Вақти бахшиш
Ҳамчун кӯдакон мо Мавлуди Исоро бештар ҳамчун вақти гирифтан медонистем, на додан. Аммо бе харҷ кардан ва додан гирифтан нест. Дӯконҳо ва мағозаҳо боварӣ ҳосил мекунанд, ки мо ин паёмро мегирем! Ба мо хотиррасон мекунанд, ки мубодилаи тӯҳфаҳо як анъанаи бузург дар саросари ҷаҳон аст — онро идома диҳед ва вақти хуш гузаронед! Бисёриҳо инчунин боварӣ доранд, ки он ба бахшиши Худо ва таваллуди Масеҳ дар Байт-Лаҳм рабт дорад. Хуб, ин ҳодисаи мӯъҷизавӣ албатта тақрибан 2000 сол пеш рух дода буд. Ҳатто тақвимҳои мо инро ба мо мегӯянд.
Интихоби тӯҳфа
Оё интихоби тӯҳфаҳои Мавлуди Исо барои шумо мушкил аст? Аксарияти мо инро чунин меҳисобем. Мо кӯшиш мекунем, ки он чизеро, ки дӯстонамон бештар мехоҳанд ё ба он ниёз доранд, диҳем. Мо намехоҳем, ки онҳо аз тӯҳфаҳои худ ноумед шаванд ва фикр кунанд, ки мо ғамхорӣ намекунем. Тӯҳфае, ки Худо дод, бодиққат интихоб шуда буд. Ӯ он чизеро дод, ки мо бештар ба он ниёз доштем. Китоби Муқаддас мегӯяд,
Тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ тавассути Исои Масеҳ Худованди мост (Румиён 6:23 KJV). Гуноҳҳое, ки ҳамаи мо содир мекунем, моро аз осмон дур нигоҳ медоранд. Аммо Худо мехоҳад моро аз ҷазои гуноҳ наҷот диҳад. Ӯ ба мо ҳаёти ҷовидониро пешниҳод мекунад — ҳамчун тӯҳфа — он чизе ки мо аз ҳама чизи дигар бештар ба он ниёз дорем.
Пешниҳоди тӯҳфа
Бисёре аз тӯҳфаҳо бодиққат ва бо завқ печонида мешаванд, то онҳоро то ҳадди имкон ҷолиб гардонанд. Оё шумо пай бурдед, ки Худо тӯҳфаи худро чӣ қадар ҷолиб сохтааст? Ӯ фариштаи тавоно ё рӯҳи даҳшатнокро барои овардани тӯҳфаи худ ба мо нафиристод. Ӯ Писари худро фиристод: дар оғил дар Байт-Лаҳм таваллуд шуда, дар байни одамони оддӣ дар сарзамини Исроил зиндагӣ карда, дар салиб дар теппае наздики Ерусалим мурд. Чаро?
Ин аз он сабаб аст, ки Ӯ моро хеле дӯст дошт. Ин аст он чизе ки ояти дигари Китоби Муқаддас мегӯяд:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Қабули тӯҳфа
Гуфтан аблаҳона аст, аммо дӯстони шумо барои тӯҳфаҳои шумо ба онҳо пул намедиҳанд! Онҳо онҳоро қабул мекунанд ва (умедворем) ба шумо ташаккур мегӯянд. Шумо барои тӯҳфаҳо пул додед; онҳо онҳоро ройгон мегиранд. Ба ҳамин монанд, шумо наметавонед барои ба даст овардани ҳаёти ҷовидонӣ пул диҳед ё коре кунед. Шумо ҳеҷ гоҳ онро тавассути дин, маросимҳо ё корҳои нек ба даст намеоред. Худо нархро пардохт кард — нархе, ки мо ҳеҷ гоҳ пардохт карда наметавонистем. Ҳамааш дар Ҷолҷото пардохт шуд, вақте ки
Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд (1 Қӯринтиён 15:3). Ин бузургтарин тӯҳфаи ҳама ба шумо ройгон пешниҳод карда мешавад — танҳо онро бо хоҳиши Масеҳ қабул кунед, ки шуморо бахшад ва аз гуноҳҳои шумо наҷот диҳад. Шумо бояд инро барои худ кунед. Ин як масъалаи шахсӣ байни Худо ва шумост. Дар хотир доред, «ҳар кӣ» — яъне, ҳар як шахс — ки ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад гирифт.
Рад кардани тӯҳфа
Тӯҳфа танҳо вақте аз они шумо мешавад, ки шумо онро қабул кунед. Он метавонад харида, печонида ва фиристода шавад, аммо агар шумо онро қабул накунед, он дар тӯдаи тӯҳфаҳои бесоҳиб мемонад ё ба фиристанда баргардонида мешавад. Тӯҳфаи Худо ҳоло барои шумо дастрас аст — бузургтарин ва беҳтарин тӯҳфаи ҳамеша — маҳз он чизе ки шумо барои ин ҳаёт ва оянда бештар ба он ниёз доред. Аммо барои аз они худ кардани он, шумо бояд онро бо эътимод ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ талаб кунед. Он танҳо рух намедиҳад, агар шумо нахоҳед. Ҳоло онро рух диҳед. Эҳтиёҷи худро эътироф кунед. Ба Ӯ имон оваред. Бо имон Худованд Исои Масеҳро ба дил ва ҳаёти худ қабул кунед, ва шумо беҳтарин тӯҳфаи ҳамеша додашударо хоҳед гирифт! Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
