Оилаҳо тасодуфи аҷиби табиат нестанд. Худо ҳаёти оилавиро ба нақша гирифта, мақсад гузошта ва таъмин кардааст. Офаридгор инсонро дар рӯи замин ҷойгир кард (Ҳастӣ 2:15). Ӯ занро ҳамчун шарики мукаммал таъмин намуд (2:20-23). Ӯ мақсад гузошт, ки марду зан дар дӯстии наздиктарини якумрӣ якҷоя шаванд (2:24-25). Ва Ӯ инро кард, то ки оила платформаи ҳаёти ҷамъиятӣ дар тамоми таърихи инсоният бошад (4:1-2). Ман мутмаинам, ки аз ин рӯ маросимҳои арӯсӣ дар саросари ҷаҳон ин қадар муҳиманд ва аксар вақт ин қадар муфассаланд.
Вақте ки Павлус ба масеҳиёни ҷавон дар бораи ҳаёти оилавӣ навишт, ӯ онҳоро мустақиман ба аввалин Навиштаҳо дар бораи оила (Ҳастӣ 2:24; Эфсӯсиён 5:31) ишора кард. Ва принсипҳои оилавии Исо (Матто 19:4-6) аз Ҳастӣ 1:27 ва 2:23-24 омадаанд.
Ҳар як ҷомеа метавонад аз идеали Худо дур шавад, аммо нияти Ӯ барои ҳаёти оилавӣ ҳамон боқӣ мемонад – ва он аз Каломи Ӯ равшан аст. Мо метавонем ҳар лаҳза ба он баргардем. Ин ба ихтиёри масеҳиёни инфиродӣ дар ҳар як ҷомеа аст, ки мувофиқи Каломи Худо зиндагӣ кунанд. Ин маънои онро дорад, ки мо на танҳо аз рӯи интизориҳои ҷомеа, анъанаҳои фарҳангӣ ё фишори ҳамсолон зиндагӣ мекунем – хусусан вақте ки чунин чизҳо бо таълимоти масеҳӣ мухолифат мекунанд. Масеҳӣ пайравӣ аз Масеҳро интихоб мекунад. Ин аксар вақт маънои фарқ кардан аз фарҳанги атрофро дорад. Павлус ба мо се принсипро медиҳад, ки имони моро дар оилаи мо ва тавассути оилаи мо нишон медиҳанд.
1. ПРИНСИПИ КОНТЕКСТ
Таълимоти Павлус дар Эфсӯсиён бояд ҳам дар ҳаёти оилавии мо ва ҳам дар ҳаёти берун аз хонаи мо татбиқ карда шавад. Масалан: «Комилан фурӯтан ва мулоим бошед; сабр кунед, якдигарро дар муҳаббат таҳаммул кунед» (Эфсӯсиён 4:2 NIV); «Ба якдигар меҳрубон ва дилсӯз бошед, якдигарро бахшед, чунон ки Худо дар Масеҳ шуморо бахшид» (4:32); «Аз тарси Масеҳ ба якдигар итоат кунед» (5:21). Чаҳорчӯбаи Худо барои оила аз хона, дар заминаи муҳити аслии масеҳӣ оғоз меёбад. Масеҳият бояд дар хонаҳои мо ҳар соат, ҳар рӯз, ҳар ҳафта, ҳар сол зиндагӣ карда шавад.
2. ПРИНСИПИ ӮҲДАДОРӢ
Павлус фаҳмид, ки нуқтаи асосӣ барои масеҳӣ танҳо ӯҳдадорӣ ба зиндагии масеҳӣ ҳамеша аст (Эфсӯсиён 5:22-6:4). Аҳамият диҳед, ки зан бояд он чиро, ки мекунад, «ба Худованд» кунад (Эфсӯсиён 5:22). Намунаи ӯ барои пайравӣ итоати Калисо ба Масеҳ аст (5:23-24). Шавҳар бояд ба занаш намунаи Худованди моро нусхабардорӣ кунад; Ӯ арӯси Худро, Калисоро дӯст дошт ва худро барои ӯ қурбон кард (5:25-29; Ваҳй 19:7-9). Кӯдакон бояд ба волидони худ «дар Худованд» итоат кунанд ва онҳоро ҳамчун як қисми ӯҳдадории шахсии масеҳии худ «эҳтиром» кунанд (6:1-2). Барои онҳо, эҳтироми волидон эҳтиром ба Худованд аст. Волидон бояд фарзандони худро дар бораи Худо таълим диҳанд (6:4), ва намунаи шахсӣ бузургтарин роҳи таълими ҳақиқат аст. Исо аз ҷониби пайравонаш «пур аз файз ва ҳақиқат» дида шуд (Юҳанно 1:14). Кӯдакон бояд «файз ва ҳақиқати» Ӯро дар ҳаёти волидони худ бубинанд.
3. ПРИНСИПИ МУЛОҲИЗА
Калимаи «мулоҳиза» маънои «ба назар гирифтан, эҳтиром кардан, андеша кардан»-ро дорад. Инчунин аз Эфсӯсиён аҳамият диҳед, ки Павлус дар бораи «сирри амиқ ... Масеҳ ва Калисо» чӣ гуна навиштааст (Эфсӯсиён 5:32). Ӯ муносибати Масеҳ ва масъулияти Ӯро барои Калисо ҳамчун намуна барои издивоҷи идеалии масеҳӣ истифода бурд: «Масеҳ сари Калисо аст» (5:23); «Калисо ба Масеҳ итоат мекунад» (5:24); «Масеҳ Калисоро дӯст дошт ва худро барои ӯ дод» (5:25); Масеҳ Калисоро бо дуруст татбиқ кардани Калом муқаддас мекунад (5:26); Масеҳ Калисоро ғизо медиҳад ва нигоҳубин мекунад (5:29).
Азбаски мо аъзои бадани Масеҳ ҳастем (5:30), масеҳияти мо бояд дар ҳаёти хонагии мо, ҳам аз ҷониби аъзоёни наздики оилаи мо ва ҳам аз ҷониби онҳое, ки оилаи моро дар амал мебинанд, ҷолиб намоён бошад. Он чизе ки мо ҳамчун масеҳиён ҳастем, аз рӯи рафтори мо дар хона нишон дода мешавад. Ғайримасеҳиён шояд моро дар хона он тавре ки ҳастем, набинанд, аммо Худо мебинад. Ӯ моро назорат мекунад, то ки мо принсипҳои Ӯро риоя кунем, ва Ӯ мехоҳад ба мо дар ин кор кӯмак кунад (6:10).
