«Ҳамин тавр мегӯяд Худованд: Ман барои ту меҳрубонии ҷавонии туро, муҳаббати издивоҷи туро, вақте ки ту аз паси Ман мерафтӣ, дар ёд дорам» (Ирмиё 2:2).Оё ҳоло шумо ҳисси ғамгиниро доред, ки муҳаббати шумо ба Худованд мисли пештара нест? Оё муошират ва ҳамкорӣ бо Ӯ танҳо хотираҳоянд? Оё гуноҳи худпарастӣ, ё ягон чизи дигар даромада, боиси он шудааст, ки шумо муҳаббати аввалини худро тарк кунед ва фаромӯш кунед? Агар ин тавр бошад, шумо аз роҳ баргаштаед.
Хулоса накунед, ки барои шумо ғайр аз талхии бегонагии ҳамеша ғамгинтар ва беумедтар чизе буда наметавонад. Не, не! Ӯ меҳрубонии ҷавонии шуморо дар ёд дорад! Ӯ он назрҳои аввалин, он муҳаббати аввалини ваъдашударо, ки ҳоло ба таври аҷиб кам шудааст, дар ёд дорад. Ӯ мегӯяд:
«Бозгардед, эй фарзандони аз роҳ баргашта; Ман аз роҳ баргаштани шуморо шифо хоҳам дод» (Ирмиё 3:22).
Чӣ қадар меҳрубонона ва бо муҳаббат Худо бо фарзандони аз роҳ баргаштаи худ муносибат мекунад! Ӯ аз ёд кардани гуноҳи онҳо лаззат намебарад; баръакс, Ӯ дӯст медорад, ки аз гузаштаи фаромӯшшуда ҳар чизеро, ки дар онҳо сазовори ситоиш мебинад, берун оварад. Масалан, Ӯ дар бораи Лут ҳамчун «Лутти одилона» (2 Петрус 2:7) сухан меронад ва вақте ки Ӯ бо Петрус дар назди баҳри Тиберия вомехӯрад (Юҳанно 21:1), Ӯ бевафоии қаблии ӯро ба миён намеорад, балки ба ӯ даъват барои муҳаббат ва хидмати навшуда медиҳад.
Ҳамин тавр бо мо низ ҳаст. Ӯ дар ҳолати мо низ омода аст, ки ҳар як мавсими тӯлонии сардӣ, масофа ва бегонагӣ, ки пас аз ваъдаи итоати мо омадааст, фаромӯш кунад. Бале, далерӣ гиред! Бигзор фикрҳои шумо ба он мавсимҳои файзнок баргарданд, «вақте ки чароғи Ӯ бар сари [шумо] медурахшид, ва бо нури Ӯ [шумо] аз торикӣ мегузаштед» (Айюб 29:3).
Худо мегӯяд, гӯё, Ҳарчанд шумо Маро аз фикрҳои худ дур карда бошед, Ман шуморо аз фикрҳои худ дур накардаам — Ман дар ёд дорам… меҳрубонии ҷавонии шуморо.
