Дар ибтидо, «Худо инсонро ба сурати Худ офарид... мард ва зан» (Ҳастӣ 1:27 NIV). Ӯ моддаро гирифт ва инсонро ҳамчун мавҷуди рӯҳонӣ ба сурати рӯҳонии Худ офарид – дар ҳолати пурҷалол! Албатта, душман кӯшиш кард, ки онро вайрон кунад; ӯ Одам ва Ҳавворо ба гуноҳ водор кард, ва акнун Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд» (Румиён 3:23) ва аз ҷалоле, ки Худо пешбинӣ карда буд, кам мондаанд. Дар натиҷа, симои Худо дар инсон олуда шуд – гӯё пирӯзии доимӣ барои Шайтон.
Аммо Худо медонист, ки ин ҳатто пеш аз офарида шудани инсон рӯй медиҳад – ин тааҷҷубовар набуд. Худо нақша дошт! «Офариниши нав» (2 Қӯринтиён 5:17) аз ҷониби Писар анҷом дода мешуд, ки Ӯ инсон, Исои Масеҳ мешуд. Ӯ «пеш аз офариниши ҷаҳон интихоб шуда буд», то «баррае бе айб ва нуқсон» бошад, ки ба воситаи «хуни гаронбаҳои» Ӯ наҷот аз гуноҳ барои онҳое, ки онро қабул мекарданд, имконпазир мегардид (1 Петрус 1:19-20). Нақша ин буд, ки «агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст» (2 Қӯринтиён 5:17). Ҳамин тавр, Ӯ «моро дар Ӯ пеш аз офариниши ҷаҳон интихоб кард» (Эфсӯсиён 1:4).
Дар Ибриён 2:14-15 мо мефаҳмем, ки Масеҳ «дар инсонияти мо шарик шуд, то ки бо марги Худ... қудрати... иблисро нобуд созад – ва онҳоеро, ки... дар ғуломии тарси марг буданд, озод кунад.» Нақша ин буд, ки Масеҳ, ки барои мо мурд, то ки мо «муқаддас ва беайб» бошем (Эфсӯсиён 1:4), ба осмон бармегашт, то он даме ки ҳамаи «онҳое, ки бояд наҷот ёбанд» наҷот ёбанд (Аъмол 2:47 JND). Он гоҳ Ӯ боз барои мо меомад ва «ҷисмҳои пасти моро табдил медод, то ки онҳо мисли ҷисми пурҷалоли Ӯ бошанд» (Филиппиён 3:21). Он гоҳ, дар ҳақиқат, «мо мисли Ӯ хоҳем буд» (1 Юҳанно 3:2).
Азбаски Исо «тасвири дақиқи» мавҷудияти Худо буд (Ибриён 1:3), вақте ки мо мисли Ӯ мешавем, симои Худо дар мо барқарор хоҳад шуд. Худоро ситоиш кунед, Масеҳ пирӯзии бузурге ба даст хоҳад овард!
