Падари меҳрубони мо раванди шикастан ва он чиро, ки шикастааст, барои табдил додан, мустаҳкам кардан ва баракат додан истифода мебарад.
ШИКАСТАН – Қисми 6
Моҳи гузашта, мо дидем, ки чӣ тавр Худо шикастанро барои баракат додани халқи худ истифода мебарад. Ин моҳ мо хоҳем дид, ки чӣ тавр Худо шикастанро барои озод кардани мо аз ғуломӣ ва озод кардани мо барои ибодати Ӯ истифода мебарад.
Шикаста барои озод кардан
«Худо дар ҷустуҷӯи мардони шикастаест, ки худро дар нури салиби Масеҳ доварӣ кардаанд. Вақте ки Ӯ мехоҳад кореро анҷом диҳад, Ӯ мардонеро мегирад, ки ба охири худ расидаанд, ки эътимоди онҳо дар худашон нест, балки дар Худост». — Ҳ. А. Айронсайд
«Таҷрибаҳои амиқтарин ва наздиктарини ибодати шумо эҳтимолан дар рӯзҳои ториктарини шумо хоҳанд буд – вақте ки дили шумо шикастааст, вақте ки шумо худро партофташуда ҳис мекунед, вақте ки шумо имконот надоред, вақте ки дард бузург аст – ва шумо танҳо ба Худо рӯ меоваред». — Рик Уоррен
«Ин мақсади умумиҷаҳонии Худо барои ҳамаи азобҳои масеҳӣ аст: қаноатмандии бештар дар Худо ва қаноатмандии камтар дар ҷаҳон». — Ҷон Пайпер
Юғи шикаста говро озод мекунад
Бо мурури замон одамон роҳҳоеро фикр кардаанд, ки қувваи ҳайвонотро дар нақлиёт ва кишоварзӣ истифода баранд. Юғ як пораи чӯби «м» шакл аст, ки ба гардани ду гов баста мешуд. Қувваи муттаҳидаи онҳо дар шудгор кардани заминҳо ва кашонидани аробаҳо муфид буд. Юғ озодии онҳоро маҳдуд мекард. Он говҳоро маҷбур мекард, ки якҷоя, бо як суръат, дар як самт ҳаракат кунанд. Худованд Худо аз ин тартибот хушҳол ба назар мерасид, аммо ҳушдор дод: «Бо гов ва хар якҷоя шудгор накунед» (Такрори Шариат 22:10). Азбаски он юғ нобаробар буд, барои ҳайвонҳо хуб набуд ва барои анҷом додани кор хуб кор намекард.
Навиштаҳо юғро ба таври маҷозӣ барои тасвири ғояҳои мусбат, аз қабили кори дастаҷамъӣ, дастгирӣ, кӯмак ва масъулият истифода мебаранд. Дар ин замина, «Барои одам хуб аст, ки юғро дар ҷавонӣ бардорад» (Марсияҳо 3:27). Аммо юғ инчунин барои тасвири пайвастагиҳои гунаҳкор, ғуломӣ ва асорат истифода мешавад. Ин юғҳои манфӣ метавонанд ҷисмонӣ ва намоён бошанд, чунон ки дар Ибодат 26:13 дида мешавад:
Ман Худованд Худои шумо ҳастам, ки шуморо аз Миср берун овардам, то ки шумо дигар ғуломи мисриён набошед; ман панҷараҳои юғи шуморо шикастам ва ба шумо имкон додам, ки сарбаланд роҳ равед.
Аммо онҳо инчунин метавонанд рӯҳонӣ ва ноаён бошанд, чунон ки дар Забур 106:28 дида мешавад: «Онҳо худро ба Баал ... юғ карданд ва ба худоёни беҷон қурбонӣ карданд». Майли табиии мо метавонад озод аз ҳама маҳдудиятҳо зиндагӣ кардан бошад, аз ин рӯ дидани ҳама юғҳо ба таври манфӣ осон аст. Аммо мо танҳо дар сурате рушд хоҳем кард, ки агар мо омӯзем, ки зери юғҳои хуб итоат ва ҳамкорӣ кунем ва аз юғҳои бад канорагирӣ кунем ё онҳоро бишканем.
Юғҳое, ки ба баракат мерасонанд
Худованди мо дӯст медорад, ки тавассути дарсҳои визуалӣ таълим диҳад. Тақрибан 2700 сол пеш, Ӯ ба Ирмиё гуфт, ки рафта, «юғе аз тасмаҳо ва чӯбҳо созад ва онро ба гардани худ гузорад» (Ирмиё 27:2-6). Аммо паёми Ирмиё на маъмул буд ва на хуб қабул шуд. Сипас як пайғамбари маъмултар пайдо шуд: «Ҳанониё юғро аз гардани пайғамбар Ирмиё гирифт ва онро шикаст» ва паёми қобили қабултарро эълон кард (Ирмиё 28:9-10). Вақте ки юғҳо тарҳи Худовандро барои ҳаёти мо инъикос мекунанд, мо набояд аз онҳо гурезем ё онҳоро бишканем.
Оё Худованд шуморо барои хидмат ба Ӯ дар як хидмат даъват кардааст? «Эҳтиёт кунед, ки кореро, ки дар Худованд гирифтаед, ба анҷом расонед» (Қӯлассиён 4:17). Шумо бояд юғи хидматро танҳо вақте ки Худованд дастур медиҳад, дур кунед, на аз сабаби дилгирӣ, бесамарӣ, низоъ ё бӯҳрон. Оё шумо дар издивоҷи худ аз давраи душвор мегузаред? Оё шумо дар бораи шикастани юғи издивоҷ фикр мекунед? «Рӯҳи худро нигоҳ доред ва ба зани ҷавонии худ хиёнат накунед» (Малокӣ 2:15; 1 Қӯринтиён 7:10). Издивоҷ юғи аз ҷониби Худо тарҳрезишуда аст. Барои якҷоя кашидан, бо як суръат, дар як самт, файзи Худоро ҷӯед.
Худованд Исо даъвати гарм ва амалӣ медиҳад: «Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагон ва бори гаронбардорон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед, зеро Ман фурӯтан ва дилсӯзам, ва шумо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. Зеро юғи Ман осон ва бори Ман сабук аст» (Матто 11:28-30). Оё шумо ба даъвати Ӯ ҷавоб додед? Оё тарбияи фарзандони шумо, нигоҳубини хешованди бемор ё роҳбарии клуби Библияи кӯдакон барои шумо бори гарон шудааст? Кӣ ин борро ба шумо дод? Агар шумо онро аз Худованд гирифта бошед, набояд онро танҳо бардоред. Агар ин лоиҳаи Ӯ бошад, Ӯ шуморо даъват мекунад, ки юғи Ӯро бардоред ва бо Ӯ якҷоя кор кунед. Ӯ ҳеҷ гоҳ ният надорад, ки шумо борро танҳо бардоред ё корро танҳо анҷом диҳед.
Юғҳое, ки монеъ мешаванд, ба ғуломӣ мерасонанд
Баъзе юғҳо, ӯҳдадориҳо ё муносибатҳои беақлона, носолим ва гунаҳкор мавҷуданд, ки бояд аз онҳо канорагирӣ кард ё онҳоро шикаст. Огоҳии Навиштаҳо равшан аст: «Бо кофирон юғ набандед» (2 Қӯринтиён 6:14). Вақте ки мо ба як кофир баста мешавем, ҳаёти мо зери хатар мемонад; мо дигар озод нестем, ки роҳнамоии Худовандро пайравӣ кунем. Ҷамъомадҳои масеҳӣ низ метавонанд аъзои худро ба қоидаҳои худ ва қонунҳои динӣ банданд. Павлус бар зидди чунин юғҳо ҳушдор медиҳад (Аъмол 15:10; Ғалотиён 5:1). Шояд шумо ҷони худро бо қасам ё ваъдаи бад баста бошед (Ададҳо 30:2). Он бояд ба номи Масеҳ рад ва шикаста шавад.
Юғҳои зараровар метавонанд беихтиёр инкишоф ёбанд. Пайвастагии аз ҳад зиёд ба волидайн ё фарзанд метавонад носолим бошад (Ҳастӣ 2:24; 44:30-31). Мо метавонем юғҳои вобастагии зарароварро бо одамон, корҳо, калисоҳо ва ҷойҳо инкишоф диҳем. Ба номи Масеҳ ин юғҳо бояд шикаста шаванд. Шояд шумо худро аз ҷониби кина ва талхӣ ҳукмрон ҳис кунед. Ин юғҳо метавонанд тавассути бахшиш, ба номи Масеҳ шикаста шаванд. Баъзеҳо метавонанд ғуломии девӣ (Забур 106:28; 1 Қӯринтиён 10:19-20; Луқо 13:16) эҳсос кунанд. Дигарон метавонанд худро ба одатҳои бад, таҷрибаҳои ногувор ё хотираҳои дардовар баста ҳис кунанд. «Сабаби зоҳир шудани Писари Худо ин буд, ки кори иблисро нест кунад» (1 Юҳанно 3:8).
Ба зиндагӣ дар ғуломӣ розӣ нашавед. Масеҳ мехоҳад ҳар як юғи харобиоварро бишканад ва шуморо озод кунад. Ӯ мехоҳад, ки шумо озод бошед, то бо Ӯ зери юғи Ӯ кор кунед. Шояд ба шумо кӯмаки ҳамбоварон лозим шавад, то юғи зарароварро бишканед!
Шишаи шикаста атрро озод мекунад
Дар ҳар як Инҷил мо ҳикояи занеро мехонем, ки атрро ба Худованд Исо мерезад. Ривоятҳо дар Матто 26, Марқӯс 14 ва Юҳанно 12 ҳамдигарро пурра мекунанд. Аммо ҳикояи Луқо (7:36-50) ба як ҳодисаи дигар ишора мекунад.
Ҳикояи Луқо дар Ҷалил, дар хонаи фарисӣ бо номи Шимъӯн рух дод; зане, ки Исоро тадҳин кард, фоҳиша буд. Танҳо дар ин ҳикоя зан ба пойҳои Худованд ашк рехт. Ашк ва атри ӯ тавба ва шукргузориро ифода мекард. Ҳикоя дар се Инҷили дигар дар Байт-Ҳинӣ, дар хонаи Шимъӯни махавӣ, ки дар он Лаъзор низ бо ду хоҳараш дар сари дастархон нишаста буд, рух дод. Зане бо «зарфи алабастри пур аз атри хеле гаронбаҳо, ки аз нард сохта шуда буд, ба назди Худованд омад. Вай зарфро шикаст ва атрро ба сари Ӯ рехт» (Марқӯс 14:3). Юҳанно ба мо мегӯяд, ки номи зан Марям буд, ва ӯ инчунин атрро «ба пойҳои Исо рехт ва пойҳои Ӯро бо мӯи худ пок кард. Ва хона аз бӯи атр пур шуд» (Юҳанно 12:3). Атри ӯ муҳаббат ва садоқатро ифода мекард.
Марям медонист, ки Исо Масеҳи ваъдашуда аст. Дили ӯ аз ҳайрат ва меҳрубонӣ месӯхт, вақте ки ӯ бори дигар бо Ӯ дар хонаи Шимъӯни махавӣ вохӯрданро фикр мекард. Ҳангоми тарк кардани хонааш, ӯ бояд бо худ он шишаи атрро, эҳтимолан гаронбаҳотарин моликияти худро, бошуурона бурда бошад. Мо медонем, ки Марям аз шунидани таълими Исо лаззат мебурд, аммо ин дафъа ӯ барои таълим нарафт. Дар сари дастархони Шимъӯн бояд хӯрок мебуд, аммо ӯ барои хӯрок нарафт. Ман мутмаинам, ки ӯ бояд ниёзҳои худро дошта бошад, аммо ӯ барои дархости илтифот ё мӯъҷиза нарафт. Ӯ аз ҳамроҳии шогирдони Исо лаззат мебурд, аммо ӯ барои муошират нарафт. Дил ва ақли ӯ ба ибодати Исо равона шуда буд. Оё шумо баъзан чунин ҳис мекунед?
Алабастр як навъи хуби мармар аст, ки дар Миср истихроҷ мешуд. Онро ба зарфҳои дарозгарданӣ барои нигоҳ доштани атрҳои гаронбаҳо меканданд. Нард як гиёҳи зодаи Ҳиндустон аст. Ҳам шиша ва ҳам атр гарон буданд, ки тақрибан ба маоши яксолаи як коргар баробар буданд. Марқӯс ба мо мегӯяд, ки ӯ шишаро шикаст ва тамоми як фунт атрро ба Исо рехт. Шикастани шиша нишон медиҳад, ки ӯ ният надошт, ки як қисми атрро барои истифодаи дигар нигоҳ дорад. Оё Исо ба ин қадар атр ниёз дошт?
Ибодат ифодаи дил аст. Чизе бояд дар дохили мо шиканад, то ибодат пурра озод шавад. Шогирдон низ Исоро дӯст медоштанд, аммо дилҳои онҳо ҳанӯз маҳдуд буданд. Онҳо дар бораи идоракунии хуб, самаранокӣ, истифодаи самараноки захираҳо ва чӣ гуна беҳтар кӯмак расонидан ба ҷаҳони ниёзманд фикр мекарданд. Онҳо ҳанӯз шикаста набуданд. Онҳо амалҳои Марямро «исрофкорӣ» медонистанд. Аммо Исо чӣ гуфт? «Вай ба Ман кори зебое кардааст» (Марқӯс 14:6). Ӯ ифодаи фаровони ибодати ӯро қабул ва қадр кард.
Ибодат ба таври табиӣ аз дилҳои инсонии мо намебарояд. Барои мо вақт ҷудо кардан барои ҷустуҷӯи ҳузури Худованд душвор аст. Мо бартарӣ медиҳем, ки коре муфид анҷом диҳем. Мо ба осонӣ парешон мешавем, вақте ки дар бораи ҳаёт ва марги Худованди худ фикр мекунем. Мисли шогирдон, мо амалро афзалтар медонем, ки барои кӯшиши худ натиҷаҳоро бубинем. Баъзан ин фаъолияти некбин бояд шикаста шавад, то мо ибодати ҳақиқиро оғоз кунем. Баъзан чизе бояд шиканад, то мо боварӣ ҳосил кунем, ки Худо моро аз сабаби ҳосилнокии мо интихоб накардааст. Мо дар Навиштаҳо намехонем, ки Падар коргаронро «меҷӯяд», аммо мо мехонем, ки Ӯ ибодаткунандагонро «меҷӯяд» (Юҳанно 4:23).
Шояд шумо барои нигоҳ доштани калисои маҳаллии худ сахт меҳнат кардаед, аммо он ба ҳар ҳол тақсим шуд. Шояд шумо Инҷилро бо шавқ мубодила кардаед ва худро пурра ба хидмати худ бахшидаед, аммо натиҷаҳо ноумедкунанда ба назар мерасанд. Шояд шумо хаста ва рӯҳафтода шудаед. Шояд Худованд кӯшиш мекунад, ки зарфи алабастри муфид ва амалии шуморо бишканад, то чизи хеле махсусе озод шавад. Ӯ мехоҳад аз шумо лаззат барад (Сафанё 3:17). Ӯ мехоҳад, ки шумо аз Ӯ лаззат бурданро омӯзед. Худованд ҳанӯз ҳам орзуи ифодаҳои ҳақиқӣ, ҳатто фаровони ибодатро дорад.
