Ҳамеша муфид ва муборак аст, ки Худоро дар ҳокимияти Ӯ дар паси ҳолатҳо бубинем. Ӯ дар сари рул нишастааст. Ҳеҷ чизе рӯй намедиҳад, ки Ӯ иҷозат надиҳад. Дар айни замон, мо бояд донем, ки Ӯ танҳо фикрҳои сулҳро нисбат ба мо дорад ва ҳама чиз барои некӣ ба онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, кор мекунад (ниг. Румиён 8:28).
Худо аксар вақт азоб ва душвориҳоро барои тарбияи мо ва ба мо монанд кардани Масеҳ истифода мебарад. Фикрҳои зерин инро ба таври назаррас таъкид мекунанд:
«Меҳмоне як заргарро тамошо мекард, ки нуқраро дар кӯрааш гарм мекард. Оташи зери он торафт гармтар мешуд. Ҳама вақт, заргар бодиққат аз наздик ба кӯра менигарист.«Чаро шумо нуқраро ин қадар бодиққат тамошо мекунед?» меҳмон пурсид.«Ман ба чеҳраи худ менигарам,» ҷавоб дод. «Вақте ки ман чеҳраи худро дар нуқра мебинам, ман бас мекунам. Он гоҳ кор тамом мешавад.»Чаро заргар оташро зери нуқра афрӯхт? Барои пок кардани он ва комил кардани он. Оё Худо дар танбеҳи худ мисли ҷаллод аст, ки ҳукмро бар мо иҷро мекунад? Не, балки як қудрати поккунанда.
Кӯраи азоб ва муборизаи дардноки танбеҳ чӣ маъно дорад? Худо интизор аст, ки чеҳраеро, чеҳраи Писари худро бубинад. Зеро Ӯ «моро пешакӣ муайян кардааст, ки ба сурати Писари Ӯ мувофиқ бошем,» (Румиён 8:29). Ва Ӯ моро аз ҳар чизе, ки метавонад он суратро доғдор ё вайрон кунад, пок мекунад.
Мисли ҳама волидони доно, Худо низ нақша, намунае дорад, ки мувофиқи он Ӯ мехоҳад ҳаёти фарзандони худро шакл диҳад. Ин намуна Исои Масеҳ аст, ва ҳадафи бузурги Худо ин аст, ки «Масеҳ дар шумо шакл гирад.» (Л.Б. Коуман / Zondervan Publishing House)
