«Биёед, ҳоло, биёед, бо ҳам муҳокима кунем,» мегӯяд Худованд. «Гарчанде ки гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд ҳам, онҳо мисли барф сафед хоҳанд шуд; гарчанде ки онҳо мисли қирмиз сурх бошанд ҳам, онҳо мисли пашм хоҳанд шуд.» (Ишаъё 1:18)
Эй ҷони ман! Худои ту туро ба ҳуҷраи қабули Ӯдаъват мекунад! Покии бепоён мехоҳад бо палидии бузургмуҳокима кунад! Худо хам мешавад, то бо хоксухан гӯяд! Аз вохӯрӣ натарс. Ин аз ҳама меҳрубонтарин — ва ҳамчунин аз ҳама аҷибтарин конфронсҳост. Худи Яҳува хомӯширо мешиканад! Ӯ беҳтарин хабарҳоеро, ки ҷони гумшуда ё ҷаҳони гумшуда метавонад бишнавад, мегӯяд: «Худо дар Масеҳ ҷаҳонро бо Худ оштӣ медиҳад, гуноҳҳои онҳоро ба онҳо ҳисоб намекунад.» Чӣ! Гуноҳҳои арғувонӣ ва гуноҳҳои қирмизӣ! ва ҳамаи инҳо бахшида ва фаромӯш карда шаванд! Худои одилона «одилона»-ро беадолатӣ мекунад! — тавонотарин аз ҳама мавҷудот, меҳрубонтарин аз ҳама!
Оҳ! дар ту чӣ ҳаст, ки сазовори чунин муҳаббат бошад? Ту метавонистӣ Худои худро танҳо ҳамчун «оташи сӯзон» медонистӣ ва дар пеши ту чизе ҷуз «интизории даҳшатноки интиқом» намебуд! Ин конфронси меҳрубон туро даъват мекунад, ки тарсу ҳаросҳои худро аз байн барӣ! Он ба ту мегӯяд, ки дигар «чизи даҳшатнок» нест, балки чизи муборак аст, ки ба дасти Ӯ афтӣ! Оё ту ба пешниҳодҳои Ӯ розӣ шудӣ? То он даме, ки ту бо Ӯ оштӣ накунӣ, хушбахтӣ ба синаи ту бегона хоҳад буд.
Гарчанде ки ту ҳама чизи дигарро дошта бошӣ ҳам, агар аз Худо маҳрум бошӣ — ту дар ҳақиқат маҳрум хоҳӣ буд! Худованд! Ман меоям! Чун файзи бахшояндаи ту озодона пешниҳод мешавад, ман низ онро озодона қабул хоҳам кард. Бигзор ҳоло ҳам ман ба садоҳои шодиовар гӯш диҳам: «Писар! Духтар! дилшод бош! Гуноҳҳои ту, ки бисёранд — ҳама бахшида шудаанд!» (Матто 9:2)
