«Дониёл қарор дод, ки худро бо хӯроки подшоҳ ё бо шаробе, ки ӯ менӯшид, наҷис нахоҳад кард.» (Дониёл 1:8) Оё шумо ҷуръат мекунед, ки бовар кунед, ки Худо, ки шуморо ба худ даъват кардааст ва бо Рӯҳи Худ муҷаҳҳаз кардааст, метавонад тавассути шумо ба таври пурқувват кор кунад? Оё шумо робитаи байни замон ва маконеро, ки дар он зиндагӣ мекунед ва даъвати Худо ба шуморо дарк кардаед? Ҳодисаҳои ҷаҳонӣ ҳеҷ гоҳ Худоро ба ҳайрат намеоранд. Ӯ шуморо маҳз дар он ҷое, ки ҳастед, барои як мақсад гузоштааст.
Дониёл нагузошт, ки васвасаҳои рӯзгораш ба муносибаташ бо Худованд халал расонанд. Ӯ медонист, ки барои муфид кардани ҳаёташ ба Худо, ӯ бояд дар ҳама чиз итоаткор бошад. Новобаста аз он ки подшоҳи пурқудраттарини ҷаҳон чӣ фармон медод, Дониёл аз созиш бо он чизе, ки медонист Худо аз ӯ талаб мекунад, саркашӣ кард.
Таърих пур аз намунаҳои мардон ва занони масеҳӣ аст, ки бовар доштанд, ки Худо тавассути онҳо кор хоҳад кард, то барои Малакути Ӯ тағйироти назаррас ба вуҷуд орад. Худо Эстерро ба таври стратегӣ дар дарбори подшоҳ дар як лаҳзаи муҳим ҷойгир кард, ки вай метавонист ҷони халқи Худоро наҷот диҳад (Эстер 4:14). Худо Юсуфро ба таври стратегӣ ҷойгир кард, то мушовири пурқудраттарини фиръавн дар Миср шавад ва Яъқуб ва оилаи ӯро аз хушксолии харобиовар наҷот диҳад (Ҳастӣ 41:39-40).
Оё шумо ба муҳити атрофатон иҷозат медиҳед, ки чӣ гуна ҳаёти худро сармоягузорӣ мекунед, муайян кунад? Ё шумо ба Худо иҷозат медиҳед, ки шуморо барои тағйирот дар насли шумо истифода барад? Аз Худо хоҳиш кунед, ки мақсадҳои Худро барои шумо ва иродаи Худро барои ҳаёти шумо имрӯз ошкор кунад.
Ҳ.Б.Р.Б.
