Китоби Муқаддас дар бораи интизории Худо бисёр чизҳоро мегӯяд ва ин таълимро наметавон аз ҳад зиёд таъкид кард. Мо ба осонӣ аз таъхирҳои Худо бетоқат мешавем. Аммо аксари мушкилоти мо дар зиндагӣ натиҷаи шитоби беқарор ва баъзан бепарвоии мост. Мо наметавонем интизор шавем, ки мева пухта расад, балки исрор меварзем, ки онро ҳангоми сабз буданаш чинем. Мо наметавонем интизори ҷавоб ба дуоҳои худ бошем, гарчанде ки барои омода кардани чизҳое, ки мо дуо мекунем, солҳои зиёд лозим аст. Мо ташвиқ карда мешавем, ки бо Худо роҳ равем, аммо аксар вақт Худо хеле оҳиста роҳ меравад. Аммо ин таълим ҷониби дигар низ дорад: Худо аксар вақт моро интизор аст.
Аксар вақт мо баракатеро, ки Ӯ барои мо омода кардааст, қабул намекунем, зеро мо бо Ӯ ба пеш ҳаракат намекунем. Дар ҳоле ки дуруст аст, ки мо бисёре аз баракатҳоро бо интизор нашудани Худо аз даст медиҳем, мо инчунин баракатҳои зиёдеро бо аз ҳад зиёд интизор шудан аз даст медиҳем. Вақтҳое ҳастанд, ки танҳо нишастан қувват мехоҳад, аммо вақтҳое низ ҳастанд, ки мо бояд бо қадами боэътимод ба пеш ҳаракат кунем.
Бисёре аз ваъдаҳои Худо шартӣ мебошанд, ки аз ҷониби мо амали ибтидоиро талаб мекунанд. Вақте ки мо ба итоат кардан шурӯъ мекунем, Ӯ ба мо баракат доданро оғоз мекунад. Ба Иброҳим чизҳои бузург ваъда дода шуда буд, аммо ҳеҷ яке аз онҳоро ба даст овардан мумкин набуд, агар ӯ дар Халдея интизор мешуд. Ӯ бояд хона, дӯстон ва кишвари худро тарк мекард, аз роҳҳои ношинос мегузашт ва дар итоати бемайлон пеш мерафт, то ваъдаҳоро қабул кунад. Ба даҳ махавие, ки Исо шифо дод, гуфта шуд, ки худро ба коҳин нишон диҳанд, ва «ҳангоме ки онҳо мерафтанд, пок шуданд» (Луқо 17:14). Агар онҳо интизор мешуданд, ки покшавӣ ба баданашон пеш аз рафтан ояд, онҳо ҳеҷ гоҳ онро намедиданд. Худо интизор буд, ки онҳоро шифо диҳад, ва лаҳзае ки имони онҳо ба кор шурӯъ кард, баракат омад.
Вақте ки исроилиёнро лашкари таъқибкунандаи фиръавн дар Баҳри Сурх ба дом афтонд, ба онҳо амр дода шуд, ки «ба пеш раванд» (Хуруҷ 14:15 KJV). Дигар вазифаи онҳо интизор шудан набуд, балки аз зонуҳои хамшуда бархоста, бо имони қаҳрамонона «ба пеш рафтан» буд. Солҳо пас ба исроилиён амр дода шуд, ки имони худро бори дигар бо оғози роҳпаймоии худ аз болои Урдун дар ҳоле ки дарё дар баландтарин нуқтаи худ буд, нишон диҳанд. Онҳо калиди кушодани дарвозаи Замини Ваъдаро дар дасти худ доштанд, ва дарвоза то он даме ки онҳо наздик шуда, онро накушоданд, ба гардиш намеомад. Калид имон буд.
Мо барои мубориза бо баъзе ҷангҳо пешбинӣ шудаем, ва мо фикр мекунем, ки ҳеҷ гоҳ наметавонем пирӯз шавем ва душманони худро мағлуб кунем. Аммо вақте ки мо ба муноқиша дохил мешавем, Яке меояд, ки дар паҳлӯи мо меҷангад. Тавассути Ӯ мо «аз ғолибон зиёдтарем» (Румиён 8:37). Агар мо бо тарс ва ларзон интизор мешудем, ки Ёвари мо пеш аз он ки ба ҷанг дохил шавем, меояд, мо беҳуда интизор мешудем. Ин аз ҳад зиёд интизор шудани беимонӣ мебуд. Худо интизор аст, ки баракатҳои бойтарини Худро бар шумо резад. Бо эътимоди ҷасур «ба пеш равед» ва он чиро, ки аз они шумост, бигиред. «Ман ба наҷот додан шурӯъ кардам. . . . Ҳоло ба ғалаба кардан ва соҳиб шудан шурӯъ кунед.»
