Забур 104 дар бораи Худои офариниш ва корҳои гуногуни ҳикмати Ӯ нақл кард. Ҳоло Забур 105 корҳои аҷиби Худоро дар наҷот эълон мекунад. Дар Забур 104, тамоми инсоният метавонист аз офариниши Худо лаззат барад. Баръакс, Забур 105 дар бораи миллатҳои алоҳида, балки дар бораи як оилаи беназир сухан меронад, ки ваъдаҳои Худоро гирифтанд. Ин Худои аҳдбандӣ аввал ба Иброҳим, сипас Исҳоқ, сипас Яъқуб сухан гуфт ва Канъонро барои мероси онҳо ваъда дод. Аммо чӣ тавр? Онҳо хеле кам буданд ва ҳамаи он патриархҳо гоҳ-гоҳ худро дар сарзаминҳои бегона меёфтанд. Бо вуҷуди ин, Худо онҳоро ҳифз кард (Заб. 105:7–15).
Сипас як давраи сахти гуруснагӣ ва озмоиш фаро расид ва оилаи Яъқуб ба Миср кӯчид (оятҳои 16–23). Бо вуҷуди ин, Худо онҳоро фаромӯш накард. Ҳатто пеш аз фаро расидани гуруснагӣ, «Ӯ мардеро пеш аз онҳо фиристод — Юсуф» (ояти 17). Таърихи шахсии Юсуф худ намоиши ваъдаҳои Худо буд ва ҳузури ӯ дар Миср ба қавми Худо имкон дод, ки афзоиш ёбанд (ояти 24).
Аммо озмоишҳои онҳо амиқтар шуданд. Мисриён ба қавми Худо нафрат карданд. Насли Иброҳим шояд ҳайрон шуда бошанд, ки оё Худо ваъдаҳои худро иҷро хоҳад кард! Шояд мо баъзан ҳамин тавр ҳис мекунем. Аммо нимаи дуюми Забур 105 дар бораи аломатҳо ва мӯъҷизаҳои Худо дар Миср, наҷоти пурқудрати Ӯ аз қавми худ ва ғамхории муҳофизатии Ӯ дар биёбон нақл мекунад. Ҳамон тавре ки Мусо эълон кард: «Худованд Худои шумо бо шумо буд; шумо ҳеҷ чиз намерасид» (Такр. 2:7). Забурнавис розӣ аст, ки «Ӯ ваъдаи муқаддаси худро ба ёд овард», то «интихобшудагони» худро ба замини ваъдашуда биёрад, ки дар он ҷо онҳо метавонистанд «дастурҳои Ӯро риоя кунанд ва қонунҳои Ӯро нигоҳ доранд» (оятҳои 42–45).
Имрӯз, Худо мехоҳад, ки мо дар замини баракатҳои осмонии Ӯ зиндагӣ кунем, ки барои мо тавассути кори наҷотбахши Исои Масеҳ таъмин шудааст. Ӯ мехоҳад, ки шумо ин шодиро дошта бошед! Мисли қавми қадими Ӯ, биёед каломи Ӯро нигоҳ дорем ва ҳамду санои Ӯро эълон кунем.
