Китоби Муқаддас маҷмӯаи ҳикояҳои қаҳрамонони инсонӣ нест. Не, Китоби Муқаддас ҳикояи Наҷотдиҳандаи қаҳрамон аст, ки одамони заиф ва оддиро бо файзи пурқудрати худ табдил медиҳад. Мусо пешвои табиӣ набуд. Ӯ аз Худо илтимос кард, ки каси дигарро ба Миср фиристад, аммо бо файзи табдилдиҳанда, дар тамоми Исроил мисли ӯ пайғамбаре набуд.
- Еҳушаъ аз он чизе, ки Худо ӯро даъват мекард, то марг метарсид, аммо бо қудрати илоҳӣ, ӯ исроилиёнро ба Замини ваъдашуда бурд.
- Гидеон мутмаин буд, ки Худо суроғаи нодуруст дорад, ки ӯ дар ҳақиқат Гидеонро барои роҳбарӣ кардани лашкари Исроил бар зидди мидиёниён даъват карданӣ набуд, аммо вақте ки Гидеон ин корро кард, ӯ шоҳиди қудрати аҷиби Худое шуд, ки ӯро даъват карда буд.
- Шимшӯн даъвати худро барои муҳаббати зани фиребанда тарк кард, аммо ӯ маъбади Доҷонро бо қудрати Худо фурӯ рехт.
- Довуд камтарин писари Ессе буд, ки ба тахти Исроил нишаст, аммо файзи Худо ба ӯ дили далерӣ дод.
- Петрус чунон тарсончак буд, ки инкор кард, ки Исоро мешиносад, аммо ӯ марде шуд, ки дар назди Санҳедрин истод ва аслан гуфт: «Шумо метавонед маро ба куштан таҳдид кунед, аммо ман аз мавъизаи Инҷил даст намекашам» (ниг. Аъмол 4:19-20).
- Павлус камтарин ҳаввориён буд. Ӯ нисбат ба пайравони Исо нафрати қатл дошт, аммо бо файз ӯ сухангӯи фасеҳтарини Инҷил шуд. Китоби Муқаддас рӯҳияи устувори як қатор қаҳрамонони қаҳрамонро ҷашн намегирад. Не, Китоби Муқаддас дар назди мо одамонеро мегузорад, ки мисли шумо ва ман буданд. Онҳо заиф ва тарсончак буданд. Онҳо ба осонӣ фирефта мешуданд ва бевафо буданд. Онҳо ба Худо ҳамон қадар шубҳа доштанд, ки ба Ӯ боварӣ доштанд. Онҳо баъзан роҳи Худоро пайравӣ мекарданд ва баъзан роҳи худро талаб мекарданд. Инҳо қаҳрамонони табиӣ набуданд. Инҳо шахсоне набуданд, ки ҷашн гирифта шаванд. Аммо, онҳо ҳама корҳои бузургро анҷом доданд, корҳое, ки барои пешрафти ҳадафи Худо муҳим буданд. Чӣ фарқият дошт? Шумо метавонед ба ин савол бо як калима ҷавоб диҳед: файз. Файз дилҳои онҳоро табдил дод, ба онҳо хоҳиш, қудрат ва ҳикматро дод, то он чизеро, ки онҳо худашон карда наметавонистанд, иҷро кунанд. Файз маънои онро дорад, ки вақте Худо шуморо даъват мекунад, Ӯ бо шумо меравад ва он чизеро, ки барои вазифаи дар пеш истода лозим аст, таъмин мекунад. Онҳо табиӣ набуданд; не, онҳо табдил ёфта буданд.
