Дар китоби худ «Дониши Муқаддас» А.В. Тозер навиштааст,
«Он чизе, ки ба ақли мо меояд, вақте ки мо дар бораи Худо фикр мекунем, муҳимтарин чиз дар бораи мост!» Мо бояд дар бораи кӣ будани Худо дуруст фикр кунем. Мо ба сурати Ӯ офарида шудаем; Ӯ ба сурати мо офарида нашудааст! Дар Хуруҷ 3, вақте ки Худованд ба Мусо зоҳир шуд, ба ӯ фармуд, ки пойафзолашро кашад, зеро ҳузури Худо муқаддас буд! Сипас Худованд Мусоро вазифадор мекунад, ки ба Миср баргардад ва исроилиёни ғуломшударо наҷот диҳад. Вақте ки Мусо савол дод,
«Дар ҳақиқат, вақте ки ман назди банӣ-Исроил омада, ба онҳо гӯям: «Худои падарони шумо маро назди шумо фиристодааст», ва онҳо ба ман гӯянд: «Номи Ӯ чист?» ба онҳо чӣ гӯям?» Худованд ҷавоб надод,
«Ман ҳамоне ҳастам, ки шумо мехоҳед ман бошам.» Ё
«Ман ҳамоне ҳастам, ки шумо маро тасаввур мекунед.» Не! Ӯ ба Мусо ҷавоб дод,
«Ман ҳастам, ки ҳастам!» Ҷ.И. Пакер дар китоби худ «Донистани Худо» менависад,
«Олии илм, олии тафаккур, олии фалсафа, ки метавонад таваҷҷӯҳи фарзанди Худоро ҷалб кунад, ном, табиат, шахсият ва кори Худои бузург аст, ки ӯро Падар меномад!» Пакер мегӯяд,
«Дар мулоҳизаи илоҳият чизе ҳаст, ки ақлро хеле такмил медиҳад!» Ҷаҳон доимо ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр фикр кунем, ҳатто дар бораи Худо чӣ фикр кунем! Аммо Павлус моро водор мекунад, ки дар бораи кӣ будани Худо тафаккури дигар дошта бошем ва мегӯяд,
Пас, эй бародарон, шуморо ба раҳмати Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо пешкаш кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост. Ва ба ин дунё мувофиқат накунед, балки бо нав кардани ақли худ тағйир ёбед, то ки иродаи нек, писандида ва комили Худоро исбот кунед.
Ман мехоҳам се сабабро таъкид кунам, ки чаро он чизе, ки мо дар бораи Худо фикр мекунем ва чӣ тавр мо дар бораи Ӯ фикр мекунем дар ҳаёти масеҳии мо ин қадар муҳим аст.
Фикри дуруст дар бораи Худои мо роҳест, ки мо ба Ӯ нишон медиҳем, ки Ӯро дӯст медорем!
Ба Матто 22:37 нигаред ва қайд кунед, ки мо бояд «Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, бо тамоми ҷони худ ва бо тамоми ақли худ дӯст доред.» Ин маънои онро дорад, ки ақли мо бояд дар бораи кӣ будани Худо ва чӣ гуна будани Худо дуруст фикр кунад. Ин фикри дуруст танҳо аз каломи Худо пайдо шуда метавонад! Аз ин рӯ, мо бояд мардону заноне бошем, ки ба ин китоб дохил шавем ва бигзорем, ки ин китоб ба мо дохил шавад! Мо бояд вақти камтарро дар Facebook ва вақти бештарро дар Китоби Ӯ сарф кунем!
Ч.Ҳ. Сперҷон гуфт,
«Касе, ки дар бораи Худо фикр мекунад, ақли бузургтаре хоҳад дошт, назар ба касе, ки танҳо дар ин глобуси танг қадам мезанад.» Ӯ гуфт,
«Беҳтарин омӯзиш барои васеъ кардани рӯҳ илми Масеҳ ва Ӯи маслубшуда ва дониши ҷалоли Сегона аст!» Фикри дуруст дар бораи Худо ба мо кӯмак мекунад, ки аз бутпарастӣ канорагирӣ кунем!
Фикри дуруст дар бораи Худо ба мо кӯмак мекунад, ки аз бутпарастӣ канорагирӣ кунем!
Ба ду амри аввал, ки дар Хуруҷ 20:1-5 дода шудаанд, диққат диҳед. Бутпарастӣ дар ақл оғоз меёбад. Гуфта шудааст,
«Бутпарастӣ ин фароғат кардани фикрҳо дар бораи Худо аст, ки ба Ӯ ношоистаанд.» Вақте ки мо дар ақли худ тасвири Худоро месозем, ки бо он чизе, ки Китоби Муқаддас дар бораи Худо мегӯяд, мувофиқ нест, ин бутпарастӣ аст! Румиён 1:21 ба мо хотиррасон мекунад,
зеро, гарчанде ки онҳо Худоро медонистанд, Ӯро ҳамчун Худо ҷалол надоданд ва шукргузорӣ накарданд, балки дар фикрҳои худ беҳуда шуданд ва дилҳои беақли онҳо торик шуд.
Худо Худро ба мо дар Каломи навиштаи худ ва тавассути Каломи Зинда, Худованд Исои Масеҳ ошкор кардааст (Мо инро дар ҷаласаи охирини худ муфассалтар баррасӣ хоҳем кард).
Фикри дуруст дар бораи Худо моро барои роҳ рафтан бо имон қавӣ мегардонад.
Вақте ки мо Ибриён 11-ро мехонем, ба ёд меорем, ки онҳое, ки дар боби ба истилоҳ Қаҳрамонони Имон буданд, Худоро медонистанд! Онҳо шахсан бо Худо роҳ мерафтанд. Онҳо бо Ӯ муносибати наздик доштанд. Худо Худро ба онҳо шахсан ошкор карда буд ва онҳо ба Худо бовар карданд, ба Ӯ таваккал карданд ва бо имон роҳ рафтанд.
Аммо он чизе, ки аксар вақт ба мо рӯй медиҳад, ин аст, ки мо дар бораи Худои худ кам медонем ва он чизеро, ки медонем, аз сабаби шароити худ ҷудо мекунем. Мо метавонем донем ва фаҳмем, ки Худо муҳаббат аст, аммо вақте ки ҳодисаҳои бад рӯй медиҳанд, зеро мо дар ҷаҳоне зиндагӣ мекунем, ки аз гуноҳ шикастааст, мо метавонем фикр кунем, ки Худо моро тарк кардааст ё ҳайрон шавем, ки чаро Ӯ ин ҳодисаро иҷозат дод ё чаро Ӯ инро пешгирӣ накард.
Барои мо ҷудо кардани хусусиятҳои мушаххаси Худо барои хидмат ба мақсадҳои мо хеле осон аст. Мо ин хусусиятҳоро сифатҳои Худо меномем. Сифати Худо ин аст
«он чизе, ки дар бораи Ӯ ҳақиқӣ аст, ки Ӯ дар Каломи худ ба мо ошкор кардааст!» Сифатҳои тақсимнашудаи Худо мавҷуданд, яъне онҳо танҳо аз Ӯ ҳастанд. Сифатҳои тақсимшудаи Худо мавҷуданд, яъне Ӯ инчунин мехоҳад, ки инҳо дар мо дида шаванд. Ман боварӣ дорам, ки сифатҳои Худо бештар аз он чизест, ки ҳар яки мо метавонем ҳисоб кунем, зеро Худо беохир аст! Аммо як порчаи Навиштаҷот ҳамеша барои ман хеле махсус буд, зеро он дорои бисёр сифатҳои гаронбаҳои Худо аст, ки ба саволи «Худо чӣ гуна аст?» ҷавоб медиҳад.
Ҳамаи мо ояти Ишаъё 40:30-3-ро медонем, ки мехонад,
Ҳатто ҷавонон хаста ва бемадор мешаванд, ва ҷавонон комилан меафтанд, аммо онҳое, ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав мекунанд; Онҳо бо болҳо мисли уқобҳо баланд мешаванд, онҳо медаванд ва хаста намешаванд, онҳо роҳ мераванд ва бемадор намешаванд.
Ваъдаи гаронбаҳо аз Каломи Худо! Мо мефаҳмем, ки Худои мо кист, вақте ки ба оятҳое, ки пеш аз ин ояти рӯҳбаландкунанда меоянд, назар мекунем.
Ӯ худтаъминкунанда аст (Ишаъё 40:12-14), Ӯ танҳо меистад ва ба кӯмак, роҳнамоӣ, маслиҳат ё дастури касе ниёз надорад. Ӯ Қодири Мутлақ аст (Ишаъё 40:12) Ӯ ҳама тавоно аст. Ӯ Ҳамадон аст (Ишаъё 40:13-14, 28) Ӯ ҳама чизро медонад (Румиён 4:17, 11:33-36, Ишаъё 42:9, 46:10, Аъмол 15:18). Ӯ Одил/Ҳақ аст (Ишаъё 40:14) Ӯ ҳамеша он чизеро, ки дуруст ва одилона аст, иҷро мекунад (Ҳастӣ 18:25, Ибриён 9:7-8, Забур 119:137-138, 145:17). Ӯ Ҳикмат аст (Ишаъё 40:14) ҳикмат аз Ӯ оғоз меёбад ва бо Ӯ ба охир мерасад (Румиён 11:33, 1 Тимотиюс 1:17, Забур 104:24, Масалҳо 3:19). Ӯ Ҳоким аст (Ишаъё 40:15-17) ҳама чиз зери назорати Ӯст ва ҳеҷ чиз Ӯро ба ҳайрат намеорад (1 Самуил 2:6-8, 1 Вақоеънома 29:11-12, Эфсӯсиён 1:11). Ӯ Беҳамто аст (Ишаъё 40:18) ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас бо Ӯ муқоиса карда намешавад (Қӯлассиён 1, Ибриён 1, Эфсӯсиён 1). Ӯ Транссендент аст (Ишаъё 40:22-24) Ӯ аз ҳама чиз ва ҳама кас болотар аст! Ӯ аз ҳама ҳудудҳо зиёдтар аст. Ӯ Абадӣ аст (Ишаъё 40:26-28) Ӯ ҳамеша буд ва ҳамеша дар назорат буд (Ишаъё 57:15, Забур 147:3-4). Ӯ Муқаддас аст (Ишаъё 40:25) Ӯ пок аст (Ишаъё 6:1-4, Забур 30:4, 47:8, 111:9). Ӯ Беохир аст (Ишаъё 40:26) Ӯ ҳудуд надорад (Забур 47:5, Аюб 5:9, 9:10). Ӯ Ҳамаҷоӣ аст (Ишаъё 40:27) Ӯ дар ҳама ҷо аст (Забур 139:7-12, Масалҳо 15:3, Ирмиё 23:23-24, Матто 28:20). Ӯ Тағйирнопазир аст (Ишаъё 40:28) Ӯ тағйирнопазир аст (Малокӣ 3:6, Ибриён 13:8). Ӯ Сабур аст (Ишаъё 40:28) Ӯ Худои сабур аст, ки ҳеҷ гоҳ хаста намешавад (Хуруҷ 34:6, Забур 86:15, 2 Петрус 3:9, 15). Ӯ Вафодор аст (Ишаъё 40:29) Ӯ ҳамеша боэътимод, боварибахш аст ва ба Ӯ такя кардан мумкин аст (Нолаҳо 3:23, 2 Қӯринтиён 12:9, 1 Қӯринтиён 1:7, 9, 10:13, 1 Таслӯникиён 5:23-24, 2 Тимотиюс 2:13, 1 Юҳанно 1:9, Эфсӯсиён 3:16-18).
Сифатҳои Худои мо боз ҳам зиёданд. Вақте ки мо бо он чизе, ки Худои мо кист ва чӣ гуна аст, ки дар саҳифаҳои Навиштаҷот ошкор шудааст, машғул мешавем, он қуввати моро нав мекунад, ба мо кӯмак мекунад, ки чизҳоро аз нуқтаи назари Ӯ бубинем ва ба мо нерӯи рӯҳонӣ медиҳад, то бо имон роҳ равем ва дар роҳ хаста нашавем!
