Имрӯз ва дар ин соли нав чӣ метавонад ба ҳаёти имонии шумо устуворӣ ва рушд бахшад? Машғул шудан бо бузургӣ ва ҷалоли Худо! Ҳеҷ чиз наметавонад ба мо сулҳ ва қаноатмандии ҳақиқӣ бештар аз дарк ва огоҳӣ аз он ки Ӯ чӣ қадар беназир, беҳамто ва аҷиб аст, бахшад - ва ин дар мавриди тағйирнопазирии Худо низ дуруст аст.
Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки ҳама чиз тағйир меёбад: Ҷамъият, табиат, ҳукуматҳо, иқлим, иқтисод, санъат, мусиқӣ, ақидаҳо, арзишҳои ахлоқӣ, тарзи ҳаёти мо тавассути навовариҳои технологӣ ва бисёр чизҳои дигар. Одамоне, ки шумо муддате надидаед, вақте ки ногаҳон онҳоро дубора вомехӯред, тағйир ёфтаанд. Дар як лаҳза, мо мӯи сафедро дар сари худ пайдо мекунем. Ҷисми инсон рӯз аз рӯз, дақиқа ба дақиқа тағйир меёбад. Метӯшалаҳ, ки дар синни 969-солагӣ қадимтарин шахсе шуд, ки то ҳол зиндагӣ кардааст, чанд тағйиротро дид - тағйирот дар худаш ва дар атрофиёнаш?!
Павлус дар Нома ба Румиён менависад, ки ин офариниш ба ҳеҷ чиз ё ноустуворӣ тобеъ аст (нигаред ба Румиён 8:20). Ва ин барои махлуқот низ дуруст аст. Забурнавис мегӯяд: «Нафаси онҳоро мегирӣ: онҳо мемиранд ва ба хоки худ бармегарданд» (Забур 104:29).
Аммо дар ҳоле ки мо тағйир меёбем ва ҳама чиз дар атрофи мо тағйир меёбад, Яке ҳаст, ки ҳамеша як хел мемонад: Худои зинда - Санги асрҳо! Баръакси мо, Ӯ тағйирнопазир аст. Забур 102 мегӯяд:
Аз қадим ту заминро асос гузоштӣ, ва осмонҳо кори дастҳои туянд. Онҳо нобуд мешаванд, аммо ту боқӣ мемонӣ; ва ҳамаи онҳо мисли либос пир мешаванд: мисли ҷома ту онҳоро иваз мекунӣ, ва онҳо иваз мешаванд. Аммо ту ҳамонӣ, ва солҳои ту поён нахоҳанд дошт. (Забур 102:26-28)
Аз як тараф, гуфта мешавад, ки Худо боқӣ мемонад - яъне Ӯ абадӣ аст. Ва аз тарафи дигар, гуфта мешавад, ки Ӯ ҳамон аст - яъне Ӯ тағйирнопазир аст. Худо заминро асос гузошт ва Ӯ онро дубора нобуд хоҳад кард. Ӯ чизҳоро тағйир медиҳад, аммо Худаш тағйир намеёбад. Ҳам оғоз ва ҳам анҷоми офариниши аввал муайян аст. Аз ин рӯ, чӣ қадар аблаҳона аст, ки мо дилҳои худро ба чизе пайванд кунем, ки ноустувор аст ва ба зудӣ дигар нахоҳад буд.
Ҷаҳон мегузарад, ва шаҳвати он, аммо касе ки иродаи Худоро иҷро мекунад, то абад боқӣ мемонад. (1 Юҳанно 2:17)
Худо комил ва дурахшон аст. Аз ин сабаб, Ӯ наметавонад ба сӯи беҳтар тағйир ёбад! Тағйирот ҳамеша ё ба сӯи некӣ ё ба сӯи бадӣ аст. Аммо ин бо Худо ғайриимкон аст - зеро Ӯ комил аст. Ӯ ба таҳаввулот ё пешрафт ниёз надорад. Тағйирнопазирии Худо яке аз ҷалолҳо ва хусусиятҳои Ӯст. Тағйирот Ӯро нокомил мегардонд - ва ин комилан ғайриимкон аст!
Ӯ имрӯз чӣ аст, дар табиат, сифатҳо ва хислатҳои ахлоқии худ, Ӯ ҳамеша будааст ва ҳамеша хоҳад буд.
