«Пас, акнун шамшер ҳеҷ гоҳ аз хонаи ту дур нахоҳад шуд, зеро ки ту маро хор кардӣ ва зани Уриёи ҳиттиро ба занӣ гирифтӣ.» (2 Подшоҳон 12:10) Барои бахшидани гуноҳ аз ҷониби Худо чӣ лозим аст? Тавба. Аммо ҳатто тавба ҳам кафолати аз байн бурдани оқибатҳои гуноҳро намедиҳад. Оқибатҳо аксар вақт ҳамчун ёдрас кардани табиати даҳшатнок ва харобиовари гуноҳ боқӣ мемонанд.
Довуд барои гуноҳҳои сангини худ аз шаҳват, зино, ғоратгарӣ ва куштор бахшида шуд. Худо ӯро комилан бахшид ва гуноҳашро аз ӯ комилан дур кард (Забур 103:12). Аммо Худо дарди Довудро, ки дар натиҷаи гуноҳҳояш мекашид, аз байн набурд. Кӯдаке, ки аз зинои Довуд таваллуд шуда буд, мурд (2 Подшоҳон 12:14). Писари Довуд Амнон ба духтари Довуд Томор таҷовуз кард (2 Подшоҳон 13:14). Писари Довуд Абшолӯм Амнонро кушт (2 Подшоҳон 13:28-29). Абшолӯм салтанатро ба исён овард (2 Подшоҳон 15). Дар тӯли боқимондаи ҳукмронии Довуд, зӯроварӣ хона ва салтанати ӯро фаро гирифт. Ҳарчанд Довуд медонист, ки бахшида шудааст, ӯ оқибатҳои дардноки гуноҳашро дар тӯли боқимондаи умраш бардошт.
Гумон кардан, ки Худо ҳар як оқибатро дар лаҳзаи тавба кардани шумо аз гуноҳатон аз байн мебарад, беасос аст. Фикр накунед, ки баробари пушаймон шуданатон Худо ҳама чизро ба ҳолати аввалааш бармегардонад. Шояд Ӯ ин корро накунад. Баъзе гуноҳҳо, ба монанди зино, аз хислати ноқис бармеоянд. Худо гуноҳро фавран пас аз тавба мебахшад, аммо сохтани хислат вақти бештарро талаб мекунад. Ин хислат аст, на бахшиш, ки муайян мекунад, ки Худо ба ҳаёти шумо чӣ меорад.
Азбаски мо оқибатҳои харобиовари нофармонии худро медонем, биёед аз ҳар гуноҳ боғайратона худдорӣ кунем ва «бо сабр дар мусобиқае, ки дар пеши мост, давем» (Ибриён 12:1б).
