Барраи Худо
«Худо худаш барраро барои қурбонии сӯхтанӣ медиҳад». — Ҳастӣ 22:8 NIV
Минтақаи атрофи Байт-Лаҳм барои парвариши гӯсфанд мувофиқ буд. На танҳо чарогоҳи хуб буд, балки дар нишебиҳои кӯҳҳо ғорҳои сершумор низ мавҷуд буданд, ки чӯпонон метавонистанд онҳоро барои паноҳгоҳ истифода баранд. Ғайр аз ин, дар Ерусалими наздик бозори аълои ин гӯсфандон вуҷуд дошт. Бисёре аз гӯсфандони Байт-Лаҳм барои қурбонӣ дар маъбад парвариш карда мешуданд. Дар рӯзҳои махсуси ид дар тақвими динии Исроил, ҳазорон яҳудиён аз тамоми Империяи Рум ба шаҳри муқаддаси худ меомаданд, то қурбонӣ кунанд. Ба ҷои он ки барраҳои қурбонии худро аз хонаҳои дурдасташон интиқол диҳанд, онҳоро дар Ерусалим мехариданд. Аз рӯи қонун, гӯсфандоне, ки барои қурбонӣ пешбинӣ шуда буданд, бояд бе айбу нуқсон бошанд (Хуруҷ 12:5; Ибодат 22-23; Ададҳо 28-29). Аз ин сабаб, чӯпонон дар минтақаи Байт-Лаҳм гӯсфандони махсуси худро бодиққат назорат мекарданд.
Барраи махсус: «Барраи шумо бе айбу нуқсон бошад» (Хуруҷ 12:5 Amp).
Зиёда аз 2000 сол пеш, дар Байт-Лаҳм як Барраи хеле махсус таваллуд шуд. Ӯ таваллуд шуд, то ҳамчун Барраи қурбонӣ дар Ерусалим бимирад. Ӯ бе айбу нуқсон таваллуд шуд ва бодиққат назорат карда шуд, то боварӣ ҳосил кунад, ки Ӯ Барраи комил барои қурбонӣ аст. Дар вақташ ин Барраро Худо худаш ба ҷои қурбонӣ овард – қурбонӣ барои гуноҳҳои халқе, ки Ӯ дӯст медошт. Ҳамин тавр, чунон ки Яҳёи Таъмиддиҳанда эълон кард, Исо Барраи Худо буд, «ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29,36).
Барраи Худо беайб буд. Дар Барраи комиле, ки Худо барои қурбонӣ дода буд, гуноҳе набуд. Китоби Муқаддас ба таври возеҳ мегӯяд, ки Худованд Исои Масеҳ бегуноҳ буд:
Ӯ гуноҳе накард (1 Петрус 2:22).Ӯ гуноҳро намедонист (2 Қӯринтиён 5:21).Дар Ӯ гуноҳе нест (1 Юҳанно 3:5).
Ду маротиба дар ҳаёти заминии Худованди мо Исо, овози Падар аз осмон шунида шуд, вақте ки Ӯ Барраи беайби Худро мушоҳида мекард:
Ин Писари Ман аст, ки Ман Ӯро дӯст медорам; аз Ӯ хеле хушнудам (Матто 3:17; 17:5).
Дар хотир доред, ки ин эъломияи илоҳӣ на танҳо дар соли охири хидмати оммавии Худованди мо (17:5), балки дар таъмиди Ӯ ҳатто пеш аз оғози хидмати оммавии Ӯ низ гуфта шуда буд. Пеш аз ҳар гуна мӯъҷизаҳо ё суханрониҳои бузурги Ӯ, Худо эълон кард, ки ин Барра беайб аст.
Дар бораи Исо фикр кунед, ки чӣ тавр Ӯ калон мешуд. Ҳамчун писарбача, Ӯ ҳеҷ гоҳ дар бозиҳо ё таҳсил фиреб намедод; Ӯ ҳеҷ гоҳ бо чанд бозича ва ашёи шахсии худ худхоҳ набуд; Ӯ ҳамеша ба волидон ва муаллимони худ рост мегуфт. Ҳамчун ҷавон, Ӯ ҳеҷ гоҳ дар устохонаи дуредгарӣ аз сабаби гум шудани асбобҳо ё чӯби бад оромӣ худро гум намекард; Ӯ ҳеҷ гоҳ аз ноумедӣ даст намебардошт ё овози худро баланд намекард. Вақте ки Ӯ ба мардӣ расид, фикрҳои Ӯ дар бораи ҷинси муқобил ҳамеша пок буданд; Ӯ ҳамеша волидони худро эҳтиром мекард. Чӣ қадар мо аз гуноҳҳо ва табиати гуноҳкори худ маҳкум мешавем, вақте ки дар бораи Барраи беайби Худо фикр мекунем!
Барраи озмудашуда: «Ӯ зулм дид ва азоб кашид, вале даҳони худро накушод; Ӯро мисли барра ба қатл бурданд...» (Ишаъё 53:7а).
Тақрибан 33 сол, Барраи Худо шабу рӯз дар зиндагии пур аз азобҳо ва ҷалбҳо озмуда шуд, вале Ӯ «бегуноҳ» буд (Ибриён 4:15). Ва он гоҳ он рӯзе дар таърих фаро расид, ки Барраи Худо «Худро беайб ба Худо қурбонӣ кард» (Ибриён 9:14), то ки мо аз гуноҳ пок шавем. Чӣ тавре ки Исроили Аҳди Қадим аз ғуломӣ дар Миср ба воситаи хуни рехташудаи барраи Фисҳ наҷот ёфт (Хуруҷ 12), мо низ «бо хуни гаронбаҳои Масеҳ, Барраи беайбу нуқсон» наҷот ёфтаем (1 Петрус 1:19).
Барраи Худо хомӯш буд. Вақте ки бо Ӯ бад муносибат мекарданд, Худованд Исо ҳеҷ фиреб, интиқом ё таҳдид нагуфт (1 Петрус 2:22-23). Вақте ки Ӯро ба дурӯғ айбдор мекарданд, Ӯ эътироз накард ва талаб накард, ки шунида шавад (Матто 26:62-63; 27:12-14). Вақте ки Ӯ азоб мекашид ва мавриди ҳамла қарор мегирифт, Ӯ шикоят накард, талхӣ баён накард ё барои интиқоми фаврӣ фарёд накард – ҳарчанд ҳамеша дар қудрати Ӯ буд, ки ин корро кунад (Матто 26:53). Чӣ қадар Худованди мо дар хомӯшии худ аз мо фарқ дошт. Аксар вақт мо чунон ба худписандӣ ғарқ мешавем ва чунон ба худсафедкунӣ майл дорем, ки хомӯш монданро ғайриимкон мешуморем. Мувофиқи 1 Петрус 2:23, мо набояд «интиқом гирем», ҳатто вақте ки бо мо беадолатона муносибат мекунанд, зеро мо даъват шудаем, ки ба намунаи Худованди худ пайравӣ кунем.
Хомӯшии Барраи Худо 700 сол пеш аз омадани Ӯ аз ҷониби пайғамбар Ишаъё пешгӯӣ шуда буд. Дар пешгӯии ӯ мо Масеҳи ояндаро ба барраи хомӯш монанд мебинем (Ишаъё 53:7). Гӯсфандоне, ки пеш аз пашмгирандагони худ хомӯшанд ва дар роҳи қатл хомӯшанд, аксаран аз он чизе, ки қариб аст рӯй диҳад, огоҳ нестанд. Аммо бо Барраи Худо ин тавр набуд. Ӯ комилан огоҳ буд, ки дар авҷи ҳаёти худ, Ӯ қариб аст «аз замини зиндагон бурида шавад» (53:8). Ва бо вуҷуди ин, Ӯ мисли баррае буд, ки ба қатл бурда мешавад ва мисли гӯсфанде пеш аз пашмгирандагон – хомӯш!
Барраи пашмгирифташуда: «...ва чунон ки гӯсфанд пеш аз пашмгирандагони худ хомӯш аст, Ӯ низ даҳони худро накушод» (Ишаъё 53:7б).
Ҳарчанд хомӯшӣ фикри асосӣ дар муқоисаи Худованд Исо бо гӯсфандест, ки қариб аст пашм гирифта шавад, шояд як хатти иловагии фикр барои мулоҳиза дар идеяи пашмгирӣ вуҷуд дошта бошад. Худованди мо бешубҳа барои хотири мо дар роҳи салиб пашм гирифта шуд. Ӯ ихтиёран худро аз «либосҳои» осмонии ҷалол ва бузургии худ маҳрум кард, вақте ки ба ин замин омад ва инсониятро ба худ гирифт. Ӯ дар тамоми хидмати оммавии худ аз шарафи ҳаққи худ маҳрум карда шуд. Миллати Исроил пайваста Ӯро беэҳтиромӣ мекард, вақте ки Ӯро ҳамчун Масеҳи худ қабул намекарданд – ҳатто пас аз он ки Ӯ ҳамаи шаҳодатномаҳои заруриро пешниҳод кард. Беэҳтиромии онҳо воқеан ба он дараҷа расид, ки Масеҳро ба иттиҳод бо шайтон айбдор карданд!
Худованди мо пашмгириро аз сар гузаронд аз шаъну шарафи шахсӣ, махсусан дар давраи муҳокима ва салиби худ. Ӯро масхара карданд ва туф карданд. Ӯро нафрат карданд ва ҳамчун кирм муносибат карданд, на инсон (Забур 22:6). Ӯро ба маънои аслӣ аз либосҳояш маҳрум карданд, ки ин дар он фарҳанг як амали шармовар ва махсусан таҳқиромез буд.
Дар ниҳоят, раванди пашмгирӣ адолати худи Ӯро дар бар мегирифт, зеро Ӯ гуноҳбардор шуд. Албатта, ин маънои онро надорад, ки Худованд Исо ҳеҷ гоҳ аз моҳияти шахсии худ камтар аз комилан одилона шуд. Аммо, ҳамчун ҷойгузини мо дар салиб, Ӯ гуноҳи моро ба худ гирифт. Хашми пурраи Худо бар зидди гуноҳи мо бар Ӯ афтод, гӯё ки мо, беадолатон, дар он салиб овезон будем. Аз сабаби «пашмгирии» Масеҳ мо бо адолат «пӯшида» шудаем (2 Қӯринтиён 5:21). Ниҳоят, пашмгирӣ ҳаёти ҷисмонии Худованд Исоро дар бар мегирифт. Ӯ ихтиёран ҳаёти худро барои мо дар марг – ҳатто марг дар салиб! – дод (Филиппиён 2:5-8). Хомӯшии беғаразонаи Барраи Худо дар тӯли як умр пашмгирӣ дар муқоиса бо шикоятҳои доимии мо ба таври назаррас фарқ мекунад.
Барраи қурбонӣ: «Инак, Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29).
Барраи Худо қурбонӣ шуд. Марги Масеҳ тасодуфи таърих набуд. Аз назари табиӣ, чунин ба назар мерасид, ки Исои Носирӣ тасодуфан дар ҷои нодуруст ва дар вақти нодуруст қарор дошт. Кош Ӯ дар Ҷалил мемонд! Кош Ӯ худро муҳофизат мекард! Кош Ӯ вақте ки имконият дошт, фирор мекард! Аммо аз нуқтаи назари илоҳӣ ҳама чиз мувофиқи нақша ва саривақт буд (Аъмол 2:23).
Исои Масеҳ Барраи Худо буд, ки ба ҷои қурбонӣ оварда шуд. Солҳои зиёд пеш, дар замони Иброҳим, Худо дар вақти муносиб барраи махсусеро барои қурбонии сӯхтанӣ дода буд (Ҳастӣ 22). Ҳоло Худо Барраи махсуси худро барои қурбонии якдафъаина барои гуноҳ медод. Бешубҳа, Масеҳ иҷрои ниҳоии ваъда буд:
Худо худаш Барраро барои қурбонии сӯхтанӣ медиҳад (Ҳастӣ 22:8).
Барраи истода: «Он гоҳ Барраеро дидам, ки гӯё кушта шуда буд, дар маркази тахт истода буд» (Ваҳй 5:6).
Барраи Худо ҳоло истодааст. Ҳарчанд Ибриён 1:3 ва 10:12 ба мо хабар медиҳанд, ки Худованд Исо дар дасти рости Худо нишастааст, ҳавворӣ Юҳанно дар рӯъёи худ аз оянда Барраеро дид, ки истода буд (Ваҳй 5:6). Ин дар Китоби Муқаддас зиддият нест, балки забони маҷозӣ аст, ки барои ифодаи ҳамон идея истифода мешавад, зеро Исо ба маънои аслӣ барра нест. Вақте ки Ибриён мегӯяд, ки Масеҳ «нишаст», мо мефаҳмем, ки қурбонии Масеҳ барои гуноҳҳои мо кофӣ аст (Ибриён 1:3). Кори қурбонии Ӯ ҳамчун ҷойгузини мо ба итмом расидааст. Масъалаи гуноҳҳои мо ҳал шудааст ва дигар ба қурбонии хун ниёз нест. Худоро шукр! Рӯъёи Барраи истода ҳамон ҳақиқатро ифода мекунад. Барраи Худо дигар дар қурбонгоҳ кушта намехобад. Як бор ва барои ҳама кушта шуда, Ӯ ҳоло дар пирӯзии эҳё истодааст.
Вақте ки мо дар Ваҳй 5 (нигаред ба саҳ. 3) мехонем, ба мо назаре ба Барраи Худо дода мешавад, ки ситоиш ва шарафи ҷаҳонӣ мегирад. Баррае, ки дар шаҳраки хурди Байт-Лаҳм таваллуд шудааст, то абад ҳамчун маркази таваҷҷӯҳ ва ибодати абадӣ хоҳад истод. Оё Барраи Худо ҳоло маркази таваҷҷӯҳ ва ибодати мост?
