«Вале ба Ӯ, ки қодир аст аз ҳар он чи мо металабем ё фикр мекунем, бар тибқи қудрате ки дар мо амал мекунад, беш аз ҳад зиёдтар кунад.» (Эфсӯсиён 3:20) Баъзан мо ҳис мекунем, ки гӯё мо метавонем Худоро бо ҳамаи он чизе ки барои Ӯ ва калисои Ӯ кӯшиш мекунем, ба ҳайрат оварем. Аммо Худо ҳанӯз аз бузургтарин орзуҳои инсонӣ ҳам ба ҳайрат наомадааст (Забур 8:3-4). Шумо ҳеҷ гоҳ ҳадаферо ин қадар бузург намегузоред ё кореро ин қадар муҳим намекунед, ки Худо чизе хеле бузургтаре надошта бошад, ки Ӯ метавонад дар ҳаёт ва ба воситаи ҳаёти шумо анҷом диҳад. Шоул аз Тарсус аз ҳама бештар кӯшиш кард, ки Худоро бо кӯшишҳои худ ба ҳайрат оварад, аммо танҳо фаҳмид, ки бузургтарин дастовардҳои ӯ дар муқоиса бо иродаи Худо барои ҳаёти ӯ танҳо партов буданд (Филиппиён 3:7-8).
Мушкилоти мо дар он аст, ки мо ба нақшаҳои худ хеле ба осонӣ ошиқ мешавем. Агар мо кӯшиш кунем, ки корҳои нек ё душворро анҷом диҳем, мо гумон мекунем, ки мо бояд ҳадди аксар потенсиали ҳаёти худро аз сар гузаронем ва аз ин рӯ Худо бояд аз мо қаноатманд бошад. То он даме ки мо аз Худо нашунидаем, мо ҳатто наметавонем тасаввур кунем, ки ҳаёти мо чӣ гуна шуда метавонад ё Худо чӣ қадар метавонад ба воситаи мо анҷом диҳад.
Мо бояд ба худ хотиррасон кунем, ки Падар «манзараи калон»-ро мебинад, ки қудрати Ӯ аз тасаввуроти маҳдуди мо хеле зиёдтар аст. Мо бояд рӯзномаи худро, ҳарчанд баланд бошад, як сӯ гузорем. Мо ҳеҷ гоҳ набояд аз орзуҳои худ қаноатманд шавем, зеро онҳо дар беҳтарин ҳолат маҳдуданд. Вақте ки мо ба самти Худо пайравӣ мекунем, мо шоҳиди он мешавем, ки дар ҳаёти мо чизҳое рӯй медиҳанд, ки танҳо бо ҳузури пурқудрати Ӯ шарҳ дода мешаванд. Чӣ тавр мо метавонем аз чизе камтар қаноатманд бошем?
