«Ба ҳар яке аз мо файз мувофиқи андозаи атои Масеҳ дода шудааст» (Эфсӯсиён 4:7). Мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки ҳар гоҳ Худованд ба мо кореро фармояд, Ӯ ба мо қувваи лозимаро медиҳад. Ҳамаи амрҳои Ӯ қудрати Ӯро дар бар мегиранд, ҳатто вақте ки амрҳои Ӯ дар қаламрави ғайриимкон қарор доранд.
Етро ба Мусо гуфт: «Агар ин корро кунӣ, ва Худо ба ту чунин фармояд, он гоҳ ту тавоноӣ, ки тоб оварӣ» (Хуруҷ 18:23).
«Принсип ин аст, ки Худо масъулияти пурраро барои тавоно гардонидани марди Худ барои иҷрои ҳар коре, ки Ӯ ба ӯ таъин кардааст, ба дӯш мегирад» (Ҷ. О. Сандерс). Дар хидмати Худ Худованд Исо ҳадди аққал ду марди фалаҷро вохӯрд (Матто 9:6, Юҳанно 5:9). Дар ҳар ду маврид Ӯ ба онҳо гуфт, ки бархезанд ва бистари худро бардоранд. Вақте ки онҳо иродаи итоат карданро ба кор бурданд, қувват ба дасту пойҳои нотавони онҳо ҷорӣ шуд.
Петрус ҳис кард, ки агар Худованд Исо ӯро даъват кунад, ки бар об ояд, пас ӯ метавонад бар об роҳ равад. Ҳамин ки Исо гуфт: «Биё», Петрус аз киштӣ фуромада, бар об роҳ рафт.
Шубҳанок аст, ки марди дасти хушкшуда метавонист онро дароз кунад; аммо вақте ки Худованди мо ба ӯ гуфт, ки ин корро кунад, ӯ кард ва даст барқарор шуд.
Идеяи сер кардани 5000 нафар бо чанд нон ва моҳӣ ғайриимкон аст. Аммо ҳар гоҳ Исо ба шогирдон мегуфт: «Ба онҳо хӯрок диҳед», ғайриимконӣ аз байн мерафт.
Лаъзор чор рӯз дар қабр хобида буд, вақте ки Исо фарёд зад: «Лаъзор, берун о!» Амр бо қувваи зарурӣ ҳамроҳ буд. Лаъзор берун омад.
Мо бояд ин ҳақиқатро қабул кунем. Вақте ки Худо моро роҳнамоӣ мекунад, мо набояд ҳеҷ гоҳ бо баҳонаи он ки мо ин корро карда наметавонем, аз он даст кашем. Агар Ӯ ба мо кореро фармояд, Ӯ қувватро таъмин хоҳад кард.
Хуб гуфта шудааст: «Иродаи Худо ҳеҷ гоҳ шуморо ба ҷое намебарад, ки файзи Худо шуморо дастгирӣ накунад». Ин ҳам ҳақиқат аст, ки вақте Худо чизеро фармояд, Ӯ барои он чизе, ки фармояд, пардохт мекунад. Агар мо аз роҳнамоии Ӯ мутмаин бошем, мо набояд дар бораи маблағҳо хавотир шавем. Ӯ таъмин хоҳад кард.
Худое, ки Баҳри Сурх ва Урдунро кушод, то ки қавми Ӯ гузашта тавонанд, имрӯз ҳам ҳамон аст. Ӯ ҳанӯз ҳам дар кори бартараф кардани ғайриимкониятҳост, вақте ки қавми Ӯ ба иродаи Ӯ итоат мекунанд. Ӯ ҳанӯз ҳам тамоми файзи лозимаро барои иҷрои ҳар коре, ки Ӯ амр мекунад, таъмин мекунад. Ӯ ҳанӯз ҳам дар мо ҳам ирода ва ҳам амалро аз рӯи хоҳиши неки Худ ба амал меорад.
В.Д.
