Оё имондорон дар водии ашк ҳастанд? Оё макони зисти онҳо Бохим ва Бака аст? Хуб, раҳмати Худо аз тамоми бадбахтиҳои онҳо зиёдтар аст! Ваъдаҳои файз торикии рӯҳиро пароканда мекунанд ва бори гарони ғамро дур мекунанд! Дастмоле мулоими муҳаббат ашки чуқурро пок мекунад! Як нависандаи илҳомбахш ҷумлаи пурҷалолро бо саволи беҷавоб оғоз мекунад.
Агар Худо Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо ба марг супурд, чӣ гуна Ӯ бо Ӯ ҳама чизро ба мо нахоҳад дод? (Румиён 8:32)
Пас, тасалло ёбед, эй фарзандони ғам; тасалло ёб, эй ҷони ман! Дар ин оят бештар аз он чизест, ки фаҳмидан мумкин аст! Ва дар дили Худо муҳаббате бештар аз он аст, ки ҳар забон ё ибораи сухан метавонад ба махлуқоти маҳдуд расонад!
Агар Ӯ ба хотири ман Писари Худро дода бошад, чӣ чизро дар тамоми офариниш дареғ хоҳад дошт? Оё офариниши Ӯ — нафаси даҳони Ӯ — барои Ӯ аз Писари абадӣ, ҳамтои абадии Ӯ беҳтар аст? Оё кори дастҳои Ӯ аз Писари маҳбуби дили Ӯ азизтар аст? Ва оё Ӯ Ӯро барои шумо ба марг додааст — ва сипас Ӯ ба шумо ягон заруратро рад хоҳад кард?
Не! Ӯ, ки ҷонро бо маннаи осмонӣ ғизо медиҳад — баданро бо нони ҳаррӯза дастгирӣ хоҳад кард! Ӯ, ки аз чашмаҳои наҷот нӯшокӣ медиҳад — аз додани як пиёла оби хунук кӯтоҳӣ нахоҳад кард! Ӯ, ки либоси адолатро барои пӯшонидани шарми гуноҳи ман таъмин кардааст — дар мавсими сард низ пашм хоҳад дод. Ӯ, ки инсони ботинии маро бо тамоми силоҳи Худо муҷаҳҳаз мекунад, дар рӯзи ҷанг ва мубориза сари маро мепӯшонад. (Дар ин вақт Муаллиф нияти дохил шудан ба флотро дошт, ки замони ҷанг буд, чунон ки ӯ баъдтар кард.)
Ӯ, ки дар машварати сулҳ, аз абадият, сулҳи маро таъмин кард, инчунин роҳи маро равшан хоҳад кард ва фармон хоҳад дод, ки чӣ рӯй хоҳад дод. Ӯ, ки номи маро дар миёни зиндагон дар Ерусалим навиштааст, инчунин хислати маро ҳифз хоҳад кард (имони ман инро талаб мекунад ва интизор аст), то ман он чизеро, ки дар ҷаҳон эътироф мекунам, шарм надорам. Ӯ, ки марги рӯҳониро нобуд кардааст, инчунин барои ман марги табииро безаҳр хоҳад кард ва қабрро аз пирӯзии он маҳрум хоҳад кард!
Боз, чӣ гуна мумкин аст, ки Худо Писари Худро, худро, ҳамаи худро диҳад — ва боз ба ман ягон чизи хубро рад кунад? Оё Ӯ, ки маро бо ҷалол дар боло тоҷ хоҳад дод — маро бо файз дар поён қавӣ нахоҳад кард? Оё Ӯ маро бо осоиштагии рӯҳ баракат нахоҳад дод — ки абадан осоиштагии ман хоҳад буд? Ғалаба кун, эй имони ман! ҳама чиз аз Масеҳ аст, ва Масеҳ аз Худост! Ва Худо, Масеҳ ва ҳама чиз аз они шумост!
Вақт аз они Ӯст, ва дар он солҳои ман ҳисоб шудаанд! Ҳаво аз они Ӯст, ва дар он ман нафас мекашам! Ҷаҳон аз они Ӯст — ва дар он ман зиндагӣ мекунам; пуррагии он аз они Ӯст — ва ман ғизо мегирам! Файз аз они Ӯст — ва дар он ман истодаам! Имон атои Ӯст — ва бо он ман ҷаҳонро мағлуб мекунам! Мусибатҳо аз Ӯст — ва дар онҳо ман ҷалол меёбам! Комилият аз они Ӯст — ва ба сӯи он ман мешитобам! Марг аз они Ӯст — ва бо он ман ба хона мерасам! Осмон аз они Ӯст — ва дар он ҷо манзили ман аст! Абадият аз они Ӯст, ва дар он ҷо ганҷ ва ҷалоли ман абадан аст!
Ҷа.М.
