Вақтҳое мешавад, ки ман ба худ иҷозат додаам, ки аз озмоишҳо ва мусибатҳои маъмулии зиндагӣ дар ин ҷаҳони афтода рӯҳафтода шавам. Ман иқрор мешавам, ки аз ҳама манзараҳои зебое, ки чашмони кӯрам аз даст медиҳанд, ва аз вобастагии худам ба дигарон танҳо барои ҳаракат дар ҷаҳони торикам, каме худписандӣ дорам. Аммо, дар Забур 43, ман бовар дорам, ки барои рӯҳ бисёр чизҳо барои рӯҳбаландӣ вуҷуд дорад! Дар ин забур, ман бовар дорам, ки мо овози содиқони Исроилро мешунавем, ки сарфи назар аз озмоишҳое, ки душманони атрофашон ба вуҷуд овардаанд, орзуи тасдиқи Худовандро доранд ва мехоҳанд, ки Ӯ онҳоро ба амният ва истироҳат роҳнамоӣ кунад. Ман дар ҳақиқат бовар дорам, ки фарзанди Худои ҳар насл метавонад аз фикрҳои оятҳои 3 ва 4 шодӣ кунад: «Эй, нур ва ҳақиқати Худро бифирист! Бигзор онҳо маро роҳнамоӣ кунанд; бигзор онҳо маро ба кӯҳи муқаддаси Ту ва ба хаймаи Ту биёранд. Он гоҳ ман ба қурбонгоҳи Худо, ба Худои шодии беандозаи худ хоҳам рафт; ва бо арфа Туро ҳамду сано хоҳам гуфт, эй Худо, Худои ман».
Дар замонҳои тангдастӣ, оё дилҳои мо ба Худованд фарёд намекунанд, ки нур ва ҳақиқати Худро ба мо бифиристад? Дар замонҳои душвориҳои бузург, Худованд моро ба дуо ва ба Каломи Худ роҳнамоӣ хоҳад кард, ки ин муоширати муборак бо Ӯст. Чӣ қадар аҷиб аст, ки дар рӯзи Худованд бо бародарони худ ҷамъ оем, бо Масеҳ дар миёни мо, ва бо дилҳо ва лабҳои пур аз ҳамду сано ва ибодат. Мо масеҳиён бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки ҳарчанд мо дар ҷаҳони афтода роҳ меравем, аммо рӯзе хоҳад омад, ки мо он фарёдро аз боло хоҳем шунид, ва Худованди мо Исо ба абрҳо бармегардад, то моро ба назди Худ барад, то абад бо Ӯ бошем!
Бинобар ин, дилҳои мо, ҳар чӣ насиби мо бошад, метавонанд бо забурнавис ҳамроҳ шаванд ва фарёд зананд: «Эй ҷони ман, чаро афтодаӣ? Ва чаро дар даруни ман нооромӣ? Ба Худо умед дор; зеро ман ҳанӯз Ӯро ҳамду сано хоҳам гуфт, Ӯ кӯмаки чеҳраи ман ва Худои ман аст» (ояти 5).
