«Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд.»Румиён 5:8
Ин ояти аҷоиб ба мо андозаи муҳаббати аҷиби Худои моро нишон медиҳад. Фикре, ки ҳавворӣ Павлус таъкид мекард, дар ҳақиқат аз ояти 6 оғоз мешавад: «Зеро вақте ки мо ҳанӯз беқувват будем, дар вақташ Масеҳ барои бехудоён мурд. Зеро базӯр барои марди одиле касе мемирад; аммо шояд барои марди неке касе ҳатто ҷуръат кунад, ки бимирад.» Ӯ фикри худро то ояти имрӯза то ояти 11 идома медиҳад: «Пас, акнун, ки бо хуни Ӯ сафед карда шудаем, аз ғазаб ба воситаи Ӯ наҷот хоҳем ёфт. Зеро агар вақте ки мо душман будем, ба воситаи марги Писари Ӯ бо Худо оштӣ карда шуда бошем, пас, акнун, ки оштӣ карда шудаем, ба воситаи ҳаёти Ӯ наҷот хоҳем ёфт. Ва на танҳо ин, балки мо дар Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ низ шодӣ мекунем, ки ба воситаи Ӯ акнун оштӣ гирифтаем» (оятҳои 9–11).
Дар ин оятҳо (оятҳои 6–11), мо чор чиз дорем, ки он чиро, ки мо пеш аз ин «аммо Худо» будем, тасвир мекунанд.
Мо беқувват будем
мо ба худ кӯмак карда наметавонистем. Ин на танҳо моро аз ҷиҳати ҷисмонӣ, балки аз ҷиҳати ахлоқӣ низ тасвир мекунад. Мо қобилияти тағир додани роҳҳо ё рафтори худро надоштем; мо дар роҳе будем, ки ба Худои муқаддас ва одиле комилан муқобил буд. Ин дар калимаи навбатӣ қавитар зоҳир мешавад.
Мо бехудо будем
Ин фикрро дорад, ки агар ба худамон вогузошта шавем, мо ба Худо ҳеҷ фикре намекардем. Китоби Муқаддас ба мо хабар медиҳад, ки,
«Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке ба роҳи худ рафт» (Ишаъё 53:6).
Мо гуноҳкор будем
яъне мо ҳадафро аз даст додем. Мо аз рӯи табиат ва амал гуноҳкор ҳастем. Худо меъёри муқаддаси ҷалоли Худро дорад, ва мо аз он камӣ мекунем:
«Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).
Мо душманони Худо будем
Калимаи чорум шояд қавитарин бар зидди мо бошад. Мо бо Худо душманӣ доштем. Ҳавворӣ Яъқуб ба мо мегӯяд,
«Эй зинокорон ва зинокорон! Оё намедонед, ки дӯстӣ бо ҷаҳон душманӣ бо Худост? Пас, ҳар кӣ хоҳад, ки дӯсти ҷаҳон бошад, худро душмани Худо месозад» (Яъқуб 4:4).
Ин чор калима комилан рӯҳафтодакунанда мебуданд, агар «Аммо Худо» дар ояти имрӯза намебуд. Зеро ҳатто вақте ки мо дар ҳолати заиф, бехудо ва гуноҳкори худ бо Худо душманӣ доштем, Ӯ муҳаббати Худро ба мо комилан ва ошкоро нишон дод, ки Писари Худро фиристод, то барои мо бимирад.
Онро боз хонед — ва таваққуф кунед, то мулоҳиза ронед ва ба Ӯ барои нишон додани муҳаббаташ ба мо шукр гӯед.
Лаҳзаи имрӯза
Муҳаббати Худо буд, ки ҷуст Аз гуноҳ моро озод кард, Ки Писарро дод, ки хуни гаронбаҳояш Озодии моро ба амал овард. — Ҷорҷ Виграм
