«Сирри Худованд бо онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд; ва Ӯ аҳди Худро ба онҳо нишон хоҳад дод». (Забур 25:14)
Мӯъмин, Худои ту сирри бузурге дорад, ки ба ту бовар кунад! Ин чист, ки (сирре барои ҷаҳон), бояд ба гӯши халқи Ӯ пичиррос зада шавад!
«Ӯ аҳди Худро ба онҳо нишон хоҳад дод!»
Имшаб ба ин «сирри» муборак гӯш диҳед. Шумо қаблан борҳо дар бораи он фикр кардаед. Аммо мӯъҷизаҳои он ҳеҷ гоҳ бо такрор кам намешаванд.
Муаллиф
Муаллифи он Худо — Падари Ҷовид аст. Ӯ моддаҳои онро пеш аз бунёди ҷаҳон таҳия кардааст. Тасвир кардани кафорат ҳамчун сабаби муҳаббати Худо нодуруст аст. Муҳаббати Худо баръакс сабаби аслии кафорат буд.
«Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод».
Оинномаи Аҳд чӣ гуна аст?
«Ҳама чиз аз они шумост... тамоми ҷаҳон ва ҳаёт ва мамот; ҳозира ва оянда. Ҳама чиз аз они шумост, ва шумо аз они Масеҳ ҳастед, ва Масеҳ аз они Худост».
Ташаббус — аввалин пешниҳоди раҳмати аҳд, бо Ӯ буд. Ин Ҳокими таҳқиршуда буд, ки аввалин шуда дар бораи раҳмат нисбат ба исёнгарон орзу мекард! Ин Падари осебдида буд, ки аввалин шуда дар бораи фарзандони носипоси худ фикр мекард. Сирри аҷиб — ки аз абадият, Дили Худо ҳама муҳаббат ба мо буд!
Кафил
Дар бораи Кафили Аҳд фикр кунед. Ин Писари маҳбуби Падар буд. Ӯ ихтиёран шартҳои Аҳдро қабул кард:
«Инак, ман меоям! Ман хурсандам, ки иродаи Туро ба ҷо оварам, эй Худои ман!»
Ӯ бас накард, то он даме ки, ҳамаи шартҳо иҷро шуданд, Ӯ метавонист мукофоти муқарраршудаи Худро талаб кунад:
«Ман Туро дар рӯи замин ҷалол додам, ман кореро, ки Ту ба ман додӣ, ба анҷом расонидам».
Ва Ӯ то ҳол зинда аст, ва ҳукмронӣ мекунад, ва шафоат мекунад, зери унвони мубораки «Миёнарави Аҳди Ҷовид!»
Тақсимкунанда
Дар бораи Тақсимкунандаи Қодири Мутлақи баракатҳои Аҳд фикр кунед. Ин Рӯҳи ҳамаи файз — шахси сеюм дар Сегонаи ҳамеша муборак ва баробар аст.
Ворисон
Дар бораи Ворисони Аҳд фикр кунед. Онҳо ҳама онҳое мебошанд, ки бо имони оддӣ, омодаанд баракатҳои бебаҳои онро аз худ кунанд.
Амният
Дар бораи Амнияти Аҳд фикр кунед. Дар ҳама созишномаҳои заминӣ номуайянии зиёде мавҷуд аст. Аммо дар Аҳд ҳама чиз муайян аст,
«Ман Худои шумо хоҳам буд — ва шумо халқи Ман хоҳед буд».
Ин Аҳди бебозгашт санги илоҳияти Масеҳро барои такя кардан дорад; ва Худои Сегона ваъда додааст, ки ҳамаи муқаррароти онро иҷро хоҳад кард,
«Ман аҳди Худро намешиканам — ва каломеро, ки аз даҳони Ман баромад, тағйир намедиҳам!»
Давомнокӣ
Дар бораи Давомнокии Аҳд фикр кунед:
«Ман туро ба худ то абадхоҳам хост!»
Мерос
Дар бораи Мероси ғанӣи Аҳд фикр кунед. Оҳ! ин аст сирри бузурги муҳаббати бепоён:
«Агар мо фарзандони Ӯ бошем, пас Ворисон — Ворисони Худо».
«Ворисони Худо!»
Мероси мо ҳама дар доираи Қодири Мутлақ аст, ки ато кунад! Ӯ дасти Худро ба чеки холӣмегузорад, то халқи Ӯ метавонад дар зери он ҳар чизеро, ки мехоҳанд, нависанд, ки барои онҳо хуб аст.
Ҷони ман! оё ту вориси Худо ҳастӣ? Оё ту метавонӣ ба тахти он «Бузург Ман ҳастам» нигоҳ кунӣ ва бигӯӣ: «Ин Худо Худои ман аст!» Калимаҳои хушбахттар — кафолати бошукӯҳтар — наметавонанд забони фариштаи аршадро ба ларза оваранд! Бо чунин Қисмат — албатта ба ман дигар лозим нест! Бигзор он «сирри» аҷиб фикри охирини ин рӯзро ташкил диҳад; ва, чунон ки Қодири Мутлақ ҳоло онро ба гӯши ман пичиррос мезанад, ман метавонам чашмонамро пӯшам ва такрор кунам,
Ман ҳам хоб меравам ва ҳам дар осоиштагӣ хоб мекунам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ! (Забур 4:8).
