Ҳамеша дар ёд
Баъзан вақте ки ман чизеро дар ёд доштан мехоҳам, онро дар кафи дасти чапам менависам. Албатта, ин паём танҳо то даме ки шуста шавад, боқӣ мемонад.
Вақте ки яҳудиён аз ҷониби душманонашон ҳамла мешуданд, онҳо фикр мекарданд, ки Худо онҳоро фаромӯш кардааст. Аммо ба онҳо гуфта шуд: «Оё модар метавонад кӯдаки ширхораашро фаромӯш кунад ва ба фарзанде, ки таваллуд кардааст, раҳм накунад? Ҳарчанд вай фаромӯш кунад ҳам, Ман туро фаромӯш намекунам! Инак, Ман туро дар кафҳои дастҳоям нақш бастаам; деворҳои ту ҳамеша дар пеши назари Ман ҳастанд» (Ишаъё 49:15-16 NIV). Ин як паёми доимӣ буд, мисли тату. Ерусалим бо деворҳо иҳота шуда буд. Ҳарчанд онҳо дар забти Бобил хароб шуданд, Худо вазъиятро медонист. Аз ин рӯ, новобаста аз шароит, Худо ҳамеша онҳоро дар ёд дошт.
Довуд медонист, ки Худо ҳама чизро дар бораи мо медонад ва моро доимо назорат мекунад: «Эй Худованд, Ту маро тафтиш кардаӣ ва Ту маро медонӣ. Ту медонӣ, ки кай менишинам ва кай мехезам; Ту фикрҳои маро аз дур дарк мекунӣ. Ту рафтуомади маро ва хобидани маро медонӣ; Ту бо ҳама роҳҳои ман ошноӣ. Пеш аз он ки сухане дар забонам бошад, Ту онро комилан медонӣ, эй Худованд» (Забур 139:1-4).
Пас аз марг ва эҳёи Ӯ, Исо аломатҳои салибро дар дастҳояш дошт. Сӯрох кардани бадан имрӯз як изҳороти мӯд аст, аммо инҳо далели муносибати бераҳмона ва азоби бузург буданд. Томас бовар намекард, ки ин Исо аст, агар ӯ аломатҳои мехро дар дастҳояш набинад ва ангушташро ба ҷое, ки мехҳо буданд, нагузорад (Юҳанно 20:25-28). Аммо ӯ вақте ки аломатҳоро дид, бовар кард. Исо ҳанӯз аломатҳои салибро дар бадани эҳёшудаи худ дорад – онҳо доимӣ ҳастанд. Ин маънои онро дорад, ки Ӯ ҳамеша моро ҳамчун онҳое, ки барои онҳо азоб кашидааст, дар ёд хоҳад дошт. Мо ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳем шуд ва набояд аз хатарҳои атрофамон битарсем. Чун захмҳои Ӯ барои ҳамаи онҳое, ки Ӯро мебинанд, намоёнанд, амали бузурги наҷоти Ӯ барои абадият дар ёд хоҳад монд.
