Ӯ маро роҳнамоӣ мекунад, эй фикри муборак! Эй суханони пур аз тасаллои осмонӣ! Ҳар коре, ки мекунам, ҳар ҷое, ки бошам, боз ҳам дасти Худо маро роҳнамоӣ мекунад.
Нақорат:
Ӯ маро роҳнамоӣ мекунад, Ӯ маро роҳнамоӣ мекунад, Бо дасти Худаш маро роҳнамоӣ мекунад; Ман пайрави вафодори Ӯ хоҳам буд, Зеро бо дасти Худаш маро роҳнамоӣ мекунад.
Баъзан дар миёни саҳнаҳои ториктарин, Баъзан дар ҷое, ки боғҳои Адан мешукуфанд, Дар назди обҳои ором, бар баҳри пурталотум, Боз ҳам дасти Ӯ маро роҳнамоӣ мекунад.
Худовандо, ман дасти худро дар дасти Ту мегузорам, Ва ҳеҷ гоҳ нолиш намекунам ва шикоят намекунам; Қаноатманд, ҳар сарнавиште, ки мебинам, Зеро Худои ман маро роҳнамоӣ мекунад.
Вақте ки вазифаи ман дар замин ба итмом мерасад, Вақте ки бо файзи Ту пирӯзӣ ба даст меояд, Ҳатто аз мавҷи сарди марг намегурезам, Зеро Худо маро аз Урдун мегузаронад.
(Ҷ.Ҳ.Г.-1862)
Роҳ
Агар шумо ҳар рӯз бо Худованд роҳ равед, ба шумо лозим намеояд, ки иродаи Худоро пайдо кунед — шумо аллакай дар он хоҳед буд...
Маслиҳатҳо барои ҳаёти дуои шумо
Ду нафар аз як нафар беҳтаранд. Аз ин рӯ, ман шуморо ташвиқ мекунам, ки ҳадди аққал як шарики доимии дуо пайдо кунед ва мунтазам барои дуо вохӯред.
Рӯҳи бахшанда
Дар робита бо бахшиши Китоби Муқаддас тартиби муайяне мавҷуд аст, ки бояд риоя шавад. Агар мо ин тартибро риоя мекардем, худро аз бисёр дарди сар ва дарди дил наҷот медодем...
Муносибати аҷиб
Оё шумо танҳо ва ғамгин ҳастед? Оё маҳрумият робитаҳои заминиро қатъ кардааст? Дар Исо шумо муҳаббати фарзандӣ ва бародарӣ доред...
