«Ман туро ба халқи бузурге табдил медиҳам, туро баракат медиҳам, номи туро бузург мегардонам ва ту баракат хоҳӣ буд» (Ҳастӣ 12:2).
Супоришҳои калон хислатҳои калонро талаб мекунанд. Худо ба шумо масъулиятро мутаносибан ба андозаи хислати шумо медиҳад. Дар замонҳои Библия, номи шахс хислати ӯро ифода мекард; донистани номи касе маънои донистани онро дошт, ки он шахс чӣ гуна аст. Аз ин рӯ, Худо номи баъзеҳоро вақте ки хислати онҳоро тағйир дод, иваз кард. Масалан, Худованд мехост, ки ҳамаи халқҳои заминро тавассути Иброҳим баракат диҳад, аммо хислати Иброҳим барои чунин вазифаи бузург хеле заиф буд. Худо гуфт, ки Ӯ номи Иброҳимро бузург хоҳад кард, то Ӯро барои наслҳои оянда баракат гардонад. Сипас дар тӯли бисту панҷ соли оянда, Худо хислати Иброҳимро инкишоф дод, то ба номе, ки ба ӯ дода буд, мувофиқат кунад.
Худо ҳаёти шуморо аз назари абадии худ мебинад. Ӯ ҳар қадар вақти лозимаро мегирад, то хислати шуморо ба супориши худ барои шумо мувофиқат кунад. Агар шумо ба наздикӣ супориши илоҳӣ нагирифта бошед, шояд хислати шумо ба камолот ниёз дорад. Оё шумо бесаброна мехоҳед, ки кори худро пеш аз он ки Худо хислати шуморо такмил диҳад, оғоз кунед?
Хислати хурд дар масъулияти калон ҳамеша ноком мешавад. Барои оғози кор шитоб накунед. Сохтани хислат метавонад тӯлонӣ ва дардовар бошад. Бисту панҷ сол лозим шуд, то Худо Иброҳимро бо писараш Исҳоқ бовар кунад ва таъсиси халқи Исроилро ба ҳаракат дарорад. Аммо Худо ба Каломи худ содиқ буд ва ҳазорон сол пас одамон аз ҳисоби ҳаёти Иброҳим ва аз насли ӯ, Исо, баракат мегиранд.
Худо хислати шуморо чӣ гуна месозад? Оё шумо ҳис мекунед, ки Ӯ барои шумо вазифае дорад, ки аз шумо мард ё зани хеле бузургтарро талаб мекунад? Оё шумо ба Худо итоат мекунед, вақте ки Ӯ дар ҳаёти шумо кор мекунад, то шуморо барои супориши навбатии худ омода созад?
