Шукр ба Худо
Ҳангоми омода кардани ин нашрия ман аз якчанд чиз ба ҳайрат афтодам. Аввалин ин арзёбии комили Худо аз ҷаҳони имрӯза аст, ҳатто чунон ки Рӯҳи Худо онро ба воситаи ҳавворӣ Павлус дар китоби Румиён қариб 1,960 сол пеш баён карда буд! Ҳукми харобиоваре, ки ин ҷаҳонро аз ҷониби Худои Муқаддастарин интизор аст, хеле мувофиқ аст. Аммо хислати меҳрубони Худо чӣ? Мо дар ҷаҳон мешунавем, «Чӣ тавр Ӯ метавонад меҳрубон бошад, агар Ӯ сайёраро нобуд кунад ва одамонро ба азоби абадӣ дар дӯзах фиристад?»
Нуқтаи дуюм ба ин савол ҷавоб медиҳад. Он комилан дар Худованд Исои Масеҳ ва он чизе ки Ӯ дар салиб кардааст, ёфт мешавад.
Худо муҳаббати Худро нисбат ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гунаҳкорон будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8 NASB). Ин кори Ӯ дар бораи гуноҳи инсон таъми аввалини хушхабар – Инҷилро медиҳад.
Ман аз истилоҳи юноние, ки Худо дар Навиштаҳо барои тавсифи қудрати Инҷил истифода кардааст, ба ҳайрат афтодам. Инро барои шумо мегузорам, то ҳангоми хондани ин маҷалла онро кашф кунед, ман танҳо қайд мекунам, ки он қудратеро, ки метавонад ба осонӣ ҳар як шахсро аз касе, ки бо Худо ҳеҷ коре кардан намехоҳад, ба касе, ки барои дар хонаи Ӯ будан мувофиқ аст, тавсиф мекунад. Ин кори Ӯ ва танҳо Ӯст!
Мақолаҳои ин моҳ ба мо хотиррасон мекунанд, ки шахс бояд пешниҳоди наҷоти Худоро ихтиёрона қабул кунад, то меваҳои онро ба даст орад. Мо метавонем тӯҳфаҳои заминиро дар назар дошта бошем: мо ё онҳоро кушоданашуда дар ҷои худ мегузорем ё баракатеро, ки аз ҷониби бахшанда пешбинӣ шудааст, қабул, мекушоем ва мегирем. Оё шумо тӯҳфаи наҷоти Худоро қабул кардаед?
Мо дар роҳи рӯҳонии худ мисли кӯдакон ҳастем. Аммо мо Падари комиле дорем, ки пайваста муҳаббати Худро ба мо бо роҳҳои гуногун нишон медиҳад. Ва имондорон ба воситаи кори анҷомёфтаи Масеҳ ҳамчун мувофиқ барои дар ҳузури Ӯ будан дида мешаванд, ҳарчанд мо ҳанӯз дар ин ҷаҳон бо гуноҳ мубориза мебарем. Ин воқеан аҷиб аст!
Дар робита ба ҳама чизҳое, ки Худо барои онҳо карда буд, бобову бибии ман ин оятро дар санги қабри худ нақш карда буданд:
Аммо шукр ба Худо, ки ба мо ғалабаро ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ медиҳад (1 Қӯринтиён 15:57 KJV). Бигзор ҳар яки мо ба Ӯ шукр гӯем, дар ҳоле ки мо аз фаровонии тӯҳфаи Ӯ пурратар баҳра мебарем!
