Нақшаи илоҳӣ
«Ҳама чиз» аз ҷониби Писар офарида шудааст (Қӯлассиён 1:16 NIV). Ин махлуқоти оқилро, аз қабили фариштагон ва одамонро дар бар мегирад, ки дар доираи маҳдудиятҳо озоданд, ки ҳар чӣ хоҳанд, кунанд. Баъзе фариштагон гуноҳ кардаанд (2 Петрус 2:4) ва ҳамаи одамон «гуноҳ кардаанд» (Румиён 3:23). Худо аз аввал медонист, ки чӣ мешавад, аммо Ӯ нақша дошт, ки бо он мубориза барад.
Нақшаи Худо
Дар нақшаи Худо Писари маҳбуби Ӯ «ҷисм мешуд» (Юҳанно 1:14) ва «дар инсоният шарик мешуд, то ки бо марги Худ» (Ибриён 2:14) Ӯ «аъмоли иблисро нест кунад» (1 Юҳанно 3:8). Ба воситаи марги Ӯ имондорон «аз доми иблис, ки онҳоро асир карда буд, то иродаи ӯро ба ҷо оваранд, раҳо мешуданд» (2 Тимотиюс 2:26).
Мо бори аввал мебинем, ки ин дом бо Ҳавво ва Одам амал мекунад!
Раҳоӣ аз ин асорат, дар нақшаи Худо, барои одамон вақте имконпазир мегардад, ки онҳо аз ҷониби Писар наҷот ёбанд. Писар, Худованди мо Исои Масеҳ, «хуни гаронбаҳои Худ ... [ҳамчун] Баррае беайбу нуқсон»-ро мерехт (1 Петрус 1:19-20). Инчунин, «аз бунёди ҷаҳон» «китоби ҳаёти Барраи забҳшуда» вуҷуд дошт (Ваҳй 13:8 JND). Дар он номҳои онҳое, ки дар ҳар як давр ба Худо имон оварда буданд ва ҳаёти ҷовидонӣ доштанд, навишта мешуд. Мутаассифона, радкунандагони роҳи наҷоти Худо низ буданд. Номҳои онҳо «дар китоби ҳаёт навишта нашуда» ва онҳо «ба кӯли оташ» (Ваҳй 20:15 NIV) барои абадият партофта мешуданд – эҳтимолан «оташи абадӣ, ки барои иблис ва фариштагони ӯ омода шудааст» (Матто 25:41).
Имондорон дар давраи ҳозира бояд махсус бошанд
Имондорон аз рӯзи Пантикост (Аъмол 2:1-41) ҳоло ҷузъи «бадани Масеҳ» (1 Қӯринтиён 12:12,27), яъне Калисо мебошанд. Писари Худо ҳамчун Масеҳ омад, то Калисоро ташкил кунад (Матто 16:16-18) ва Ӯ «калисоро дӯст дошт ва Худро барои он дод, то онро муқаддас гардонад, онро бо шустани об ба воситаи калом пок созад ва онро ба Худ ҳамчун калисои дурахшон, бе доғ ё чин ё ягон нуқсони дигар, балки муқаддас ва беайб пешниҳод кунад» (Эфсӯсиён 5:25-27).
Вай «арӯс», «зани Барра» (Ваҳй 21:9) номида мешавад ва вақте ки «тӯйи Барра фаро расад» (Ваҳй 19:7), бо Ӯ издивоҷ хоҳад кард. Дар ин тӯй ҳамчун меҳмонон муқаддасони дигар даврҳо, аз ҷумла Яҳёи Таъмиддиҳанда, ки худро «дӯсте, ки домодро ҳамроҳӣ мекунад» (Юҳанно 3:29) номида буд, ҳузур хоҳанд дошт.
Хулоса
Саодате, ки мо, Калисо, бо Худованди худ дар осмон эҳсос хоҳем кард, берун аз тавсифи лафзӣ аст. Аз ин рӯ, Рӯҳулқудс ба истиораҳои арӯс, зан ва издивоҷ муроҷиат мекунад, то чизеро аз он саодат баён кунад. Мо ҳоло, ба истилоҳ, арӯсе ҳастем, ки сахт ошиқ аст, домоди худро мепарастад ва рӯзи тӯйи худро интизор аст. Мо он рӯзро интизорем, ки Ӯ ваъдаи Худро иҷро мекунад – «Бале, Ман ба зудӣ меоям» – ва мо, арӯс, ҳоло мегӯем: «Биё, биё Худованд Исо» (Ваҳй 22:17,20).
Бо раҳмат ва бо доварӣ тори замони маро бофт, Ва ҳамеша шабнамҳои ғам бо муҳаббати Ӯ дурахшиданд. Дастеро, ки роҳнамоӣ кард, баракат медиҳам, дилеро, ки нақша кашид, баракат медиҳам, Вақте ки дар тахт нишастаам, ки ҷалол дар сарзамини Иммануил зиндагӣ мекунад.
Оҳ, ман аз Маҳбуби худ ҳастам, ва Маҳбуби ман аз ман аст; Ӯ гунаҳкори бечораро ба «хонаи шароби» Худ меорад. Ман бар шоистагии Ӯ истодаам; ман мавқеи бехатартареро намедонам, Ҳатто дар он ҷое ки ҷалол дар сарзамини Иммануил зиндагӣ мекунад.
Арӯс ба либоси худ нигоҳ намекунад, балки ба чеҳраи домоди азизаш; Ман ба ҷалол нигоҳ намекунам, балки ба Подшоҳи файзи худ; На ба тоҷе, ки Ӯ медиҳад, балки ба дасти сӯрохшудаи Ӯ: Барра тамоми ҷалоли сарзамини Иммануил аст. — Хонум Анн Росс Кузин (1824-1906)
