Оҳангар сухан мегӯяд
«Аслияти имони шумо, ки аз тиллои нобудшаванда хеле гаронбаҳотар аст, гарчанде ки бо оташ озмуда мешавад, метавонад дар ошкор шудани Исои Масеҳ ба ситоиш, шараф ва ҷалол ёфт шавад.» — 1 Петрус 1:7
Солҳои зиёд пеш, як оҳангари масеҳӣ, ки ҳаёташ пур аз азоб буд, аз ҷониби як беимон даъват карда шуд, то шарҳ диҳад, ки чаро Худо чунин душвориро дар ҳаёти ӯ иҷозат додааст. Ҷавоби ӯ оддӣ, вале амиқ буд:
«Ҳамчун оҳангар, ман аксар вақт як пораи оҳанро гирифта, онро то сурхии сафед гарм мекунам. Сипас онро сахт ба болои сандон мезанам, то санҷам, ки оё онро сахт кардан мумкин аст. Агар мумкин бошад, онро ба оби хунук меандозам, то ҳарорати онро ногаҳон тағйир диҳам. Ман ин равандро такрор мекунам — гарм кардан, хунук кардан, кӯфтан, хам кардан ва реза кардан — то он даме, ки оҳан ба асбоби муфиде табдил ёбад, ки солҳо давом мекунад. Аммо агар вақте ки ман бори аввал онро мезанам, бинам, ки онро сахт кардан мумкин нест, онро ба тӯдаи партов мепартоям ва ба чанд танга мефурӯшам. Ман бовар дорам, ки Худо ва Падари ман маро ба ҳамин тариқ месанҷад — маро борҳо аз оташ ва об мегузаронад. Ман кӯшиш мекунам, ки онро бо сабр таҳаммул кунам ва дуо мекунам: “Худовандо, агар хоҳӣ, маро ба оташ андоз, ё агар фикр кунӣ, ки ба ман лозим аст, ба об андоз. Ҳар чӣ хоҳӣ, Худовандо — танҳо маро ба тӯдаи партов напарто.”»
Ҳаёти мо мисли рӯи соат аст, ва дастҳо дастҳои Худо ҳастанд, ки бар мо ҳаракат мекунанд. Дасти кӯтоҳ интизомро ифода мекунад, дасти дароз файзро ифода мекунад. Оҳиста ва устуворона, интизом мегузарад, ва Худо тавассути он ҳар соат сухан мегӯяд. Аммо борҳо ва борҳо, дасти файзи Ӯ низ ҳаракат мекунад, баракатҳоро дувоздаҳ маротиба барои ҳар зарбаи интизом ва озмоиш меборад. Ҳарду даст ба як маркази тағйирнопазир — дили бузурги Худои муҳаббат — мустаҳкам баста шудаанд.
Агар шумо як давраи душвори озмоишро аз сар гузаронед, мисли озмоишҳои оҳангар, файзи Худоро фаромӯш накунед. Падари меҳрубони мо ба мо ҳамчун фарзандони Худ он чизеро мегӯяд, ки ба Павлус гуфта буд:
«Файзи Ман барои ту кофист.» (2 Қӯринтиён 12:9)
Дар ин муносибати аҷиби Падар-фарзанд, Худо инчунин мегӯяд:
«Писарам, таъдиби Худовандро наранҷ, ва ҳангоме ки Ӯ туро сарзаниш мекунад, рӯҳафтода нашав; зеро Худованд ҳар кӣ дӯст медорад, таъдиб медиҳад, ва ҳар писареро, ки қабул мекунад, тозиёна мезанад.» (Ибриён 12:5-6)
Озмоиши Худованд ҳам нишонаи муҳаббати Ӯ ва ҳам омода кардани мо барои муфид будан аст. Навиштаҳо таълим медиҳанд, ки он «барои фоидаи мост, то ки мо шарикони муқаддасии Ӯ гардем», ва «баъд аз он меваи осоиштаи адолатро ба онҳое, ки аз он омӯхта шудаанд, медиҳад» (Ибриён 12:10-11).
Бигзор ин дар ҳаёти шумо низ дуруст бошад.
