Касе ғамхорӣ мекунад
Худованд ... намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд. (2 Петрус 3:9)
Ҷавон фикр мекард, ки метавонад бо қоидаҳои худ зиндагӣ кунад, аз ин рӯ ба ҷои хидмат кардан ҳамчун сарбоз дар Ҷанги шаҳрвандӣ, ӯ бе иҷозат рафт. Ӯ дар ниҳоят дастгир шуд, ба фирор айбдор карда шуд ва ба қатл бо тирборон дар казармаи низомӣ дар Давенпорт, Айова маҳкум шуд.
Аммо танҳо чанд дақиқа пеш аз иҷрои ҳукми ӯ, конгрессмени Индиана Скайлер Колфакс – ки баъдтар муовини президенти Иёлоти Муттаҳида дар замони Улисс С. Грант шуд – ба Кохи Сафед рафт, то барои ӯ шафоат кунад. Конгрессмен достони ҷавонро ба президент Авраам Линколн нақл кард.
Президент Линколн бо сабр гӯш дод, ва сипас гуфт: «Баъзе аз генералҳои ман шикоят мекунанд, ки ман бо бахшишҳо ва сабукиҳои зуд-зуд интизомро вайрон мекунам; аммо пас аз як рӯзи кори сахт, ин маро ором мекунад, ки ман метавонам баҳонае барои наҷот додани ҷони як бачаи бечора пайдо кунам, ва ман имшаб хушбахтона ба хоб меравам, вақте ки фикр мекунам, ки имзои ин бахшиш худи ӯ, оила ва дӯстонашро чӣ қадар шод хоҳад кард.»
Ҳарчанд ин сарбози ҷавон ба фирор гунаҳкор буд, ӯ аз ҷазои тирборон фирор кард. Ӯ зинда монд, зеро касе ба қадри кофӣ ғамхорӣ кард, ки аз номи ӯ дахолат кунад, ва касе ба қадри кофӣ ғамхорӣ кард, ки ба ӯ шанси дуюм диҳад.
Мисли ин сарбоз, мо баъзан фикр мекунем, ки метавонем бо қоидаҳои худ бе ҳеҷ гуна оқибат зиндагӣ кунем. Аммо мувофиқи Китоби Муқаддас, мо ҳама дар назари Худо гунаҳкорем – гунаҳкори гуноҳ: Навиштаҳо ҳамаро зери гуноҳ маҳдуд кардааст (Ғалотиён 3:22 NKJV). Мисли фирориён, мо низ кӯшиш кардем, ки аз Худо гурезем, аҳкоми Ӯро вайрон кунем ва ба меъёрҳои Ӯ мувофиқат накунем (Румиён 3:23).
Аз сабаби гуноҳи худ, мо бо чизе хеле бадтар аз тирборон рӯ ба рӯ мешавем. Мо бо ҷазои абадӣ рӯ ба рӯ мешавем: Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо пас аз ин доварӣ (Ибриён 9:27). Онҳое, ки дар гуноҳҳои худ бе бахшиши Худо мемиранд, дар Китоби Ҳаёти Худо номбар нахоҳанд шуд: Ҳар кӣ дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ андохта шуд (Ваҳй 20:15).
Хушбахтона, касе барои мо ғамхорӣ кард ва барои наҷот додани мо дахолат кард. Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8). Худо намехоҳад, ки мо дар гуноҳҳои худ бимирем. Ӯ намехоҳад, ки касе аз мо ҳалок шавад ё маҳкум шавад (2 Петрус 3:9). Ӯ мехоҳад гуноҳи моро бартараф кунад ва ба мо бахшиш диҳад. Китоби Муқаддас мегӯяд: Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Оё шумо гуноҳкоред? Оё шумо ба муҳаббати Худо ба шумо посух додед? Оё шумо пешниҳоди бахшиши Ӯ ва тӯҳфаи ройгони ҳаёти ҷовидонии Ӯро қабул кардед? Агар не, шумо метавонед имрӯз ин корро кунед ва аз ҷазои абадӣ фирор кунед.
Худо ҳоло омода аст, ки гуноҳи шуморо бартараф кунад ва ба шумо ҳаёти нав диҳад. Ин баракатҳои аҷиб аз они шумо ҳастанд, агар шумо онҳоро талаб кунед, зеро Китоби Муқаддас ба шумо ин кафолатро медиҳад: Ҳар кӣ номи Худовандро хонад, наҷот хоҳад ёфт (Румиён 10:13). Мо метавонем ба шумо бештар нақл кунем.
