«Худованд чунин мегӯяд… Ман ҳар яке аз чизҳоеро, ки ба хотири шумо меоянд, медонам» (Ҳизқиёл 11:15). Мағзи сари шумо як бастаи сефунтӣ аз моддаи хокистарӣ ва сафед аст, ки он қадар аҷиб сохта шудааст, ки танҳо Худо медонад, ки чӣ тавр кор мекунад. Олимон ва муҳаққиқони соҳаи тиб кӯшиш мекунанд, ки онро фаҳманд. Он дар ҳақиқат офариниши махсуси Худост. Мардум аз он чизе, ки компютерҳо карда метавонанд, дар ҳайратанд, аммо ҳамаи компютерҳои ҷаҳон якҷоя карда наметавонанд, ки мағзи сари шумо чӣ кор карда метавонад.
Муҳаққиқон дар бораи сохтори мағзи сар бисёр чизҳоро омӯхтаанд. Онҳо медонанд, ки сӣ миллиард ҳуҷайраҳои асаби он ҳама ба ҳам пайвастаанд; онҳо медонанд, ки қариб ҳар як амали бадани шумо танҳо пас аз он ки мағзи сар ба он дастур додааст, сурат мегирад. Онҳо медонанд, ки он чизе, ки гӯшҳои шумо мешунаванд ва чашмони шумо мебинанд, ба мағзи сари шумо фиристода мешаванд, то маъно дошта бошанд. Онҳо медонанд, ки мағзи сари шумо ба ғадудҳои таъми забони шумо имкон медиҳад, ки ба шумо бигӯянд, ки он чизе, ки шумо мехӯред, ширин, турш ё талх аст. Онҳо инчунин медонанд, ки мағзи сари шумо ба дил ё шушҳои шумо паёмҳо мефиристад, то тезтар ё сусттар кор кунанд ва бисёр, бисёр амалҳои дигар. Бале, муҳаққиқон метавонанд дар бораи ҳуҷайраҳо ва асабҳои мағзи сари шумо бисёр чизҳоро омӯзанд, аммо онҳо наметавонанд фаҳмонанд, ки чӣ тавр ҳар яке аз онҳо дар ташаккули тарзи ҳаёти шумо нақши инфиродии худро дорад.
Ақли инсон: Фарқият аз ҳайвонот
Ин равандҳо, дар қатори бисёр чизҳои дигар, инсонҳоро аз ҳайвонот фарқ мекунанд. Вақте ки Худо бадани инсонро офарид, Ӯ мағзи сари ӯро аз тамоми офариниш фарқкунанда ва бартарӣ дод. Ҳеҷ чизи дигар ба ҷуз Худо наметавонист забон, мусиқӣ ва малакаҳои техникӣ эҷод кунад. Оё шумо ягон бор дидаед, ки гов аз манзараи зебо лаззат барад ё асп ғуруби офтобро омӯзад? Оё маймун ягон бор як порчаи мошинро ихтироъ кардааст ё хук шеър навиштааст? Албатта не. Чунин чизҳо танҳо ба инсоният хосанд, ки Худо онҳоро ба сурати Худ офаридааст. Олимон танҳо ба фаҳмидани баъзе корҳои мағзи сар шурӯъ кардаанд. Онҳо муайян кардаанд, ки кадом қисм фикр, хотира ва функсияро назорат мекунад. Аммо онҳо наметавонанд фаҳмонанд, ки чӣ тавр танҳо шунидани як суруди муайян ба шумо чизеро, ки солҳо пеш рух дода буд, ба ёд меорад, ё чӣ тавр бӯи гул шояд фавран ба шумо пикники деринаи дар ҷангалро ба ёд орад.
Ақли ноаён ва фаҳмиши рӯҳонӣ
Ба ибораи дигар, гарчанде ки мо мағзи сарро мебинем, ақлро дида наметавонем. Чунон ки ояти мо мегӯяд, танҳо Худо ақлро мебинад, зеро он яке аз мӯъҷизаҳои ноаёни офариниши Ӯст. Маҳз тавассути ақл (баъзан дар Библия ҳамчун дил зикр шудааст) мо мефаҳмем, ки мо гуноҳкорем, дар назди Худо масъулем ва бояд ин гуноҳҳо бахшида шаванд. Маҳз тавассути ҳамон ақл, вақте ки мо Библияро мехонем, мо он чизеро, ки мехонем, мефаҳмем. Бо он мо мефаҳмем, ки Худованд Исо барои гуноҳҳои мо мурд ва агар мо Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунем, Ӯ моро мебахшад ва пок мекунад. «Зеро ки бо дил ба адолат имон оварда мешавад, ва бо даҳон ба наҷот иқрор мешавад» (Румиён 10:10).
