Дар кафи дастони Ӯ
Оё зан метавонад кӯдаки ширхораашро фаромӯш кунад ва ба писари батнаш раҳм накунад? Албатта, онҳо метавонанд фаромӯш кунанд, аммо Ман шуморо фаромӯш намекунам. Инак, Ман шуморо дар кафи дастонам навиштаам. — Ишаъё 49:15-16 NKJV
Мисли мо баъзан, халқи интихобшуда ва наҷотёфтаи Худованд изҳор дошта буданд, ки Ӯ онҳоро тарк карда ва фаромӯш кардааст. Гузариши боло ҷавоби Худованд аст. Умуман, қавитарин робитае, ки ба инсоният маълум аст, робитаи модар бо фарзандаш аст. Оё вай метавонад «кӯдаки ширхораашро фаромӯш кунад ва ба писари батнаш раҳм накунад»?
Тақрибан тааҷҷубовар аст, ки ҷавоби Рӯҳи Худо дар асл «Шояд!» аст. Аммо, Худованд баъдан ошкор мекунад, ки Ӯ фарзандони Худро фаромӯш накардааст. Ӯ барои нишон додани ин чӣ кор мекунад? Ӯ дастони Худро ба онҳое, ки бо имон ба Ӯ рӯ овардаанд, нишон медиҳад: «Инак, Ман шуморо дар кафи дастонам навиштаам». Мо наметавонем фикр накунем, ки изи мехҳо дар дастони Писари Худо аз замоне, ки Ӯ ҷони Худро дар муҳаббат барои мо дод (Ғалотиён 2:20). Мо ба Ӯ ба маънои бузургтаре аз он ки кӯдак бо модараш дорад, тааллуқ дорем, зеро Ӯ моро офарид ва моро бо чунин арзиши бузург наҷот дод. «Навиштан» доимиятро ифода мекунад. Ин аломатҳо ҳамеша дар кафи дастони Ӯ хоҳанд буд. Номҳои мо дар он ҷо абадӣ ҳастанд!
Дар ҳақиқат, модарон, ки дар бораи онҳо Навиштаҳо мегӯянд, «онҳо метавонанд фаромӯш кунанд», ба фарзандони худ раҳмати бузург нишон медиҳанд. Раҳмате, ки Худо ба халқи худ нишон медиҳад, чӣ қадар бузургтар аст. Ӯ ниёзҳои моро медонад, ва бо раҳмат ва файз Ӯ барои баракати мо амал мекунад. Дар рӯзи оянда, барои онҳое аз миллати Исроил, ки тавассути имон дар давраи мусибат ба Худованд рӯ меоранд, Ӯ раҳмати Худро бо партофтани ҳамаи «гуноҳҳои онҳо ба умқи баҳр» нишон хоҳад дод (Мико 7:19). Ӯ инро аллакай барои мо, ки имрӯз имон дорем, анҷом додааст. Гуноҳҳои мо абадӣ аз байн рафтаанд.
Шумо чӣ?
Оё шумо мехоҳед раҳмати Худовандро бидонед? Хашми Худо нисбат ба гуноҳ бузург аст, аммо шумо низ метавонед аз раҳматҳои Худо тавассути рӯй гардонидан аз ақидаҳо ва роҳҳои худ ва рӯй овардан ба Ӯ бо имон баҳра баред. Ба Худованд Исои Масеҳ, ба он чизе ки Ӯ барои шумо дар салиб дар бардоштани гуноҳҳои шумо ва тамоми ҷазои онҳо кард, имон оваред, ва шумо наҷот хоҳед ёфт – абадӣ!
