«Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун ва такя накун
- ба фаҳмиши худ; дар ҳамаи роҳҳои худ Ӯро бишнос,
- ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард». Масалҳо 3:5-6 NIV
Халқи баргузидаи Худо ҳама сабаб доштанд, ки ба Ӯ таваккал кунанд. Ӯ онҳоро аз ғуломӣ дар Миср раҳо кард. Ӯ таъқибкунандагони мисрии онҳоро дар Баҳри Сурх нобуд кард (Хуруҷ 14:28). Ӯ эҳтиёҷоти онҳоро дар биёбон бо нон ва бедона аз осмон (Хуруҷ 16:12-13), об аз санг (Хуруҷ 17:6) ва либосҳое, ки фарсуда намешуданд (Такрори Шариат 29:5) таъмин намуд. Ӯ онҳоро ба Замини Ваъдашуда овард (Еҳушаъ 5:6).
Ӯ борҳо ва борҳо худро ҳамчун Худое, ки халқи Худро дӯст медорад ва ғамхорӣ мекунад, исбот карда буд, ва ҳамаи он чизе ки Ӯ дар иваз талаб мекард, ин буд, ки онҳо ба Ӯ ва ба ҳеҷ каси дигар таваккал кунанд: «Ту худоёни дигарро пеши Ман надошта бош. Барои худ бут насоз ... ба онҳо саҷда накун ва онҳоро ибодат накун» (Хуруҷ 20:3-5). Ва шумо медонед, ки чӣ шуд: «Онҳо зуд рӯй гардонданд ... ва барои худ бут сохтанд; ба он саҷда карданд» (Хуруҷ 32:8).
Имрӯз Худованд ба мо ҳама сабабҳоро медиҳад, ки ба Ӯ таваккал кунем. Ӯ муҳаббати Худро ба мо нишон дод, ки «вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Ӯ барои мо мурд» (Румиён 5:8). Ӯ ғамхории Худро ба мо исбот кард, ки аз Падари Худ хоҳиш кард, ки моро бо қудрати номи Худаш муҳофизат кунад (Юҳанно 17:11-12). Ӯ ҳузури Худро дар миёни мо нишон дод, ки Рӯҳи Муқаддаси Худро ҳамчун тасаллидиҳанда, роҳнамо ва омӯзгор ба мо дод (Юҳанно 14:26).
Оё шумо ба ҳикмати Худо гӯш медиҳед чунон ки дар Масалҳо 3:5-6 баён шудааст? Оё шумо муҳаббат, ғамхорӣ ва ҳузури Ӯро дар ҳаёти худ эҳсос мекунед? Оё шумо ҳар рӯз аз он лаззат мебаред, ки замоне мурда будед ва ҳоло дар Масеҳ ҳаёти нав доред? Оё шумо баракатҳои осмонии худро (Эфсӯсиён 1:3) ба наздикӣ ҳисоб кардаед?
