Чизе, ки Худо кардааст
Оё шумо ягон бор чизе гуфтаед ё кардаед, ки мехостед онро бозпас гиред ё бекор кунед? Барои худам, ман фикр мекунам, ки шумораи маротиба аз он чизе, ки ман ҳисоб карда метавонам, зиёдтар аст, бисёре аз онҳо бо андӯҳ дар хотираи ман боқӣ мондаанд. Мо мехоҳем, ки ин чизҳо фаромӯш шаванд ва сипас бо зиндагӣ идома диҳем, ки гӯё мо ҳеҷ гоҳ бо ин роҳҳо ноком нашудаем. Албатта, дар ҷаҳон ин амалан ғайриимкон аст, зеро ҳамеша касе ё чизе пайдо мешавад, ки ба мо дар бораи хатогиҳои мо хотиррасон кунад.
Аммо, дар кори аҷиби Худо, Ӯ имкон дод, ки мо дар муносибати худ бо Ӯ идома диҳем, ки гӯё хатогиҳои мо ҳеҷ гоҳ рух надодаанд. Ин аз он сабаб аст, ки ин чизҳо – ҳатто ҳамаи гуноҳ ва гуноҳҳои мо – аз ҷониби Худованд Исо дар салиби Ҷолҷото пурра ҳал карда шудаанд ва аз он сабаб, ки Ӯ дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё шуд (Аъмол 4:24-25). Марг ва эҳёи Исои Масеҳ ҳамаи онҳоеро, ки ба Ӯ имон доранд, аз қаламрави доварии бузург ба ҷои баракати бешумор бурдааст, зеро мо акнун дар комилиятҳои Писари Худо дида мешавем (2 Қӯринтиён 5:21). Ӯ ҳеҷ гоҳ гуноҳ накардааст – ҳеҷ гоҳ сухани нодуруст нагуфтааст ё кори нодуруст накардааст (1 Петрус 2:21-22). Аз ин сабаб, мавқеи мо ҳамчун имондорон дар назди Худо чунин аст, ки гӯё мо ҳеҷ гоҳ гуноҳ накардаем! Аҷиб!
Хулоса, ин «асосноккунӣ» аст. Мақолаҳои асосии ин моҳ ба ин мавзӯъ муфассалтар мераванд. Асосноккунӣ яке аз баракатҳои зиёдест, ки аз фаҳмиши заминии мо хеле зиёдтар аст – ҳоло тавонистани онро қисман тавассути кӯмаки Рӯҳи Муқаддас, ки дар ҳамаи имондорон зиндагӣ мекунад, дарк кардан (1 Қӯринтиён 6:19). Танҳо вақте ки бо Ӯ бошем, мо чизҳои Худоро пурратар дарк хоҳем кард (1 Қӯринтиён 13:12).
Мо ҳамеша дар баракати шахс ва кори Худованд Исои Масеҳ истодаем. Дар осмон мо Ӯро абадӣ ҳамду сано хоҳем гуфт (Забур 89:1). Чӣ қадар хуб мебуд, ки мо ҳатто дар ин ҷо, рӯз ба рӯз, аз он чизе ки Худо дар Каломи Худ ошкор кардааст, лаззат барем. Бо ин кор, мо аз бисёр чизҳо ва ғояҳое, ки душмани мо барои беобрӯ кардани номи Худованд истифода бурдан мехоҳад, эмин хоҳем монд. Мо метавонем аз гуфтан ё кардани он чизе, ки набояд, пешгирӣ карда шавем, ба ҷои он чизе, ки бояд, бигӯем ва кунем. Вақте ки ин тавр аст, хислати Худованд Исо тавассути мо дида мешавад (Қӯлассиён 2:6; 2 Таслӯникиён 1:12) – ба ҷалоли Ӯ! Оҳ, кош ин тавр бошад.
