Падари меҳрубони мо раванди шикастан ва он чиро, ки шикастааст, барои табдил додан, мустаҳкам кардан ва баракат додан истифода мебарад.
ШИКАСТАН – Қисми 3
Моҳи гузашта, мо дида баромадем, ки чӣ тавр Худо шикастагиро барои омода кардан ва пок кардани мо барои истифодаи худ истифода мебарад. Ин моҳ мо хоҳем дид, ки чӣ тавр Худо шикастагиро барои ошкор кардани амнияти бардурӯғ, заъф ва ташнагӣ ба чизҳои нодуруст истифода мебарад.
Шикаста барои ошкор кардан
«Ҳаёти шудгоршуда ҳаётест, ки дар амали тавба, деворҳои муҳофизатиро фурӯ рехта ва шудгори иқрорро ба рӯҳ фиристодааст. Ҳидояти Рӯҳ, фишори шароит ва андӯҳи зиндагии бенатиҷа якҷоя дилро комилан фурӯтан кардаанд. Чунин ҳаёт муҳофизатро дур кардааст ва амнияти маргро барои хатари зиндагӣ тарк кардааст.» — А. В. Тозер
«Ҳаёти ибодати ҳақиқӣ ҳаёти шикастагӣ ва тавба, ҳаётест, ки гуноҳро мебинад ва пайваста иқрор мешавад.» — Ҷон МакАртур
Эътиқодҳои нодурусти мо ба он чизе, ки Худованд мехоҳад бо мо кунад, монеъ мешаванд. Часпонидани мо ба орзуҳои дунявӣ ё моро ба хоб мебарад ё моро водор мекунад, ки ба ҳадафҳои беарзиш пайравӣ кунем. Барои бедор кардани мо, боздоштани мо ва мустаҳкам кардани пойҳои мо дар замини мустаҳкам, Худованд метавонад чизеро шикастанро интихоб кунад. Бо шикастани он чизе, ки мо ба он такя мекунем, Ӯ эътимоди нодурусти моро мешиканад.
Деворҳои шикаста амнияти бардурӯғро ошкор мекунанд
Дар замонҳои қадим, сохтани деворҳо дар атрофи шаҳрҳо барои муҳофизати оилаҳо аз ҳайвоноти ваҳшӣ, дуздон ва душманон табиӣ буд. Бо деворҳои ғафс, посбонон ва дарвозаҳои баста, онҳое, ки дар дохил буданд, худро бехатар ҳис мекарданд ва дар осоиштагӣ хоб мерафтанд. Мо одамон ба сулҳу амният ташнаем, аз ин рӯ деворҳои муҳофизатӣ месозем. Наҳемё гиря кард, вақте ки шунид, ки «девори Ерусалим вайрон шудааст.» Бе он деворҳо, миллат амният надошт. «Биёед,» гуфт ӯ, «девори Ерусалимро аз нав бисозем, ва мо дигар дар нангу номус нахоҳем буд» (Наҳемё 1:3; 2:17).
Сулҳу амният хуб ва зарурӣ аст. Он чизе, ки Худо муқобил аст, сулҳи бардурӯғ ва амнияти бардурӯғ аст. Мо метавонем дар осоиштагӣ хоб кунем, зеро мо худро бо полисҳои суғуртаи саломатӣ, сармоягузориҳои хуб, шартномаҳои дарозмуддат ё бо дӯстони меҳрубон ва бонуфуз иҳота кардаем. Аммо деворҳои худсохтаи мо ба мо имкон намедиҳанд, ки хатарро бубинем, ҳаётро чунон ки ҳаст, бубинем. Мо қаноатмандем, то даме ки худро бехатар ҳис мекунем. Худованд баъзан он чизеро, ки моро бехатар ҳис мекунад, вайрон мекунад, то ҳолати ноустувори моро ошкор кунад. Бе шикастани Ӯ мо ҳеҷ гоҳ ба сулҳи ҳақиқӣ гурусна нахоҳем шуд.
Тир шаҳри амн ва обод буд, ки бо деворҳо ва бурҷҳо иҳота шуда буд. Мардум ба деворҳо ва бурҷҳои худ такя мекарданд, на ба Худованд. Ин Худовандро хафа кард ва Ӯ ба ошкор кардани заъфи онҳо шурӯъ кард:
Худованд Худо чунин мегӯяд: Ман бар зидди ту ҳастам, эй Тир, ва бисёр миллатҳоро бар зидди ту меорам, мисли баҳр, ки мавҷҳои худро мепартояд. Онҳо деворҳои Тирро вайрон мекунанд ва бурҷҳои онро фурӯ меафкананд ... Деворҳои ту аз садои аспҳои ҷангӣ, аробаҳо ва чархҳо меларзанд, вақте ки ӯ ба дарвозаҳои ту дохил мешавад, чунон ки одамон ба шаҳре дохил мешаванд, ки деворҳояш шикаста шудаанд (Ҳизқиёл 26:3,10).
Чизҳое мисли муфлисшавӣ, бекорӣ, талоқ, саратон, марги наздикон, тақсимоти калисо ва ғайра ҳама аз ҷониби Худованд барои вайрон кардани деворҳои мо, барои ошкор кардани сулҳи бардурӯғ ва амнияти бардурӯғи мо истифода мешаванд. Чаро? То даме ки деворҳои худи мо истодаанд, мо зарурати пурра ба Худованд эътимод карданро ҳис намекунем. Мисли Ерусалим дар рӯъёи Закарё, азбаски он дигар девор надошт, Худованд лозим буд:
Ман худам девори оташ дар атрофи он хоҳам буд (Закарё 2:5).
Чӣ моро водор мекунад, ки худро бехатар ва дар осоиштагӣ ҳис кунем? Ишаъё Худовандро барои ваъдаи содиқи Ӯ шукргузорӣ кард:
Ту он касро, ки фикраш устувор аст, дар осоиштагии комил нигоҳ медорӣ, зеро ӯ ба Ту эътимод дорад (Ишаъё 26:3).
Оё эътимоди мо воқеан дар Ӯ реша дорад?
Камонҳои шикаста заъфро ошкор мекунанд
Шамшер ва камон аслиҳаи ҷангӣ буданд, ки қувваи низомӣ ва қудратро ифода мекарданд. Яъқуб ба писараш Юсуф каме «заминро, ки аз амориён бо шамшер ва камони худ гирифтам» дод (Ҳастӣ 48:22). Исмоил, писари Иброҳим ва Ҳоҷар – падари нажоди араб – аввалин касе дар Библия буд, ки камонвар номида шуд (Ҳастӣ 21:20). Ӯ қавӣ буд. Аҳди Қадим дорои ҳикояҳоест, ки Худо бо истифода аз шамшер ва камони инсон ғалаба овард. Аммо аксар вақт қарзи чунин ғалабаҳоро дорандаи силоҳ талаб мекард, на ба Худо дода мешуд. Худованд метавонад истифодаи истеъдодҳо, қобилиятҳо ва малакаҳои моро интихоб кунад, аммо барои мо чӣ қадар осон аст, ки қарзро ба худ гирем. Мо мехоҳем, ки Худованд кӯшишҳои моро баракат диҳад, аммо беихтиёр мо боварӣ дорем, ки мо метавонем онро бе Ӯ анҷом диҳем.
Худованд Еҳушаъро барои пирӯзӣ дар бисёр ҷангҳо истифода бурд, вақте ки Исроил Замини Ваъдашударо соҳиб шуд. Бисёре аз ҷанговарони исроилӣ бояд аз дастовардҳои низомии худ қаноатманд буданд. Аммо дар охири умри худ, Еҳушаъ зарур донист, ки ба онҳо баъзе далелҳои таърихиро хотиррасон кунад:
Худованд, Худои Исроил, чунин мегӯяд ... «Сокинони Ериҳӯ бар зидди шумо ҷангиданд ... аммо Ман (Худо) онҳоро ба дасти шумо додам. Ман занбӯри асалро пеш аз шумо фиристодам, ки онҳоро аз пеши шумо ронд, инчунин ду подшоҳи амориро. Шумо инро бо шамшер ва камони худ накардед» (Еҳушаъ 24:2,11-12).
Ба таври воқеӣ, қарз бояд ба Худованд дода шавад. Вақте ки ин рӯй намедиҳад, Худованд баъзан интихоб мекунад, ки «камонро бишканад» (Ҳушаъ 1:5-7). Ӯ он чизеро, ки эътимоди ба нафси моро ғизо медиҳад ва мустаҳкам мекунад, мешиканад. Ӯ он чизеро, ки мо онро воситаи муваффақияти худ мешуморем, мешиканад. Ошкор кардани заъфи худи мо метавонад хеле дардовар бошад, аммо то даме ки камони мо натиҷаҳои намоён медиҳад, мо онро бо ҳарду даст нигоҳ медорем. Худованд медонад, ки чизе бояд шиканад. Он метавонад вақт гирад, аммо ин рӯй хоҳад дод.
Ҳаввори Павлус, як муошираткунандаи меҳнатдӯст ва соҳибақл, фаҳмид, ки муваффақият аз истеъдодҳои ӯ вобаста нест. Ӯ танҳо як канал, як асбоби хоҳишманд буд, ки тавассути он Масеҳ метавонист дигаронро баракат диҳад (Румиён 15:18; 2 Тимотиюс 4:17). Павлус тавассути таҷрибаҳои дардовар фаҳмид, ки баъзан Худо бояд камонро бишканад, пеш аз он ки қудрати Худро зоҳир кунад:
Аз ин рӯ, ба хотири Масеҳ, ман аз заъфҳо, аз таҳқирҳо, аз душвориҳо, аз таъқиботҳо, аз мушкилот шод мешавам. Зеро вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам (2 Қӯринтиён 12:10).
Ҳавзҳои шикаста ташнагиро ошкор мекунанд
Худованд Худо аз фарзандони Исроил сахт ноумед шуд. Тавассути Ирмиё, Ӯ мушкили онҳоро тасвир кард:
Қавми Ман ду гуноҳ кардаанд: Онҳо Маро, чашмаи оби зиндаро тарк кардаанд, ва ҳавзҳои худро кофтаанд, ҳавзҳои шикаста, ки обро нигоҳ дошта наметавонанд (Ирмиё 2:13).
Маълум аст, ки мо ташнаем. Ташна будан мушкил нест. Худо моро бо ниёзҳои қонунӣ офаридааст. Гуруснагӣ ва ташнагии табиии мо моро водор мекунад, ки хӯрок ва нӯшокӣ ҷӯем.
Мо бо ташнагӣ ба ҳамроҳӣ, наздикӣ ва аҳамият офарида шудаем. Мо инчунин бо ташнагӣ ба Худо офарида шудаем. Ин ташнагӣ дар суруди ибрӣ ба таври равшан тасвир шудааст:
Чунон ки оҳу ба ҷӯйҳои об ташна аст, ҳамин тавр ҷони ман ба Ту ташна аст, эй Худо. Ҷони ман ба Худо, ба Худои зинда ташна аст (Забур 42:1-2).
Оё ҷонҳои мо баъзан ин ташнагиро эҳсос мекунанд? Мушкил дар он аст, ки чӣ тавр, дар куҷо ва бо чӣ мо мекӯшем, ки ташнагии қонунии худро қонеъ созем.
Хоидани баргҳои буттаҳои кока дар байни ҳиндуҳои камбағали Перу як манзараи маъмул аст. Он гуруснагии онҳоро дур мекунад ва қуввати онҳоро нав мекунад. Ба ҳамин монанд, дар бозор бисёр чизҳо барои рафъи ташнагии мо ба наздикӣ мавҷуданд. Маълум аст, ки ниёзҳои қонуниро метавон нодуруст қонеъ кард.
Ҳавзҳо ковокиҳои калоне мебошанд, ки дар санг бурида шудаанд. Агар тарқиш мавҷуд бошад, оби борони ҷамъшуда ба зудӣ нопадид мешавад. Ҳавзҳо он «чизҳои дигарро» ифода мекунанд, ки мо барои дарёфти иҷрошавӣ, хушбахтӣ ва қаноатмандӣ истифода мебарем. Онҳо метавонанд чизҳои хуб бошанд, ба монанди кор, шарики издивоҷ, мотосикл, мусиқӣ, варзиш ё боғдорӣ. Аммо Худо кафолат додааст, ки ҳамаи ҳавзҳои моддӣ мешикананд. Онҳо танҳо қаноатмандии маҳдуд ва муваққатӣ дода метавонанд.
Ҳатто хидмати мо барои Худованд, хидмати мо ва калисои маҳаллии мо ҳавзҳои шикаста мебошанд. Агар мо ба онҳо барои қонеъ кардани ташнагии худ ба қабул, арзиш ё аҳамият ниёз дошта бошем, ба зудӣ боз ташна хоҳем шуд. Бо мурури замон мо аз ҳавзи хушк ва шикастаи худ об талаб хоҳем кард – ва одатан дар ин раванд ба дигарон зарар мерасонем – ё ҳавзи дигар мекобем. Ин тавр нест, ки Худованд ҳавзҳоро мешиканад. Ӯ танҳо ба мо хабар медиҳад, ки ҳамаи ҳавзҳо шикастаанд. Дар беҳтарин ҳолат, онҳо танҳо барои муддати кӯтоҳ обро нигоҳ дошта метавонанд. Он чизе, ки Худованд мехоҳад кунад, шикастани вобастагии мо ба ҳавзҳост. Чаро? То ки мо ба таври ҳақиқӣ ба Ӯ рӯй орем.
Вақте ки мо ба муҳаббат, аҳамият ё қабул ташнаем, чӣ бояд кард? Даъват имрӯз ҳам истодааст:
Агар касе ташна бошад, бигзор ба назди Ман ояд ва бинӯшад (Юҳанно 7:37).
Ваъдаи Ӯ ҳақиқӣ боқӣ мемонад:
Касе ки ба Ман имон оварад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд (Юҳанно 6:35).
Пас чаро масеҳиён ташнаанд? Зеро мо парешон мешавем, ҳавзҳо мекобем ва фаромӯш мекунем, ки ба чашмаи Ӯ баргардем ва бинӯшем. Мо метавонем Навиштаҳоро бихонем, бе он ки бинӯшем. Мо метавонем аз вохӯрии хуби калисо лаззат барем, бе он ки бинӯшем. Барои рафъи ташнагии худ, мо бояд оби Ӯро бинӯшем.
Мо чӣ менӯшем? Чӣ ташнагии моро мешиканад? Мусо сирри худро дар суруд мубодила кард:
Моро субҳ бо муҳаббати бепоёни Худ қонеъ гардон, то ки мо аз шодӣ суруд хонем ва тамоми рӯзҳои худ шод бошем (Забур 90:14).
Мо медонем, ки муҳаббати Худованд бузург, нозук ва бепоён аст, аммо оё мо ин далелро менӯшем? Оё он ба ҷони мо расидааст? Оё он ташнагии моро қонеъ мекунад?
