Наҷоти аҷиб АЗ РОҲЗАНҲОИ СОМАЛӢ НАҶОТ ЁФТАН
Вақте ки Нерӯи баҳрии ИМА капитани киштиро, ки аз ҷониби роҳзанҳои сомалӣ дар моҳи апрели соли 2009 гаравгон гирифта шуда буд, наҷот дод, соҳиби киштии итолиёвӣ дар ҳайрат монд.
Капитан Ричард Филлипс чанд рӯз дар як қаиқи наҷот гаравгон буд. Ӯ кӯшиш кард, ки худаш фирор кунад, аммо ба зудӣ дубора дастгир шуд. Сипас артиши ИМА бо киштиҳо, чархболҳо ва як нерӯи қавии мардони хеле омӯзонидашуда ба ҷои ҳодиса ҷамъ омад. Дар якҷоягӣ бо амалиёте, ки аз ҷониби Нерӯҳои махсуси баҳрӣ роҳбарӣ мешуд, Иёлоти Муттаҳида зуд амал кард ва капитанро озод кард.
Силвио Бартолетти, соҳиби як ширкати киштиронии итолиёвӣ, ки киштии ӯ низ аз ҷониби роҳзанҳо забт шуда буд, аз наҷоте, ки аз ҷониби Associated Press гузориш дода шуд, дар ҳайрат монд. Бартолетти гуфт: «Ман дар ҳайратам, ки онҳо ин корро барои як амрикоӣ карданд.»
Дар ҳақиқат, дидани он ки Иёлоти Муттаҳида барои як нафар то чӣ андоза пеш меравад, аҷиб буд. Аммо, ин ҳикоя як ҳодисаи боз ҳам аҷибтарро нишон медиҳад: Худо, офарандаи коинот, моро чунон дӯст дошт, ки Ӯ чораҳои қатъӣ андешид ва аз як раванди ғайриоддӣ гузашт, то моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад.
Масеҳ гуфт: «Кадом марде аз шумо, ки сад гӯсфанд дорад, агар яке аз онҳоро гум кунад, наваду нӯҳторо дар биёбон намегузорад ва аз паи он гумшуда намеравад, то онро пайдо кунад?» (Луқо 15:4 NKJV). Худо ба тамоми ҷаҳон ғамхорӣ мекунад, аммо Ӯ ба шахсони алоҳида низ ғамхорӣ мекунад. Масеҳ гуфт: «Дар осмон бар як гуноҳкоре, ки тавба мекунад, шодии бештар хоҳад буд, назар ба наваду нӯҳ нафари одиле, ки ба тавба ниёз надоранд» (Луқо 15:7).
Китоби Муқаддас, ки Каломи Худост, эълон мекунад, ки мо ҳама гуноҳкорем (Румиён 3:23). Мисли капитани киштӣ, мо аз ҷониби қувваҳои торикӣ гаравгон гирифта шудаем. Мо ба наҷот ниёз дорем. Мисли ӯ, мо низ кӯшиш мекунем, ки худро тавассути воситаҳое ба монанди дин ва корҳои нек озод кунем. Аммо кӯшишҳои мо бефоидаанд. Чаро? Зеро танҳо Масеҳ аст, ки метавонад моро озод кунад. «Зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки бо он мо бояд наҷот ёбем» (Аъмол 4:12).
Исои Масеҳ, Писари Худо, осмон ва тамоми ҷалоли онро тарк кард, то Ӯ метавонист ба ин замин ҳамчун инсон ояд ва барои гуноҳҳои мо бимирад. Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, то моро озод кунад ва ба мо ҳаёти абадӣ диҳад. Ӯ ҳамаи инро барои шумо, барои ман ва тамоми ҷаҳон кард.
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Аз сабаби муҳаббати Ӯ ва корҳои бузурги меҳрубонии Ӯ, ҳеҷ кас набояд гаравгони гуноҳ боқӣ монад.
Шумо чӣ? Оё шумо ҳанӯз дар ғуломӣ ҳастед? Агар ин тавр бошад, лутфан имрӯз ба Масеҳ рӯ оваред ва озодии ҳақиқиро таҷриба кунед. Танҳо он вақт шумо шодии наҷот ёфтан ва ҳаяҷони доштани наҷоти аҷиби худро хоҳед донист. Онҳое, ки ба Ӯ бовар мекунанд, ноумед нахоҳанд шуд (Румиён 10:11). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
