Наҷоти бузурги Худо
«Вақте ки меҳрубонӣ ва муҳаббати Худои Наҷотдиҳандаи мо нисбат ба инсон зоҳир шуд ... Ӯ моро наҷот дод.» — Титус 3:4-5 NKJV
Маводи Худо
Худо бо маводи хеле камбағал оғоз мекунад. Титус 3:3 ҳолати бадбахтонаи онҳоеро, ки Ӯ наҷот медиҳад, тавсиф мекунад: «Аҳмақ, нофармон, фирефташуда, ба нафсҳо ва лаззатҳои гуногун хидматкунанда, дар бадхоҳӣ ва ҳасад зиндагӣкунанда, нафраткунанда ва якдигарро нафраткунанда.» Ин рӯйхати даҳшатнок ҳар як шахси табдилнашударо дақиқ тавсиф мекунад.
Ангезаи Худо
Мо шояд инро нафаҳмем, аммо мо метавонем аз он шодӣ кунем. Ӯ қасд дорад, ки ба махлуқоти саркаши Худ муҳаббат ва меҳрубонӣ нишон диҳад, бо фиристодани Писари ягонаи Худ ба ҷаҳон, то барои онҳо бимирад. Дар Ҷолҷота Худованд Исои Масеҳ «як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо биёрад» (1 Петрус 3:18).
Усули Худо
Дар Титус 3:5 се чиз зикр шудааст: раҳмати Ӯ, шустани таҷдид ва навсозии Рӯҳи Муқаддас. Ҳамаи инҳо комилан аз ҷониби Худо таъмин карда мешаванд. Корҳои адолати худи мо ба наҷоти мо ҳеҷ саҳме намегузоранд, гарчанде ки мо бояд ин наҷотро бо имон қабул кунем.
Шоҳасари Худо
Онҳоеро, ки Ӯ бо файзи Худ сафед мекунад, ворисони Ӯ мешаванд (ояти 7). Чӣ қадар аҷиб аст Худои Наҷотдиҳанда! Оё Ӯ Наҷотдиҳандаи шумост? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
