо ҳис мекунед, ки Худованд кӯшиш мекунад, ки чизеро дар шумо шиканад? Худованди мо то ҳол мехоҳад «санги сахтро ба чашмаҳои об» табдил диҳад (Забур 114:8).
Кулолгарии шикаста нороҳатиро таскин медиҳад
Кӯзаҳои гилии шикаста одатан дар тӯдаи партовҳо ба охир мерасанд. Кӯзаи шикаста бо чизи «нафратшуда ... объекте, ки ҳеҷ кас намехоҳад» алоқаманд аст (Ирмиё 22:28). Дар миёнаи душвориҳои сахт, шоҳ Довуд ба Худованд муроҷиат кард: «Ба ман раҳм кун, эй Худованд, зеро ки ман дар тангдастӣ ҳастам ... қуввати ман аз сабаби ранҷи ман кам мешавад.» Ва дӯстони ӯ ӯро чӣ гуна медиданд? «Ман аз онҳо фаромӯш шудаам, гӯё ки мурда бошам; ман мисли кулолгарии шикаста шудаам» (Забур 31:9-12). Аммо, чунон ки хоҳем дид, кулолгарии шикаста метавонад хеле муфид бошад.
Оё шумо занҷири офатҳои табииро, ки Аюб аз сар гузаронидааст, дар ёд доред? Ӯ сарват ва фарзандони худро аз даст дод. Сипас Худованд ба Шайтон иҷозат дод, ки ӯро «бо захмҳои дарднок аз пошнаи пойҳояш то болои сараш» азоб диҳад (Аюб 2:7). Вақте ки ӯ дар хокистар нишаста буд, занаш ба ӯ пешниҳод кард, ки «Худоро лаънат кун ва бимир!» Сипас се дӯсти ӯ омаданд (Аюб 2:9-11).
Пас аз як давраи хомӯшии оқилона, онҳо бо ӯ теологияи худ, таҳлили вазъияти ӯ ва нақшаи амалро мубодила карданд. Бо дард Аюб онҳоро «таскиндиҳандагони бадбахт» номид (Аюб 16:2). Чӣ дарди ӯро таскин дод, вақте ки ӯ интизор буд, ки Худованд худро ошкор кунад? «Аюб як пораи кулолгарии шикастаро гирифт ва бо он худро харошид, вақте ки дар байни хокистар нишаста буд» (Аюб 2:8).
Оё ҳаёти шумо пораҳои кулолгарии шикастаро дар бар мегирад? Худованди мутлақи мо метавонад доғҳо, хатогиҳо, нокомиҳо ва ҳатто таҷрибаи дардноки давомдори шуморо истифода барад. Ӯ метавонад онҳоро барои амиқтар кардани фаҳмиш ва қадрдонии файзи Худ истифода барад; Ӯ инчунин метавонад онҳоро барои таълим додан, таскин додан ва рӯҳбаланд кардани дигарон истифода барад. Файзи Худо дар якҷоягӣ бо таҷрибаи шикастаи шумо шуморо барои дигарон дастрастар мекунад.
Вақте ки ман ин суханонро менависам, занам аз хастагӣ азоб мекашад. Дар 22 соли издивоҷи мо, мо бисёр саргузаштҳои хушбахтонаро дар Англия, Канада, Колумбия ва ҳоло дар Ҳолланд якҷоя аз сар гузаронидаем. Ман ҳеҷ гоҳ ӯро ин қадар заиф ва аз ҷиҳати эмотсионалӣ ноустувор надида будам. Ӯ дард мекашад. Ӯ хаста шудааст ва мехоҳад хоб кунад, аммо наметавонад. Ӯ мехоҳад ба Худованд эътимод кунад, аммо дар бораи ҷузъиёти ночизтарини ҳаёт хавотир шуданро идома медиҳад. Ӯ одамонро дӯст медорад, аммо ҳоло аз онҳо канорагирӣ мекунад. Бо чор фарзанди мо, ки ҳанӯз дар хона ҳастанд ва маҷбур будани маҳдуд кардан ва бекор кардани сафарҳо, ҳаёт то андозае мураккаб аст.
Ман медонам, ки баъзе муқаддасони азиз дардҳои амиқтар аз моро аз сар мегузаронанд, аммо кас ҳайрон мешавад: Чӣ гуна салтанати Худо тавассути ин маҳдудияти дарднок ва ноумедкунанда пеш меравад? Оё Худованди мо наметавонад ҳадафи Худро бо роҳи дигар ба даст орад? Дин ва имон дар ин ҷо дар ҷануби Ҳолланд мавзӯъҳои табиии сӯҳбат нестанд. Дар асл, онҳо одатан бо эҳтиёт пешгирӣ карда мешаванд. Донистани он ки занам аз хастагӣ азоб мекашад, ҳамсояи мо бо чанд гул ба аёдат омад. Ҳангоми аёдат, ӯ аз занам дар бораи калисое, ки мо ба он меравем, пурсид. Ӯ ҳеҷ гоҳ ин корро накарда буд! Чаро ҳоло? Шояд вақте ки шикаста ва заифем, мо таҳдид нестем.
Аксарияти мо аз ҳикояҳои муваффақияти сунъии евангелӣ хаста шудаем, ки дар онҳо баъзеҳо ҳамеша хушбахт, рӯҳонӣ, солим ба назар мерасанд ва дар онҳо «муваффақияти» онҳо меъёри ҳама дониста мешавад – ки дар он ҳама чизеро, ки рӯй медиҳад, метавон шарҳ дод ва ба қуттиҳои теологии тоза гузошт. Онҳое, ки доғҳо ва пораҳои кӯзаҳои шикастаро доранд, одамони воқеӣ ҳастанд; ва мо дӯст медорем, ки суханони одамони воқеиро бишнавем ва бо онҳо бошем, зеро суханони онҳо вазн доранд. Худованд метавонад онҳоро барои таскин додани дигарон дар дард истифода барад. «Шукр бод ба Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, Падари раҳмдилӣ ва Худои ҳама таскин, ки моро дар ҳама мушкилоти мо таскин медиҳад, то ки мо онҳоеро, ки дар ҳар гуна мушкилот ҳастанд, бо таскине, ки худамон аз Худо гирифтаем, таскин диҳем» (2 Қӯринтиён 1:3-4). Вақте ки шикастаем, мо аксар вақт чизеро аз Худованд мегирем, ки метавонем бо дигарон мубодила кунем.
Ба наздикӣ моро зане аёдат кард, ки чанд сол пеш аз хастагӣ азоб кашида буд. Яке аз «пораҳои кулолгарии шикастаи» ӯ ин аст, ки ӯ то ҳол антидепрессантҳоро истеъмол мекунад. Ӯ мехоҳад бе онҳо зиндагӣ кунад. Ӯ кӯшиш кардааст. Аммо сохтори заифи ӯ то ҳол онҳоро талаб мекунад. Шаҳодати ӯ барои мо рӯҳбаландкунанда буд. Чанд ҳафта пеш, як бародар дар калисои маҳаллии мо таҷрибаи худро бо хастагии худ дар кор бо ман мубодила кард. Ман ҳоло китоберо дар бораи масеҳиён ва депрессия мехонам, ки аз ҷониби як духтури масеҳӣ навишта шудааст, ки худаш солҳои зиёд бо депрессия мубориза бурдааст. Агар ӯ худаш азоб намекашид, ин китоб хеле фарқ мекард! Шояд ҳеҷ гоҳ навишта намешуд!
Оё ҳаёти шумо доғҳо ва пораҳои кулолгарии шикастаро дар бар мегирад? Агар ин тавр бошад, вонамуд накунед, ки ин тавр нест. Кулолгарии шикастаи худро пинҳон накунед. Худо кӯзаҳои шикастаро барои таълим додан, таскин додан ва рӯҳбаланд кардани дигарон истифода мебарад.
