«Инак, барои нафъи ман талхии бузурге доштам; аммо бо муҳаббат ту ҷони маро аз чоҳи ҳалокат раҳо кардӣ, зеро ки ту ҳамаи гуноҳҳои маро аз пушти худ партофтӣ». (Ишаъё 38:17)
Худо баъзан азоби бузургро барои ба вуҷуд овардани наҷоти бузург истифода мебарад. Чизҳое, ки мо дар айни замон намефаҳмем, метавонанд барои баракати абадии мо хидмат кунанд.
Вилҳелм Буш боре достони ҳақиқии зеринро дар бораи марде бо номи Амсел нақл кард. Ин равшан нишон медиҳад, ки чӣ тавр Худо баъзан азобро барои комилан тағйир додани ҳаёти инсон истифода мебарад ва чӣ тавр Ӯ онро ба баракат табдил медиҳад:
«[Амсел] марди калонҷусса ва қавӣ буд, ки ба Худо ё шайтон аҳамият намедод. Рӯзе ӯ дар зери сангҳои кон лағжид. Ман шунидам, ки ӯ фалаҷ шудааст. Аз ин рӯ, ман ба дидани ӯ рафтам. Ман ӯро дар хонааш вохӯрдам. Ӯ дар аробачаи маъюбӣ нишаста буд. Дар атрофи ӯ чанд дӯсташ буданд. Вақте ки ман дар остонаи дар пайдо шудам, як наъраи дӯзахӣ баланд шуд: «Хуб, ту, коҳин? Худои азизи ту куҷо буд, вақте ки санг ба ман зад? Бо суханони бемаънии худ ба дӯзах рав!» Ин қадар даҳшатнок буд, ки ман як калима ҳам гуфта натавонистам ва оҳиста рафтам. Аммо ҳоло чанд нафар коргарони боимон ба ӯ ғамхорӣ карданд. Онҳо ба ӯ роҳи Исоро нишон доданд, ки дар Ӯ Худо ба мо наҷоти Худро медиҳад. Тағйироти бузурге дар ин мард ба амал омад. Ӯ бахшиши гуноҳҳояш ва сулҳи комилро бо Худо пайдо кард. Бори дигар ман ӯро дидан кардам. Ӯ дар аробачаи маъюбӣ дар кӯчаи пеши хонааш нишаста буд. Мо ҳарду то он вақт дӯстони хуб шуда будем, бо ҳамдигар бо ном муроҷиат мекардем. Ман дар назди ӯ дар зинаҳои пеш нишастам. Ман фаҳмидам, ки ӯ имрӯз мехоҳад ба ман чизи муҳиме бигӯяд. Ва ҳамин тавр шуд: «Медонӣ», гуфт ӯ, «ман чунин тасаввурот дорам, ки дар ин замин дер зиндагӣ намекунам. Аммо ман ҳоло медонам, ки вақте чашмонамро дар ин ҷо мепӯшам, ба куҷо меравам. Он гоҳ вақте ки ман дар назди Худо меоям, дар назди Ӯ зону мезанам ва ба Ӯ барои шикастани сутунмӯҳраам шукр мегӯям!» «Эй Амсел! Ту чӣ мегӯӣ?» Ман фарёд задам. Аммо ӯ танҳо табассум кард ва фаҳмонд: «Агар ин намешуд, ман роҳи ҳалокати худро дур аз Худо — то ба дӯзах идома медодам. Худо бояд маро дастгир мекард, агар Ӯ мехост маро ба Писари худ, Наҷотдиҳандаи ман, ҷалб кунад. Бале, ин душвор буд. Аммо — ин барои наҷоти абадии ман буд». Ӯ таваққуф кард. Ва сипас оҳиста гуфт: «Беҳтар аст, ки ба осмон ҳамчун маъюб дохил шавӣ, назар ба он ки ҳамчун шахси солим бо ду по ба дӯзах ҷаҳӣ». Ман дастонашро гирифтам: «Амсел! Ту дар мактаби Худо аз омӯзиши сахт гузаштӣ. Аммо — ин беҳуда набуд. Ту дарси худро омӯхтӣ». Ва мо бо тарс дар бораи ҳамаи одамоне фикр кардем, ки чизҳои сахтро аз сар мегузаронанд — ва бо вуҷуди ин овози меҳрубононаи Худоро дар онҳо намешунаванд».
