Аммо пояи устувори Худо истодааст, ки ин мӯҳрро дорад: «Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, мешиносад» ва «Ҳар кӣ номи Худовандро ба забон меорад, аз шарорат дур шавад». 2 Тимотиюс 2:19
Павлус ба мо мегӯяд, ки «аз суханони беҳуда ва бемаънӣ дурӣ ҷӯед, зеро онҳо ба бехудоӣ бештар хоҳанд афзуд». Ӯ дар 2 Тимотиюс 2 ду мисол аз чунин суханони беҳуда ва бемаънӣ дар замони худ меорад — суханони Ҳименай ва Филет. Павлус шарҳ медиҳад, ки онҳо «аз ҳақиқат дур шудаанд, мегӯянд, ки эҳё аллакай гузаштааст; ва онҳо имони баъзеҳоро барҳам медиҳанд».
Бар хилофи инҳо, мо «Аммо Худо»-и худро дорем. Онро инчунин метавон ҳамчун «Бо вуҷуди ин, Худо», «Боз ҳам Худо» ё «Бо вуҷуди ин, Худо» тарҷума кард. Новобаста аз он ки мо ин пайвандакро чӣ гуна тарҷума мекунем, ҳадафи он муқоиса кардани роҳҳои ноустувори одамон дар рӯзҳои охир бо роҳҳои доимӣ ва тағйирнопазири Худост.
Калимаи «устувор» ки пояро тасвир мекунад, дар бораи кори мустаҳкам, устувор ва доимӣ мустаҳкамшудаи Худо сухан меронад. Ин поя метавонад ба он чизе, ки Павлус қаблан дар бораи он сухан ронда буд, пайваст бошад «хонаи Худо, ки калисои Худои зинда, сутун ва заминаи ҳақиқат аст». Дар ин ҷо дар 2 Тимотиюс, аммо Павлус ин хонаро на ҳамчун «хонаи Худо», балки ҳамчун «хонаи бузург» тасвир мекунад, ки дар он «на танҳо зарфҳои тилло ва нуқра, балки аз чӯб ва гил низ ҳастанд, баъзе барои шараф ва баъзе барои бешарафӣ» (2 Тимотиюс 2:20). Новобаста аз он ки ҳолати зоҳирии чизҳо дар ин рӯзҳои охир чӣ гуна бошад, шумо ва ман метавонем дар ҳақиқат истироҳат кунем, ки Пояи устувори Худо истодааст!
Калимаи «истодааст» маънои истоданро идома доданро дорад. Ин бо он чизе, ки Худованд Исо ба Петрус гуфт, вақте ки ӯ эълон кард, мувофиқ аст, «Ту Масеҳ, Писари Худои зинда ҳастӣ». Худованд дар Матто 16:17–18, ҷавоб дод, ки «Хушо ту, Шимъӯн Бар-Юнус, зеро гӯшту хун инро ба ту ошкор накардааст, балки Падари Ман, ки дар осмон аст. Ва Ман низ ба ту мегӯям, ки ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин санг Ман калисои Худро бино хоҳам кард, ва дарвозаҳои Ҳадес бар он ғолиб нахоҳанд омад».
Ин поя мӯҳр дорад — нишони кафолати илоҳӣ. Ин мӯҳри моликият аст: «Худованд онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, мешиносад». Ин мӯҳри амният аст: «Он истода хоҳад монд». Ва ин мӯҳри тақдис аст: «Ҳар кӣ номи Худовандро ба забон меорад, аз шарорат дур шавад».
Лавозимот барои имрӯз
Дар рӯзҳои душвор – идома диҳед. Содиқона истодагарӣ кунед, то даме ки мо чеҳраи мубораки Ӯро бубинем
