Даъват ба тавба: доварии муайяни Худо
Ирмиё 4 мавзӯи бобҳои 2, 3-ро аз сар мегирад ва онро дар он вақт ба халқ татбиқ карда, ба онҳо мегӯяд, ки агар онҳо баргарданд, ин бояд ба худи Худованд бошад — ки на шаклҳо ва на чораҳои нимкора ҳеҷ фоидае нахоҳанд дошт. Баъд аз (Ирмиё 4:4) паёмбар доварии муайяни Худоро эълон мекунад, ки аз шимол меояд ва бар Ерусалим бо харобӣ фуруд меояд.
Гуноҳи умумӣ: мавқеи Ирмиё
Дар Ирмиё 5 гуноҳ ва беинсофӣ умумӣ нишон дода шудааст: сарватмандон ва камбағалон, ҳама якхелаанд. Ва «Оё Ман барои ин чизҳо ҷазо нахоҳам дод? мегӯяд Яҳува». Бо вуҷуди ин, Ӯ комилан нобуд нахоҳад кард. Сарчашмаи бадӣ, ё ҳадди аққал, он чизе ки онро нигоҳ медорад, нишон дода шудааст. Паёмбарон дурӯғ мегӯянд, ва коҳинон ба воситаи онҳо ҳукмронӣ мекунанд. Ирмиё 6 шаҳодатро идома медиҳад, аммо мавқеи Ирмиёро дар миёни ҳамаи ин бадӣ низ медиҳад. Дар (Ирмиё 6:11-26) доварӣ равшан эълон карда шудааст. Рафтори паёмбарони дурӯғин боз ҳам қайд карда шудааст. Дар ҳардуи ин бобҳо омадани Набукаднесар дар доварӣ ба таври возеҳ эълон карда шудааст.
