Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд. Румиён 5:8
Мо аллакай ин оятҳоро (оятҳои 6–11) дар омӯзиши худ дида баромадем, аммо ман мехоҳам бори дигар таваҷҷӯҳи шуморо ба ояти 8 равона созам. Вақте ки мо ин оятро иқтибос меорем, мо аксар вақт онро аз заминаи худ берун меорем, то ҳақиқати аҷиби муҳаббати бениҳоят Худоро ба мо таъкид кунем. Аммо вақте ки мо ба порча бармегардем, мо ҷанбаи дигари ин муҳаббати аҷибро пайдо мекунем, ки онро барои мо боз ҳам гаронбаҳотар мегардонад.
Ояти мо муҳаббати Худоро бо навъи муҳаббате, ки дар ояти 7 зикр шудааст, муқоиса мекунад:
«Зеро базӯр барои марди одиле касе мемирад; аммо шояд барои марди нек касе ҳатто ҷуръат кунад, ки бимирад.»
Дар юнонӣ, ин оят айнан чунин аст: «барои марди нек касе ҳатто ҷуръат кунад, ки бимирад.» Артикли муайян «ин» дар матни аслӣ мавҷуд аст. Павлус мегӯяд, ки агар чунин мард воқеан вуҷуд дошта бошад — касе, ки ба таври истисноӣ нек аст — шояд касе омода бошад, ки барои ӯ бимирад.
Павлус қаблан дар Румиён изҳор дошта буд, ки
«Ҳеҷ кас одил нест, на, ҳеҷ кас; Ҳеҷ кас намефаҳмад; Ҳеҷ кас Худоро намеҷӯяд. Ҳама аз роҳ баргаштаанд; Ҳама якҷоя бефоида шудаанд; Ҳеҷ кас некӣ намекунад, на, ҳеҷ кас» (Румиён 3:10–12).
Аммо Яке буд, ки Навиштаҳо ба Ӯ ишора мекунанд ҳамчун «Одили Ягона» (1 Юҳанно 2:1).
Тавре ки мо аллакай дидем, ҳолати инсон ҳамчун беқувват, бехудо, гуноҳкор ва душмани Худо будан ҷамъбаст шудааст. Чаро касе бояд ҷони худро барои чунин ашхос фидо кунад?
Ибораи «Аммо Худо» дар ояти мо муҳаббати нотавони инсонии моро бо муҳаббати бепоёни Худо муқоиса мекунад. Он нишон медиҳад, ки Худо муҳаббати Худро ба мо оғоз кард, вақте ки мо ба Ӯ ҳеҷ чизе барои баргардонидан надоштем. Худои мо Ҳамон аст, ки
«Худованд, Худои Худованд, меҳрубон ва раҳим, пурсабр ва фаровон дар некӣ ва ростӣ…» (Хуруҷ 34:6).
Ояти имрӯзаи мо хусусияти Худои моро таъкид мекунад — Ҳамоне, ки
«дар бораи ваъдаи Худ суст нест, чунон ки баъзеҳо сустиро мешуморанд, балки нисбат ба мо пурсабр аст, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9).
Петрус инчунин ба мо мегӯяд,
«Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад, дар ҷисм кушта шуд, аммо аз ҷониби Рӯҳ зинда гардонида шуд» (1 Петрус 3:18).
Салиб ҳама як қисми нақшаи илоҳии муҳаббати Худо буд.
Лаҳзаи муҳим барои имрӯз:
Муҳаббати Худо ба мисли қудрати Ӯ бузург аст. Он бепоён аст – он на андоза ва на интиҳо дорад
