Ҷисми мо, махав ва Худованд Исо
Мо дуруст нигарон ҳастем барои рӯҳ ва ҷони худ, аммо муҳим аст, ки дарк кунем, ки бадани ҷисмонии мо низ арзиш дорад. Дуруст аст, ки бадани мо, бадани имондорон, тағйир хоҳад ёфт (1 Қӯринтиён 15:35-49), аммо бадани имрӯзаи мо он чизест, ки Худованд ҳоло барои мо сохтааст. Бале, Ӯ сохтааст! Довуд дар бораи Худованд гуфт: «Ту узвҳои дарунии маро офаридӣ; Ту маро дар батни модарам пӯшондӣ. Ман Туро ҳамду сано хоҳам гуфт, зеро ки ман ба таври даҳшатнок ва аҷиб офарида шудаам; аъмоли Ту аҷиб аст, ва ҷони ман инро хеле хуб медонад» (Забур 139:13-14 NKJV).
Худо бадани ҳар як шахсро офарида, онҳоро ба таври инфиродӣ мувофиқи иродаи худ шакл додааст. Довуд идома дод: «Ҳайкали ман аз Ту пинҳон набуд, вақте ки ман дар пинҳонӣ офарида шудам, ва дар қисмҳои пасттарини замин моҳирона сохта шудам. Чашмони Ту моддаи маро диданд, ки ҳанӯз шакл нагирифта буд. Ва дар китоби Ту ҳамаи онҳо навишта шуда буданд, рӯзҳое, ки барои ман муайян шуда буданд, вақте ки ҳанӯз ҳеҷ яке аз онҳо набуд. Чӣ қадар гаронбаҳоянд фикрҳои Ту барои ман, эй Худо! Чӣ қадар бузург аст маҷмӯи онҳо!» (Забур 139:15-17).
«Худованд Худо одамро офарид аз хоки замин, ва нафаси ҳаёт ба бинии ӯ дамид; ва одам мавҷуди зинда шуд» (Ҳастӣ 2:7). Дар бораи ҳеҷ ҳайвон ё растанӣ ба ин монанд сухан намеравад. Худо ба офариниши ҷисмонии инсонҳо низ таваҷҷӯҳи махсус зоҳир кардааст.
Дар боби баъдӣ мо гуноҳи аввалини инсонро мебинем. Худо барои доварӣ кардани он интизор нашуд, ва тавассути доварӣ мо мебинем, ки дард ва душвориҳо ба таҷрибаҳои инсоният ворид мешаванд (Ҳастӣ 3:16-19). Довариҳои Худо, ки дар Навиштаҳо сабт шудаанд, танҳо интиқом аз ҷониби Ӯ нестанд, гарчанде ки ин ҷанба низ дохил карда шудааст (Такрори Шариат 32:41; Румиён 12:19). Дар Навиштаҳо буда, онҳо барои омӯзиши мо ҳастанд, «то ки мо ... умед дошта бошем» (Румиён 15:4)
Мо бисёр чизҳоро меомӯзем, масалан, тавассути дастурҳо ва ҳикояҳое, ки ба бемории махав дар Китоби Муқаддас алоқаманданд. Гирифтани он даҳшатнок буд! Аммо, Худо метавонист ҳатто ин бемории харобиоварро табобат кунад ва таъсири онро сабук кунад. Вақте ки мо дар ин ҷаҳон зиндагӣ мекунем ва нафас мекашем, раҳматҳои шифобахши Худованд барои гуноҳи мо – ҳарчанд Ӯ моро дар ин ҷо ҷисмонӣ шифо надиҳад – омода ва интизоранд; танҳо ба мо лозим аст, ки аз онҳо истифода барем. Чунон ки яке аз нависандагони мо ба мо гоҳ-гоҳ хотиррасон мекунад, дар Исои Масеҳ умед ҳаст!
