Интихоби Ӯ
«Зеро даъвати худро мебинед ... ки на бисёре аз хирадмандон аз рӯи ҷисм, на бисёре аз тавоноён, на бисёре аз ашрофзодагон даъват шудаанд. Балки Худо чизҳои беақли ҷаҳонро интихоб кард, то хирадмандонро хиҷил кунад, ва Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кард, то чизҳои тавоноро хиҷил кунад; ва чизҳои пасти ҷаҳон ва чизҳои нафратоварро Худо интихоб кард, ва чизҳоеро, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷу пуч табдил диҳад, то ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад. Аммо шумо аз Ӯ дар Исои Масеҳ ҳастед, ки барои мо ҳикмат аз Худо шуд – ва адолат ва тақдис ва наҷот – то, чунон ки навишта шудааст, «Касе ки фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад». (1 Қӯринтиён 1:26-31 NKJV)
Ба онҳое аз мо, ки дар байни мардуми оддӣ ҳастем – ҳеҷ гоҳ валедиктори синфи худ интихоб нашудаем, на ба ягон вазифаи баландтар аз назоратчии толор интихоб шудаем, на ба дастаи футбол ё курсии аввал дар оркестр интихоб шудаем – оятҳои боло тасаллӣ ва дастур медиҳанд. Худо ба мо ошкор кардааст, ки интихоби Ӯ аз онҳое, ки «ба муоширати Писари Ӯ, Исои Масеҳ даъват шудаанд» (1 Қӯринтиён 1:9), интихоби файзи холис аст.
Ин усули интихоб, ки барои инсон хеле бегона аст, ба Худо ҳамду санои абадӣ меорад, чунон ки ба Худованди мо шодӣ овард, чунон ки Луқо ба мо мегӯяд: «Дар он соат Исо дар Рӯҳ шодӣ кард ва гуфт: «Эй Падар, Худованди осмон ва замин, Туро шукр мегӯям, ки ин чизҳоро аз хирадмандон ва доноён пинҳон кардаӣ ва ба кӯдакон ошкор кардаӣ ... зеро ин ба назари Ту хуб намуд»» (Луқо 10:21). Ин ҳақиқат бояд ба дилҳои мо низ шодӣ ва шукргузорӣ орад.
Агар касе, ки инро мехонад, ҳамеша муваффақ будааст – президенти донишгоҳ, паҳлавони касбӣ, президенти бонк ё дар ягон «Кӣ кист» номбар шудааст – лутфан ҳоло хонданро бас кунед. Аммо аввал Худоро шукр гӯед, ки дар файзи худ Ӯ шуморо дар байни чанд хирадманд, тавоно ва ашрофзодае, ки Ӯ даъват кардааст, дохил кард.
Ҳоло ба онҳое аз мо, ки ҳеҷ гоҳ он чизеро, ки лозим буд, надоштанд. Ҳар чизе ки мо метавонистем бошем, набудем. Вақте ки дигарон барои имтиёзҳо ё шарафҳо интихоб мешуданд, мо беҳуда интизори даъват шудани номҳои худ будем. Мо дар тарафи нодурусти роҳ зиндагӣ мекардем, одамони дурустро намешинохтем, ба қадри кофӣ доно набудем, дандонҳои каҷ ва лангии андаке доштем. Мо аз ҷумлаи интихобшудагон набудем.
Пас, рӯзе овози тавонотарин ва дар айни замон меҳрубонтарин дар коинот номи моро даъват кард. Ӯ моро аз сар то по мешинохт, аммо ин Ӯро бознадошт! Ӯ ба мо гуфт, ки Ӯ аллакай «моро дар Масеҳ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб карда буд, то ки мо дар муҳаббат дар назди Ӯ муқаддас ва беайб бошем» (Эфсӯсиён 1:4). Бо даъвати худ Ӯ моро «муқаддасон» гардонд, ва на танҳо даъвати мо муқаддас буд, балки баланд ва осмонӣ низ буд. Ҳама чиз тағйир ёфт, вақте ки мо «даъватшудагони Исои Масеҳ» шудем (Румиён 1:6).
Дигар муҳим набуд, ки мо «беақл» будем, зеро Худо ҳикмати Худро дар мо нишон дод. «Заиф» будани мо дигар монеа набуд, зеро «қуввати Масеҳ дар заифӣ комил мегардад» (2 Қӯринтиён 12:9-10). Беобрӯ будани мо ба ҷои минус плюс шуд, зеро Худованди мо худаш интихоб кард, ки дар оғил таваллуд шавад ва писари дуредгар буд. Агар моро паст мезаданд, мо худро дар ширкати хуб пайдо кардем, зеро ҳоло мо ба Он ки «нафратшуда ва радшуда» буд, тааллуқ доштем (Ишаъё 53:3).
Мо фаҳмидем, ки Худо барои ҳамаи камбудиҳои мо тавассути Масеҳ, ки барои мо «ҳикмат ... ва адолат ва тақдис ва наҷот» гардид, таъминоти комил кард (1 Қӯринтиён 1:30). Ҳатто онҳое, ки ба категорияи ноумедтарин аз ҳама, «чизҳое, ки нестанд» (1 Қӯринтиён 1:28) тааллуқ доштанд, Онро пайдо карданд, ки номи Ӯ «МАН ҲАСТАМ» аст, ки барои қонеъ кардани ниёзҳои амиқтарин мо беш аз кофӣ аст.
Биёед аз даъвати худ шодӣ кунем. Онҳое аз мо, ки дар байни «бисёре» аз заифон ҳастем, ҳисси шарм, пастӣ ва нокомиро аз даст додаем, дар ҳоле ки онҳое аз «каме» интихобшуда имконияти фахр кардан дар ҷисмро аз даст додаанд. Ва якҷоя мо мавзӯи арзандаи фахр карданро ба даст овардаем – худи Худованд Исо!
