Дар ин замонҳои тағйирёбанда ва душвори тӯйҳо ва муносибатҳои издивоҷӣ, мо метавонем бо таваккал ба Худои тағйирнопазири худ ва Каломи абадии Ӯ (Малокӣ 3:6; Ибриён 13:8; 1 Петрус 1:25) итминон дошта бошем, ки муносибатҳои солим, муқаддас ва мусбат дорем.
Мутаассифона, баъзеҳо Худо ва Каломи Ӯро инкор, шубҳа ва саркашӣ мекунанд ва тӯйҳое баргузор мекунанд, ки Худоро истисно мекунанд. Дар натиҷа, муносибатҳо аз сабаби худмарказӣ будан ба ҷои Худо/Масеҳмарказӣ, бо роҳи худ издивоҷ кардан ба ҷои роҳи Худо, ноком мешаванд. Аммо, барои ҳамаи онҳое, ки бо имон тавба мекунанд ва Исои Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул мекунанд, умед ва кӯмак ҳаст.
Бисёре аз тӯйҳо дар Китоби Муқаддас сабт шудаанд. Биёед сетои онҳоро баррасӣ кунем.
Маросими аввалини арӯсӣ
Худо издивоҷро таъсис дод ва аввалин маросими арӯсиро баргузор кард. Дар Китоби Муқаддас Ӯ ба мо дастурҳои ҳақиқиро барои муносибатҳои издивоҷӣ дод ва эълон кард, ки барои мард танҳо будан хуб нест. Ӯ барои Одам дар шахси Ҳавво кӯмаки мувофиқро таъмин кард, ва Худо Одамро барои он ки Ӯ барои ӯ омода мекард, омода кард. «Ва қабурғаеро, ки Худованд Худо аз одам гирифта буд, ба зан табдил дод, ва Ӯ ӯро назди одам овард. Ва Одам гуфт: «Ин акнун устухони устухонҳои ман ва гӯшти гӯшти ман аст; ӯ Зан номида шавад, зеро аз Мард гирифта шудааст» (Ҳастӣ 2:22-23 NKJV).
Худо ба Одам як зан дод: Ҳавво. Ӯ издивоҷро ҳамчун гетеросексуалӣ таъсис дод. Шавҳар ва зан бояд ба Худо ва ба якдигар содиқ бошанд. «Мард падар ва модари худро тарк карда, ба зани худ пайваст мешавад, ва онҳо як тан мешаванд. Ва ҳар ду урён буданд, мард ва зани ӯ, ва шарм намедоштанд» (оятҳои 24-25). Кӯтоҳ карда гӯем, ин маънои онро дорад, ки муносибати онҳо афзалияти тағйирёфтаро дар бар мегирифт; онҳо падар ва модарро тарк мекунанд. Афзалияти аввал ба Худо, сипас ба якдигар аст. Зану шавҳар бояд ба доимӣ содиқ бошанд, ки аз ҷониби Худо дар муҳаббати бепоёни Ӯ ба ҳам пайвастаанд ва аз ҷониби ҳеҷ каси дигар ҷудо карда намешаванд (Марқӯс 10:7-9).
Мақсади тасдиқшудаи ягонагӣ ҳатто дар гуногунии шахсият, онҳо як тан хоҳанд шуд – наздик, ҷинсӣ ва рӯҳонӣ. Муошират дар покӣ бидуни ҳеҷ гуна нақшаи пинҳонӣ – урён ва бешарм. Муҳим аст, ки муоширати ошкоро ва ростқавлонаро бо якдигар ва Худо тавассути дуо ва хондани Каломи Ӯ нигоҳ дорем. Ҳар як бояд ба дастурҳои Ӯ итоат кунад, аз ҷумла зан ба шавҳари худ ҳамчун сар итоат кунад, на бо фикри он ки ӯ бартарӣ дорад, балки аз он сабаб, ки ӯ аз ҷониби Худо пеш аз Ҳавво офарида шудааст (1 Қӯринтиён 11:8-9). Шавҳар бояд зани худро «чунон ки Масеҳ низ Калисоро дӯст дошт ва Худро барои он дод» дӯст дорад (Эфсӯсиён 5:25). Издивоҷ бояд инъикоси Масеҳ ва Калисои Ӯ бошад.
Тӯйе, ки Исо ба он даъват шуда буд ва дар он иштирок кард
Юҳанно 2:2 ба мо мегӯяд: «Ҳам Исо ва ҳам шогирдони Ӯ ба тӯй даъват шуда буданд». Исо ба тӯй намерафт, агар Ӯ даъват намешуд ё агар издивоҷ аз Худо намебуд. Ҳузури Ӯ издивоҷро зебо кард, зеро Ӯ онро тасдиқ кард, зеро издивоҷ барои ҳама «шарафманд» аст (Ибриён 13:4). Ӯ инчунин издивоҷро бо баланд бардоштани он аз тасаввуроти дунявӣ ба нури муқаддаси як муассисаи аз ҷониби Худо додашуда муқаддас кард.
Дар издивоҷ метавонад нокомӣ бошад, аммо ҳузури Ӯ фарқ мекунад, зеро Ӯ барои ҳар як вазъият комилан кофӣ аст. Вақте ки дар тӯй дар Юҳанно 2 шароб тамом шуд, ки шодиро ифода мекард, модари Ӯ ба Ӯ гуфт, ки онҳо шароб надоранд. Исо сипас ба хизматгорон гуфт, ки кӯзаҳоро бо об пур кунанд. Пас аз анҷом ёфтан, Ӯ ба онҳо дастур дод, ки каме аз онро гиранд ва ба сардори зиёфат баранд, ва онҳо онро бурданд. Вақте ки сардор онро нӯшид, ӯ хулоса кард: «Шумо шароби хубро то ҳол нигоҳ доштед» (Юҳанно 2:10).
Ҳузури Исо дар тӯй ғамгинии онҳоро ба шодӣ табдил дод. Инчунин, ҳузури Ӯ ҷалоли Ӯро нишон дод: «Ин аввалин аломатҳоро Исо дар Қонои Ҷалил кард ва ҷалоли Худро зоҳир намуд; ва шогирдони Ӯ ба Ӯ имон оварданд» (ояти 11).
Дар Масеҳ барои ҳар як тӯй ва муносибати издивоҷӣ умед ҳаст, зеро мо бо Калом ва Рӯҳи Муқаддас пур мешавем ва ҳар чизеро, ки Ӯ ба мо мегӯяд, барои ҳалли мушкилот иҷро мекунем.
Арӯс барои тӯйи пурҷалол омода аст
Тӯйи дигар ҳанӯз дар пеш аст. Мо дар Ваҳй 19:7-9 мехонем: «Биёед шодӣ кунем ва хурсандӣ намоем ва ба Ӯ ҷалол диҳем, зеро тӯйи Барра фаро расидааст, ва зани Ӯ худро омода кардааст… бо катонҳои нозук, тоза ва дурахшон ороста шудааст, зеро катонҳои нозук аъмоли одилонаи муқаддасон аст… Муборак ҳастанд онҳое, ки ба зиёфати тӯйи Барра даъват шудаанд».
Имрӯз Калисо бо Худованд Исои Масеҳ номзад аст. Мо Ӯро дӯст медорем, ҳарчанд Ӯро надидаем (1 Петрус 1:8). Ӯ ҳамчун Домод барои Арӯси Худ дар рабуда шудани Калисо хоҳад омад (1 Таслӯникиён 4:13-17).
Зиёфати тӯйи Барра бо бозгашти дуюми Масеҳ барои барқарор кардани Малакути ҳазорсолаи Ӯ баргузор хоҳад шуд. Чӣ қадар рӯҳбаландкунанда аст, ки бидонем, ки мо, ҳамчун имондорони ҳақиқӣ, на ба маросими дафн, балки ба тӯй меравем. Беҳтарин ҳанӯз дар пеш аст!
Ман аз они Маҳбубам ва Ӯ аз они ман аст – Парчами Ӯ бар ман муҳаббат аст; Ӯ маро ба суфраи зиёфати Худ овард – Парчами Ӯ бар ман муҳаббат аст; Ӯ аз даҳ ҳазор ба ҷони ман зеботар аст – Парчами Ӯ бар ман муҳаббат аст. —Номаълум
