Дар ин дунё ду роҳ вуҷуд дорад. Роҳи васеъ ва роҳи танг. Роҳе, ки ба дӯзах мебарад ва роҳе, ки ба осмон мебарад. Роҳи марг ва роҳи зиндагӣ.
Агар шумо Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул карда бошед, пас шумо метавонед бидонед, ки Худо барои шумо роҳи нек дорад. Дар миёни бесарусомонии ин ҷаҳон. Дар миёни номуайянӣ ва бетартибӣ. Дар миёни тарсҳо ва ташвишҳо.
Худо роҳи комиле дорад, ки дар он Ӯ мехоҳад шуморо шахсан роҳнамоӣ кунад. Шумо метавонед ба ин қатъиян бовар кунед!
Дар 2 Подшоҳон 22:31 Довуд мегӯяд:
«Худо — роҳи Ӯ комил аст.»
Аммо на танҳо инро мегӯяд. Ду ояти баъдӣ идома медиҳад:
«Ӯ роҳи маро комилан ҳамвор мекунад» (2 Подшоҳон 22:33, тарҷумаи Дарби).
Довуд инро худаш таҷриба кардааст — ва ин маҳз ҳамон чизест, ки ҳар яки мо имрӯз ҳам метавонем ба таври воқеӣ таҷриба кунем. Зеро Худо тағйир намеёбад!
Ҳоло мо ба таври муфассал дида мебароем, ки ин роҳ чӣ гуна аст ва чӣ дар бар мегирад. Роҳ ҳамеша бехатар аст, ки Худо бо мост. Ҳатто агар роҳи Ӯ баъзан барои мо нофаҳмо бошад ҳам, он роҳи хирадмандона аст. Ин роҳест, ки дар он мо монеаҳоро бартараф мекунем. Ин роҳи баракат аст, ки Худо мехоҳад ба мо омӯзонад.
Таъсирбахш аст, ки чӣ қадар порчаҳои Китоби Муқаддас дар бораи ин роҳ сухан мегӯянд. Баъзеи онҳо аслан ба халқи Исроил ишора мекунанд; аммо мо метавонем онҳоро имрӯз низ ба худ татбиқ кунем ва ба ин васила дар имон қавӣ гардем ва аз нав ҷуръат гирем!
Роҳи бехатар
Роҳи Худо роҳи бехатар аст. Ин роҳест, ки танҳо Худованд онро дақиқ медонад. Дар ин роҳ Ӯ моро аз бадӣ ва аз ҳамлаҳои душман нигоҳ медорад.
Дар китоби Аюб, роҳи Худо хеле зебо тасвир шудааст:
«Он роҳро ҳеҷ паррандаи дарранда намедонад, ва чашми уқоб онро надидааст. Ҳайвонҳои мағрур онро поймол накардаанд; шер аз болои он нагузаштааст» (Аюб 28:7, 8).
Имрӯз мо метавонем бигӯем: Худо барои фарзандони Худ роҳе кушодааст, то онҳо бехатар ва бо сулҳи амиқ дар дилҳояшон роҳ раванд.
Худо дар роҳ бо мост
Ғайр аз ин, мо бояд бидонем, ки Худо дар роҳе, ки моро мебарад, бо мост. Мо ин роҳро танҳо тай намекунем. Яъқуб инро таҷриба кард. Ӯ аз бародараш Эсов ба сарзамини дур гурехт ва пас аз солҳои зиёд баргашт.
Ба қафо нигоҳ карда, ӯ метавонист бигӯяд:
«Худое, ки дар рӯзи тангии ман ба ман ҷавоб медиҳад ва дар ҳар куҷое ки рафтаам, бо ман будааст» (Ҳастӣ 35:3).
Худо ӯро аз ҳама хатарҳо содиқона нигоҳ дошт.
Худованд низ дар роҳ бо халқи Худ буд, вақте ки онҳо Мисрро тарк карданд. Ӯ онҳоро дар сутуни абр ва сутуни оташ ҳамроҳӣ кард. Ӯ онҳоро нигоҳ дошт, муҳофизат кард ва роҳнамоӣ намуд.
Рӯзона Ӯ онҳоро тавассути сутуни абр роҳнамоӣ мекард ва шабона Ӯ дар сутуни оташ бар онҳо медурахшид, то онҳо метавонистанд бехатар роҳи худро тай кунанд (ниг. Хуруҷ 13:21,22).
Баъдтар, дар сафар тавассути биёбон, Худо ба Мусо ваъдаи аҷибе дод:
«Ҳузури Ман бо ту хоҳад рафт, ва Ман ба ту оромӣ хоҳам дод» (Хуруҷ 33:14).
Ин суханон аллакай бисёриҳоро, ки сафари душворе дар пеш доштанд, рӯҳбаланд кардаанд. Вақте ки Худо бо мо роҳ меравад, мо набояд битарсем! Ӯ пеш аз мо меравад ва дасти муҳофизатии Худро бар мо нигоҳ медорад.
Чунон ки дар Ишаъё 52:12 хеле зебо гуфта шудааст:
«Зеро ки Худованд пеш аз шумо хоҳад рафт, ва Худои Исроил посбони пушти шумо хоҳад буд» (Ишаъё 52:12).
Худо моро низ ҳангоми роҳ рафтан дар роҳи Ӯ ва аз Ӯ кӯмак пурсидан нигоҳ медорад. Вақте ки Эзро ва баъзе аз мардум сафари душворро аз Бобил ба Ерусалим анҷом доданд, онҳо дуо карданд. Онҳо рӯза гирифтанд ва худро дар назди Худо фурӯтан карданд. Онҳо ин корро карданд, то барои худ ва фарзандонашон роҳи ҳамворро талаб кунанд. Ва Худо ба таври аҷибе ҷавоб дод.
Эзро дар бозгашт менависад:
«Дасти Худои мо бар мо буд, ва Ӯ моро аз дасти душман ва аз каминҳо дар роҳ наҷот дод» (Эзро 8:31).
Дар Масалҳо 2, Сулаймон ба таври мувофиқ мегӯяд, ки Худованд «роҳи муқаддасони Худро назорат мекунад» (ниг. Масалҳо 2:8).
