Тӯҳфаи бебаҳои Худо
«Тӯҳфаи бебаҳои Ӯ» (2 Қӯринтиён 9:15 KJV) инчунин «Тӯҳфаи бебаҳои Ӯ» (NKJV) тарҷума шудааст. Ин калима, ки тӯҳфаро тавсиф мекунад, дар ҳеҷ ҷои дигари Аҳди Ҷадид пайдо намешавад. Мақсад ин аст, ки ҳеҷ калимае бузургии ин тӯҳфаро, ки ба инсон дода шудааст, дуруст ифода карда наметавонад; онро шарҳ додан мумкин нест. Он аз он чизе, ки ақл тасаввур карда метавонад ва забон ифода карда метавонад, баландтар аст.
Биёед ба се роҳи асосӣ назар андозем, ки ин тӯҳфа бузургтарин тӯҳфаи ҳама ва бебаҳост.
1. Наҷотдиҳанда тӯҳфае ба инсоният аст
Навиштаҳо Ӯро ҳамеша ба ин тариқ муаррифӣ мекунанд. Барои дидани ин, баррасӣ кунед:
- Юҳанно 3:16 – «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.»
- Ғалотиён 1:4 – «... ки Худро барои гуноҳҳои мо дод, то моро аз ин асри шарир раҳо кунад, мувофиқи иродаи Худо ва Падари мо.»
- Ғалотиён 2:20 – «Ман бо Масеҳ маслуб шудаам; акнун ман зинда нестам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад; ва ҳаёте, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод.»
- Эфсӯсиён 1:22 – «Ва Ӯ ҳама чизро зери пойҳои Ӯ гузошт ва Ӯро бар ҳама чиз сар ба калисо дод.»
- 1 Тимотиюс 2:6 – «... ки Худро фидия барои ҳама дод, то дар вақти муносиб шаҳодат дода шавад.»
- Тит 2:14 – «... ки Худро барои мо дод, то моро аз ҳар гуна амали беқонунӣ наҷот диҳад ва барои Худаш халқи махсуси Худро пок созад, ки ба корҳои нек ғайратманд бошанд.»
Инсон ба Худо ҳеҷ даъвое надошт ва наметавонист Ӯро маҷбур кунад, ки нақшаи наҷотро пешниҳод кунад. Тамоми тартибот – интихоби Наҷотдиҳанда, фиристодани Ӯ ба ҷаҳон ва ҳамаи манфиатҳои натиҷабахш аз кори Ӯ – тӯҳфаи бебаҳо ба инсон аст.
2. Тӯҳфа бениҳоят бузург аст
Ҳеҷ забон ё калимае наметавонад арзиши ин тӯҳфаро ифода кунад – ҳеҷ диле онро пурра дарк карда наметавонад. Ин ба сабаби бузургӣ ва ҷалоли Ӯ, муҳаббати бебаҳое, ки Ӯ нишон дод, азобҳои бебаҳое, ки Ӯ таҳаммул кард ва манфиатҳои бениҳоят бузурге, ки аз кори Ӯ бармеоянд, мебошад. Ҳеҷ забоне наметавонад дар ҳеҷ яке аз ин ҷиҳатҳо ба ин кор адолат кунад. Дар ин дунё ҳеҷ диле нест, ки ӯҳдадориеро, ки ба сабаби ин кор бар дӯши инсон аст, пурра дарк карда тавонад.
3. Сабаби шукргузорӣ
Барои ин бояд ба Худо шукргузорӣ кард. Мо ба Ӯ ситоишҳои баландтарини худро қарздорем, зеро тӯҳфаи Ӯ танҳо хоҳиши Худо буд, ки барои мо коре нек кунад. Мо ҳеҷ даъвое надоштем; мо наметавонистем Ӯро маҷбур кунем, ки ба мо Наҷотдиҳанда ато кунад. Тӯҳфа метавонист боздошта шавад ва тахти Ӯ беайб мемонд. Мо ҳеҷ чиз ҷуз доварӣ сазовор набудем. Чӣ қадар шукргузорӣ бояд ба Ӯ кунем, бо назардошти он чизе, ки Ӯ аз мо дур кард ва манфиатҳое, ки мо аз Ӯ гирифтаем! Кӣ метавонад ин миқдори шукргузориро ифода кунад? Ҳамаи сулҳу умеди мо; ҳамаи тасаллӣ ва шодии мо дар ин зиндагӣ; ҳамаи умеди мо ба бахшиш ва наҷот; ҳамаи пешниҳодҳои ҷалоли абадӣ ба Ӯ пайгирӣ мешаванд.
Инсон ҳеҷ умеде ба хушбахтӣ надорад, вақте ки ӯ аз «тӯҳфаи бебаҳои» Худо ҷудо мемирад. Вақте ки ӯ фикр мекунад ...
- Дар бораи гуноҳҳои худ, ки акнун метавонанд озодона бахшида шаванд;
- Дар бораи виҷдони изтиробнок ва ошуфта, ки акнун метавонад дар сулҳ бошад;
- Дар бораи ҷони худ, ки акнун метавонад бениҳоят ва абадӣ хушбахт бошад;
- Дар бораи дӯзахе, ки аз он наҷот ёфтааст; ва
- Дар бораи осмон ва ҷалолҳои абадӣ, ки ӯ ба зудӣ тавассути тӯҳфаи Наҷотдиҳанда баҳра хоҳад бурд ...
дили ӯ бояд аз шукргузорӣ лабрез шавад ва «Шукр Худоро барои тӯҳфаи бебаҳои Ӯ» бояд доимо дар лабони ӯ бошад. Дар муқоиса бо ин, ҳар як раҳмати дигар хурд ба назар мерасад.
Ҷавоби дуруст аз дилҳои мо ҳамчун имондорон бояд моро ба мулоҳиза дар бораи Сарчашмаи онҳо водор созад. Бигзор мо, чунон ки Павлус кард, ҳама чизро ба тӯҳфаи бебаҳои Худо пайгирӣ кунем!
